Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Η Γενιά του Πολυτεχνείου και άλλα Κλασικά Παραμύθια...

«Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων! Κάτω ο Παπαδόπουλος! Έξω οι Αμερικάνοι!». Αυτά άκουγε ο κόσμος στην Αθήνα από την φωνή της γνωστής σε όλους μας κοπέλας τότε. Από αυτή την φωνή που με την ιδιαίτερη χροιά και προφορά, έδινε ελπίδα στον λαό για την αποτίναξη της ξενόφερτης όπως αποδείχτηκε από τα αρχεία της CIA χρόνια μετά Δικτατορίας των Συνταγματαρχών (που πρόλαβαν τον Βασιλιά από το να κάνει τη δική του…). Περασμένα ναι, ξεχασμένα όχι βέβαια.

Από τότε όμως η κοπέλα αυτή, γυναίκα με παιδιά τώρα πια, μετά την αποφυλάκισή της και μετά την μεταπολίτευση είχε μια λαμπρή καριέρα όπως διαβάζουμε στο βιογραφικό της που παρατίθεται στην επίσημη ιστοσελίδα της: στέλεχος Πολυεθνικής, Στέλεχος Υπουργείου, Στέλεχος μεγάλης εταιρείας, Βουλευτής, Εκπρόσωπος της Χώρας στην ΕΕ.

Not too bad actually

Προς Θεού όμως για να μην παρεξηγηθούμε, κανένα ίχνος έλλειψης σεβασμού στο πρόσωπο – σύμβολο του Αντιδικτατορικού Αγώνα. Αλίμονο.  Οι αγώνες είναι γνωστοί και σεβαστοί. Τέλος.

Από τους υπόλοιπους ήρωες του Πολυτεχνείου (και άλλων Σχολών που αντιστάθηκαν στη Δικτατορία τότε), μπορούμε να βρούμε Υπουργούς που ακόμα είναι Υπουργοί ή απεσύρθησαν «με τιμή» σε κάποιο χωριό της Ελλάδας, Πρόεδροι Εισηγμένων εταιρειών, παραλίγο Υπουργοί (μιας ημέρας…), και άλλοι Βουλευτές, Πρόεδροι ΔΕΚΟ. Φυσικά τα παιδιά όλων αυτών, είτε φιγουράρουν στις σελίδες των κουτσομπολίστικων περιοδικών και της showbiz για τον έκλυτο βίο τους, είτε έχουν πάρει ήδη θέσεις στον Κρατικοδίαιτο Ιδιωτικό Τομέα ή και καλύτερα σε κάποια ΔΕΚΟ, Υπουργείο, «ΜΚΟ». Ακόμα καλύτερα, έχουν εταιρείες που δουλεύουν με το Δημόσιο για δουλειές που πήραν πάντα με το σπαθί τους. Τα ονόματα είναι γνωστά. Άλλοι είναι φυλακή, άλλοι κοντεύουν να μπουν. Άλλοι έχουν φύγει από τη Χώρα. 

Φυσικά, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε και τους εκατοντάδες ανώνυμους πολίτες, φοιτητές, εργάτες, απλούς ανθρώπους, που πλήρωσαν με αίμα, χρόνια φυλακής, εξορίας, την αντίστασή τους στη Δικτατορία. Αυτοί όμως, μετά από όλα αυτά, απλά γύρισαν στις δουλειές που έκαναν, ή δεν έκαναν, με τα τραύματα νωπά στα σώματά τους και στις ψυχές τους.

Μέσα σε αυτή τη γενιά, συμπεριλαμβάνονται και οι γονείς από τους περισσότερους από εμάς, οι οποίοι οι περισσότεροι, προσπαθούσαν να επιβιώσουν και να μας δώσουν ελπίδα για το μέλλον. Το μέλλον που μετά το 1974 ήρθε με τεράστια και ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Όπως θα θυμάστε φαντάζομαι, η Αλλαγή που ήρθε το 1981, έφερε στην εξουσία (όχι την φαντασία), ΟΛΗ την ηγεσία της γενιάς του Πολυτεχνείου. Πάλι χωρίς ίχνος έλλειψης σεβασμού στους αγώνες όλων αυτών των ανθρώπων, θα πρέπει να τους εκφράσω ένα παράπονό μου. Πώς μας έφτασαν ως εδώ; Πως μας κατάντησαν έτσι; Πως μας χρεοκόπησαν; Που πήγαν οι Ελεύθεροι Αγωνιζόμενοι Έλληνες; Εκείνοι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες με τα ανέμελα μαλλιά, το casual ντύσιμο και την αντικομφορμιστική κουλτούρα τι απέγιναν;

Ούτε από την ΕΟΚ μας έβγαλαν, ούτε από το ΝΑΤΟ. Ούτε ο Πλούτος της Χώρας μοιράστηκε στον Λαό, ούτε η διαχείριση ήταν χρηστή, ούτε υγιής ανάπτυξη, ούτε τίποτα. Εκείνοι οι νέοι φοιτητές και φοιτήτριες, γλυκάθηκαν από το εύκολο μέλι της εξουσίας και σήμερα κυκλοφορούν με πολυτελή οχήματα – σκάφη - ιδιωτικά τζετ, διαμένουν σε χλιδάτες κατοικίες, έχουν μεγάλα εισοδήματα σε τράπεζες εντός και εκτός Ελλάδος, ζουν μεταλλαγμένοι από το χρήμα και την πολυτέλεια και οι λέξεις «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» τους προσπερνούν αδιάφορα.  Το σύστημα εναντίον του οποίου αυτοί αγωνίστηκαν τότε, τους αλλοτρίωσε και τους έκανε κομμάτια του. Μεγάλη ειρωνεία… η παιδεία του τότε γκρεμίζει την παιδεία του σήμερα!

Αντί όλων των παραπάνω, δανειστήκαμε άπειρα χρήματα από όποιον μπορούσε να μας δανείσει. Κατασπαταλήσαμε πόρους δισεκατομμυρίων επί δισεκατομμυρίων δραχμών (τότε) για έργα που μοιράστηκαν με υπερκοστολόγηση σε παλιούς «συντρόφους» ιδιοκτήτες Τεχνικών Εταιρειών από τα Κοινοτικά Ταμεία της κατάπτυστης ΕΟΚ «των μονοπωλίων και των Αγορών». Αγοράσαμε οπλισμό, αεροπλάνα, υποβρύχια, φρεγάτες, από τους Ιμπεριαλιστές «συντρόφους» του ΝΑΤΟ, από το οποίο δεν φύγαμε.

Πήραμε «δωράκια» από τις διαβολικές Πολυεθνικές, κτίσαμε βίλλες σε ακριβά προάστια των πόλεών μας, σπουδάσαμε τα παιδιά μας σε ακριβά Πανεπιστήμια του εξωτερικού (βέβαια…).

Για να μην είμαστε άδικοι, δώσαμε και στον κοσμάκη, επιδοτήσεις (με εγγύηση τα σπίτια τους βέβαια) για να μην αισθάνονται ότι δεν συμμετέχουν στο πάρτι. Κάναμε τα στραβά μάτια στη διαφθορά. Αναδείξαμε την έλλειψη ελέγχου και αξιοκρατίας σε εθνικό προσόν και τον οχαδερφισμό σε κοινό χαρακτηριστικό της Φυλής μας.

Δώσαμε και άλλες επιδοτήσεις στην Τιμημένη Αγροτιά και της υποθηκεύσαμε τη γη μέσω των δανείων των Συνεταιρισμών στις Τράπεζες και των δανείων των Φωτοβολταϊκών Πάρκων.

Και η συνέχεια είναι γνωστή. Η Περίφημη Γενιά του Πολυτεχνείου διακόρευσε την Κοινωνία με τα νέα ήθη που έφερε. Μάλιστα, μπόρεσε και μόλυνε και την άλλη (πιο δεξιά) πλευρά και την κατέστησε το ίδιο ένοχη για ότι μας τυραννάει τώρα.

Αυτή είναι η Γενιά του Πολυτεχνείου. Πήρε την χειροβομβίδα και την άφησε να σκάσει στα δικά μας χέρια… Και το πιο αστείο – τραγικό (ο Σαίξπηρ είπε ότι η διαφορά είναι από πού ξεκινάει κανείς) είναι ότι οι ελπίδες για σωτηρία της Χώρας, του Κράτους, του Έθνους μας στηρίζονται στη Γενιά αυτή ή στα παιδιά τους.

Παναγία μου βόηθα!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά MA, BA
HMKTG DMCULCOM CONS - WRIT

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Change" τεύχος Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου 2013 και στο www.neopolis.gr