Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Άνεργοι ή Ά(ε)ργοι οι Έλληνες;

Συμπτωματικά τις στιγμές που γραφόταν αυτό το κείμενο, ανακοινώθηκαν από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) τα στοιχεία για την ανεργία στη Χώρα μας.

Με νέο ρεκόρ η ανεργία καλπάζει πλέον με 27,9% στο σύνολο του ενεργού πληθυσμού και με 58,8% στις ηλικίες 15 – 24 ετών και με 37,4% στις ηλικίες 25 – 34 ετών.

Από πλευράς γεωγραφίας, η Βόρεια Ελλάδα κρατά τα σκήπτρα με την Μακεδονία – Θράκη να εμφανίζει ποσοστό 29,5%, πάντα σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αρχής.

Δηλαδή (και εδώ τελειώνω με τα νούμερα), έχουμε 1.403.698 ανέργους. Σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε, φαντάζομαι, και τους ελεύθερους επαγγελματίες που έχουν μείνει χωρίς δουλειά ή που δεν έκοψαν ούτε μία απόδειξη.

Τρομακτικό.

Απάνθρωπο.

Επικίνδυνο.

Πριν όχι πολλά χρόνια, ένας τέως (ελπίζω) Πρωθυπουργός, είχε θέσει ως στόχο το να έχει κάθε οικογένεια έναν εργαζόμενο. Μάλλον δεν τον κατάλαβαν πολλοί τότε. Τον πέτυχε τον στόχο ο «άτιμος». Αλλά αυτά είναι Ιστορία…

Είναι όμως αυτή όλη η αλήθεια; Είναι πραγματικά όλοι αυτοί οι άνθρωποι, άνεργοι; Προς Θεού, μην παρεξηγηθώ, τα μεγέθη έχουν ανέβει τρομακτικά τα τελευταία 5 χρόνια της Ύφεσης. Όντως. Αλλά ρωτώ ξανά: είναι όλοι αυτοί πραγματικά άνεργοι;

Πόσοι από αυτούς δεν δουλεύουν και αμείβονται «μαύρα» παίρνοντας και τον μισθό αλλά και το επίδομα, αυτό έστω το μικρό των € 360,00 το μήνα, από τον ΟΑΕΔ;

Πόσοι δεν είναι αυτοί που δεν πηγαίνουν σε κάποιες δουλειές απλά επειδή θεωρούνται, ακόμα, «παρακατιανές»;

Πόσοι δεν είναι αυτοί που δεν ασχολούνται καν με το να ψάξουν δουλειά, διότι απλά, ακόμα τους «επιδοτούν» οι γονείς ή κάποια ενοίκια από παππούδες και γιαγιάδες;

Το θέμα έχει να κάνει με το αν μπορείς να παραμείνεις άνεργος (δηλαδή να είσαι άεργος). Αν έχεις την πολυτέλεια να περιμένεις να εμφανιστεί κάτι αντάξιό σου ή σύμφωνα με τους στόχους που είχες θέσει σαν εργαζόμενος, σαν άνθρωπος με όνειρα (να είσαι αργός δηλαδή). Πόσο μπορείς να περιμένεις μέχρι να πεις: «οτιδήποτε κύριε, οτιδήποτε, αρκεί να έχω κάποιο εισόδημα!».

Πότε έρχεται για το καθένα, για τον καθένα μας, αυτή η στιγμή;

Έρχεται. Και όταν έρχεται, είναι σαν τσουνάμι. Βλέπεις ξαφνικά τον λογαριασμό στην Τράπεζα να έχει φτάσει σε κατάσταση μη αναστρέψιμη. Έρχεται όταν οι λογαριασμοί αρχίζουν και κάνουν ένα βουνό στο τραπεζάκι της εισόδου. Έρχεται όταν φοβάσαι να κοιτάξεις στο κουτί του ταχυδρομείου μήπως είναι η Εφορία, ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, τα Κοινόχρηστα, η Πιστωτική, το Δάνειο για το σπίτι ή τις (παλιές) διακοπές. Έρχεται, όταν σου ανακοινώνουν οι γονείς ότι τους έκοψαν και άλλο την σύνταξη και δεν θα μπορέσουν να σου δώσουν κάτι, αυτό τον μήνα ή και τους επόμενους. Έρχεται όταν ο ενοικιαστής σου δεν σου πληρώνει τα «σίγουρα» ενοίκια. Όταν σου αφήνει φέσι λογαριασμούς και το διαμέρισμα της γιαγιάς σου ένα ερείπιο και για να το νοικιάσεις πρέπει να το επισκευάσεις αν όχι να το ανακαινίσεις ολόκληρο.

Έρχεται όταν αρχίζεις να προσέχεις πολύ, το τι θα αγοράσεις από το Σουπερμάρκετ. Όταν με τρόμο περιμένεις να ακούσεις τη λίστα με τα ψώνια.

Έρχεται και είναι βουβό το κύμα. Σαν το τσουνάμι.

Τότε λοιπόν, είναι η στιγμή που μετανιώνεις που ήσουν άΕργος για αρκετό καιρό τρώγοντας την αποζημίωση και το επίδομα ανεργίας. Όταν ήσουν Αργός στις αντιδράσεις σου και άφηνες τις μέρες, τους μήνες, τις ευκαιρίες να περνάνε μπροστά από τα μάτια σου. Ναι λοιπόν. Είσαι ΑΝΕΡΓΟΣ. Και κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει παρά μόνο ο εαυτός σου. Μόνο εσύ ο ίδιος μπορείς να δώσεις τη λύση, βρίσκοντας το κουράγιο και το ηθικό ανάστημα να πεις σε όλους όσους χρωστάς πια, ότι δεν θα πληρωθούν τα χρέη μέχρι να βρεις δουλειά. Τα χρέη τα οποία θα τα πληρώσεις λίγα – λίγα, αφού έχεις αλλάξει πλέον τρόπο ζωής. Δείχνοντας πρώτα από όλα στον εαυτό σου ότι έχεις συνειδητοποιήσει την κατάστασή σου. Ότι έχεις σταθεί στα πόδια σου και με αξιοπρέπεια θα κάνεις τα πάντα μέχρι να ορθοποδήσεις.

Έτσι λοιπόν, ένα ποσοστό από αυτούς τους κοντά 1.500.000 ανθρώπους, μπορούσαν να βρουν δουλειά, ακόμα στην αρχή. Όταν μπορούσαν να πάνε κάπου με πιο λίγα. Και μετά να δουν τι θα κάνουν. Όταν μπορούσαν να πάνε σε πιο «απλές» δουλειές από αυτές του Account Executive Supervision Area Manager (βάλτε όσα πρόσθετα θέλετε). Όταν μπορούσαν να δεχτούν την μείωση στις αποδοχές που τους ζήτησε ο τότε εργοδότης τους για να μπορέσει να «βγει» η επιχείρηση. Όταν ακόμα μπορούσαν να είναι ΕΝΕΡΓΟΙ οικονομικά, έστω και με πιο λίγα αλλά μαζί με την αποζημίωση (που τότε στην αρχή της Κρίσης, δινόταν), θα μπορούσαν να κάνουν το κουμάντο τους που λένε οι παλιοί και να έχουν κάτι στην μπάντα τώρα που το πράγμα έχει ξεφύγει πια.

Τότε, έπρεπε να έχουν πιο ΓΡΗΓΟΡΑ αντανακλαστικά και να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Να καταλάβουν δηλαδή ότι είναι ΑΝΕΡΓΟΙ, και ότι δεν πρέπει να αφήσουν τις ευκαιρίες να περάσουν από μπροστά τους, μένοντας άεργοι, αργοί, άπραγοι.

Αλλά δυστυχώς, όλα αυτά είναι θέμα Παιδείας, και κυρίως Ηγεσίας από τους υποτιθέμενους Ταγούς της Χώρας μας. Αλλά αυτοί, δυστυχώς πάλι, το μόνο που του ένοιαζε τότε, στην αρχή της Κρίσης, ήταν το κεφάλι τους…

Τέλος, θα ήθελα να κλείσω το παρόν άρθρο, παραθέτοντας ένα αυτούσιο απόσπασμα από τη συνέντευξη του Ομότιμου Καθηγητή Αγγειοχειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Παναγιώτη Δημακάκου, στο περιοδικό «Κ» της εφημερίδος «Καθημερινή» που κυκλοφόρησε 08/09/2013: «Θεωρώ ότι η ρίζα της πικρής και πονεμένης αυτής κατάστασης ανευρίσκεται στην έλλειψη της παιδείας. Η παιδεία πρέπει να υπηρετείται από προσωπικότητες υψηλώς πνευματικά καλλιεργημένες και κοινωνικά καθολικά αναγνωρισμένες, με ακέραιο ιδιωτικό και δημόσιο βίο. Εξουσία χωρίς παιδεία σημαίνει κοινωνία χωρίς ελπίδα. Ο νόμος να είναι αμείλικτος και η δικαιοσύνη θεία, άλλως ξαναζούμε πάλι τον κοσμοκαλόγερο Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη που έγραφε: ‘’Η αργία εγέννησε την πενία. Η πενία έτεκε την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτική. Ιδού η αυθεντική καταγωγή αυτού του τέρατος του τότε και τώρα.’’»

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά MA, BA
MKTG DMCULCOM CONS - WRIT

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Change" τεύχος Οκτωβρίου και στο www.neopolis.gr