Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Άνεργοι ή Ά(ε)ργοι οι Έλληνες;

Συμπτωματικά τις στιγμές που γραφόταν αυτό το κείμενο, ανακοινώθηκαν από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) τα στοιχεία για την ανεργία στη Χώρα μας.

Με νέο ρεκόρ η ανεργία καλπάζει πλέον με 27,9% στο σύνολο του ενεργού πληθυσμού και με 58,8% στις ηλικίες 15 – 24 ετών και με 37,4% στις ηλικίες 25 – 34 ετών.

Από πλευράς γεωγραφίας, η Βόρεια Ελλάδα κρατά τα σκήπτρα με την Μακεδονία – Θράκη να εμφανίζει ποσοστό 29,5%, πάντα σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αρχής.

Δηλαδή (και εδώ τελειώνω με τα νούμερα), έχουμε 1.403.698 ανέργους. Σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε, φαντάζομαι, και τους ελεύθερους επαγγελματίες που έχουν μείνει χωρίς δουλειά ή που δεν έκοψαν ούτε μία απόδειξη.

Τρομακτικό.

Απάνθρωπο.

Επικίνδυνο.

Πριν όχι πολλά χρόνια, ένας τέως (ελπίζω) Πρωθυπουργός, είχε θέσει ως στόχο το να έχει κάθε οικογένεια έναν εργαζόμενο. Μάλλον δεν τον κατάλαβαν πολλοί τότε. Τον πέτυχε τον στόχο ο «άτιμος». Αλλά αυτά είναι Ιστορία…

Είναι όμως αυτή όλη η αλήθεια; Είναι πραγματικά όλοι αυτοί οι άνθρωποι, άνεργοι; Προς Θεού, μην παρεξηγηθώ, τα μεγέθη έχουν ανέβει τρομακτικά τα τελευταία 5 χρόνια της Ύφεσης. Όντως. Αλλά ρωτώ ξανά: είναι όλοι αυτοί πραγματικά άνεργοι;

Πόσοι από αυτούς δεν δουλεύουν και αμείβονται «μαύρα» παίρνοντας και τον μισθό αλλά και το επίδομα, αυτό έστω το μικρό των € 360,00 το μήνα, από τον ΟΑΕΔ;

Πόσοι δεν είναι αυτοί που δεν πηγαίνουν σε κάποιες δουλειές απλά επειδή θεωρούνται, ακόμα, «παρακατιανές»;

Πόσοι δεν είναι αυτοί που δεν ασχολούνται καν με το να ψάξουν δουλειά, διότι απλά, ακόμα τους «επιδοτούν» οι γονείς ή κάποια ενοίκια από παππούδες και γιαγιάδες;

Το θέμα έχει να κάνει με το αν μπορείς να παραμείνεις άνεργος (δηλαδή να είσαι άεργος). Αν έχεις την πολυτέλεια να περιμένεις να εμφανιστεί κάτι αντάξιό σου ή σύμφωνα με τους στόχους που είχες θέσει σαν εργαζόμενος, σαν άνθρωπος με όνειρα (να είσαι αργός δηλαδή). Πόσο μπορείς να περιμένεις μέχρι να πεις: «οτιδήποτε κύριε, οτιδήποτε, αρκεί να έχω κάποιο εισόδημα!».

Πότε έρχεται για το καθένα, για τον καθένα μας, αυτή η στιγμή;

Έρχεται. Και όταν έρχεται, είναι σαν τσουνάμι. Βλέπεις ξαφνικά τον λογαριασμό στην Τράπεζα να έχει φτάσει σε κατάσταση μη αναστρέψιμη. Έρχεται όταν οι λογαριασμοί αρχίζουν και κάνουν ένα βουνό στο τραπεζάκι της εισόδου. Έρχεται όταν φοβάσαι να κοιτάξεις στο κουτί του ταχυδρομείου μήπως είναι η Εφορία, ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, τα Κοινόχρηστα, η Πιστωτική, το Δάνειο για το σπίτι ή τις (παλιές) διακοπές. Έρχεται, όταν σου ανακοινώνουν οι γονείς ότι τους έκοψαν και άλλο την σύνταξη και δεν θα μπορέσουν να σου δώσουν κάτι, αυτό τον μήνα ή και τους επόμενους. Έρχεται όταν ο ενοικιαστής σου δεν σου πληρώνει τα «σίγουρα» ενοίκια. Όταν σου αφήνει φέσι λογαριασμούς και το διαμέρισμα της γιαγιάς σου ένα ερείπιο και για να το νοικιάσεις πρέπει να το επισκευάσεις αν όχι να το ανακαινίσεις ολόκληρο.

Έρχεται όταν αρχίζεις να προσέχεις πολύ, το τι θα αγοράσεις από το Σουπερμάρκετ. Όταν με τρόμο περιμένεις να ακούσεις τη λίστα με τα ψώνια.

Έρχεται και είναι βουβό το κύμα. Σαν το τσουνάμι.

Τότε λοιπόν, είναι η στιγμή που μετανιώνεις που ήσουν άΕργος για αρκετό καιρό τρώγοντας την αποζημίωση και το επίδομα ανεργίας. Όταν ήσουν Αργός στις αντιδράσεις σου και άφηνες τις μέρες, τους μήνες, τις ευκαιρίες να περνάνε μπροστά από τα μάτια σου. Ναι λοιπόν. Είσαι ΑΝΕΡΓΟΣ. Και κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει παρά μόνο ο εαυτός σου. Μόνο εσύ ο ίδιος μπορείς να δώσεις τη λύση, βρίσκοντας το κουράγιο και το ηθικό ανάστημα να πεις σε όλους όσους χρωστάς πια, ότι δεν θα πληρωθούν τα χρέη μέχρι να βρεις δουλειά. Τα χρέη τα οποία θα τα πληρώσεις λίγα – λίγα, αφού έχεις αλλάξει πλέον τρόπο ζωής. Δείχνοντας πρώτα από όλα στον εαυτό σου ότι έχεις συνειδητοποιήσει την κατάστασή σου. Ότι έχεις σταθεί στα πόδια σου και με αξιοπρέπεια θα κάνεις τα πάντα μέχρι να ορθοποδήσεις.

Έτσι λοιπόν, ένα ποσοστό από αυτούς τους κοντά 1.500.000 ανθρώπους, μπορούσαν να βρουν δουλειά, ακόμα στην αρχή. Όταν μπορούσαν να πάνε κάπου με πιο λίγα. Και μετά να δουν τι θα κάνουν. Όταν μπορούσαν να πάνε σε πιο «απλές» δουλειές από αυτές του Account Executive Supervision Area Manager (βάλτε όσα πρόσθετα θέλετε). Όταν μπορούσαν να δεχτούν την μείωση στις αποδοχές που τους ζήτησε ο τότε εργοδότης τους για να μπορέσει να «βγει» η επιχείρηση. Όταν ακόμα μπορούσαν να είναι ΕΝΕΡΓΟΙ οικονομικά, έστω και με πιο λίγα αλλά μαζί με την αποζημίωση (που τότε στην αρχή της Κρίσης, δινόταν), θα μπορούσαν να κάνουν το κουμάντο τους που λένε οι παλιοί και να έχουν κάτι στην μπάντα τώρα που το πράγμα έχει ξεφύγει πια.

Τότε, έπρεπε να έχουν πιο ΓΡΗΓΟΡΑ αντανακλαστικά και να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Να καταλάβουν δηλαδή ότι είναι ΑΝΕΡΓΟΙ, και ότι δεν πρέπει να αφήσουν τις ευκαιρίες να περάσουν από μπροστά τους, μένοντας άεργοι, αργοί, άπραγοι.

Αλλά δυστυχώς, όλα αυτά είναι θέμα Παιδείας, και κυρίως Ηγεσίας από τους υποτιθέμενους Ταγούς της Χώρας μας. Αλλά αυτοί, δυστυχώς πάλι, το μόνο που του ένοιαζε τότε, στην αρχή της Κρίσης, ήταν το κεφάλι τους…

Τέλος, θα ήθελα να κλείσω το παρόν άρθρο, παραθέτοντας ένα αυτούσιο απόσπασμα από τη συνέντευξη του Ομότιμου Καθηγητή Αγγειοχειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Παναγιώτη Δημακάκου, στο περιοδικό «Κ» της εφημερίδος «Καθημερινή» που κυκλοφόρησε 08/09/2013: «Θεωρώ ότι η ρίζα της πικρής και πονεμένης αυτής κατάστασης ανευρίσκεται στην έλλειψη της παιδείας. Η παιδεία πρέπει να υπηρετείται από προσωπικότητες υψηλώς πνευματικά καλλιεργημένες και κοινωνικά καθολικά αναγνωρισμένες, με ακέραιο ιδιωτικό και δημόσιο βίο. Εξουσία χωρίς παιδεία σημαίνει κοινωνία χωρίς ελπίδα. Ο νόμος να είναι αμείλικτος και η δικαιοσύνη θεία, άλλως ξαναζούμε πάλι τον κοσμοκαλόγερο Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη που έγραφε: ‘’Η αργία εγέννησε την πενία. Η πενία έτεκε την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτική. Ιδού η αυθεντική καταγωγή αυτού του τέρατος του τότε και τώρα.’’»

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά MA, BA
MKTG DMCULCOM CONS - WRIT

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Change" τεύχος Οκτωβρίου και στο www.neopolis.gr

Troica άλλοτε και τώρα…

Τα τελευταία χρόνια ζούμε στη Χώρα μας κάτι που εμάς του Έλληνες ως λαός, δεν μας αρέσει καθόλου: να μας υπαγορεύει κάποιος τί να κάνουμε, πώς και πότε.

«Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει…» έλεγαν οι παλιοί και προφανώς, διότι μετά από τόσες και τόσες «Κατοχές» της Χώρας μας, στο τέλος, εμείς, οι Έλληνες, επαναστατούσαμε και διώχναμε τους εκάστοτε «κατακτητές».

Θα πει κανείς ότι αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια, είναι μια ειδικού τύπου «κατοχή». Η «δική μας» κατοχή που θα εξιστορούμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας, για τον Φούχτελ, τον Ράιχενμπαχ, το Μαζούχ, μην ξεχνάμε και «τον δολοφόνο με το αγγελικό πρόσωπο» Τόμσεν, και όλους αυτούς, που και τους πληρώνουμε και μας λένε και τι να κάνουμε.

Το ερώτημα όμως, είναι ένα: ήταν στραβός ο γιαλός, ή εμείς στραβά αρμενίζαμε;

Η ερώτηση, έχει απαντηθεί από άλλους τον τελευταίο καιρό. Φυσικά εμείς στραβά αρμενίζαμε και μαζί (στο ποσοστό του ο καθένας) τα φάγαμε, και διορίσαμε και το καημένο το παιδί μας στο Δημόσιο, και απόδειξη δεν κόψαμε ή δεν ζητήσαμε, με αντάλλαγμα καλύτερη τιμή (τι χαζοί που είμαστε, την ίδια τιμή πληρώσαμε τελικά…), και ρουσφέτι ζητήσαμε, ή κάναμε, και τον γνωστό εκμεταλλευτήκαμε για να κάνουν οι άντρες καλύτερη θητεία, και τις επιδοτήσεις παίρναμε και ζούσαμε για μήνες ενώ δουλεύαμε έναν, και τους δρόμους μας φτιάξαμε με σκάρτα υλικά και δηλώσαμε ότι τους φτιάξαμε με κανονικά, και τους διαγωνισμούς «στήσαμε» για να πάρουμε μίζα, και τους καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες κάναμε με 10πλάσιο κόστος, και, και, και, ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Ας συμπληρώσει ο καθένας τα δικά του.

Και τώρα; Που ζητήσαμε βοήθεια; Γιατί μας κακοφαίνεται που μας λένε άλλοι τί να κάνουμε, πώς να το κάνουμε και να το κάνουμε ΤΩΡΑ! Όχι με τον Ελληνικό τρόπο («χαλλλαρά»). Αλλά τώρα! Τρέχοντας!

Τώρα να ρίξουμε τις τιμές! Τώρα να διώξουμε την κόπρο του Αυγεία από το Δημόσιο (ακόμα πληρώναμε τους καταδικασμένους για φόνο Δημάρχου, ενώ ήταν στη φυλακή!)! Τώρα πρέπει να κάνουμε σωστούς διαγωνισμούς στο Δημόσιο και στα έργα του! Τώρα πρέπει να πληρώσουμε για όσα κάναμε εκατόν πενήντα χρόνια τώρα!

Σκεφτείτε, ότι Troica είχαν και οι «ήρωες» της Επανάστασης του ’21 που πήγαν στο Λονδίνο να φέρουν το Δάνειο που θα έσωζε και θα έχτιζε τη Χώρα και έφεραν κάποιες χιλιάδες λίρες πίσω. Δάνειο το οποίο αποπληρώσαμε πρόσφατα. Troica είχε και ο Εθνάρχης Ελ. Βενιζέλος όταν πήγε μέχρι τον Σαγγάριο ποταμό, πριν την Καταστροφή της Σμύρνης (συγνώμη τον «συνωστισμό» ήθελα να πω). Troica, είχαν και μετά την Κατοχή του ’41 – 44 όταν προσπάθησε η Χώρα να σταθεί στα πόδια της μετά από τον ξενόφερτο Εμφύλιο. Troica έχουμε και τώρα. Δεν πάω πιο πίσω στην Ιστορία, διότι δυστυχώς θα δούμε ότι αυτή η Χώρα, πρόκοψε μόνο όταν είχε είτε εμπνευσμένους Ηγέτες (Σόλων, Περικλής, Θεμιστοκλής, Φίλιππος, Αλέξανδρος, και αργότερα κάποιοι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες) με αυξημένες εξουσίες όμως, είτε όταν ήταν υπό επιτήρηση (Pax Romana). Μόνο όταν εφαρμοζόταν οι Νόμοι, μόνο τότε η Χώρα διέπρεψε και δοξάστηκε. Τυχαίο; Δεν είμαι Ιστορικός…

Μας ενοχλεί η Troica λοιπόν. Συμφωνώ. Έχει όμως, αναρωτηθεί κανείς μας, για το πώς θα φερόμασταν εμείς σε κάποιον ο οποίος κατ’ επανάληψη, ελπίζω όχι καθ’ έξη, έχει αποτύχει στη διαχείριση των του οίκου του και μας ζητάει δανεικά; Θα τον αφήναμε να πάρει τα λεφτά και να φύγει με την απλή υποχρέωση να μας τα γυρίσει κάποια στιγμή πίσω με τον συμφωνημένο τόκο; Δεν νομίζω… Θα ελέγχαμε, θα ρωτούσαμε συχνά πώς πάει, τι κινήσεις κάνει για να σωθεί. Στην περίπτωση δε που θα μας ζητούσε δανεικά για πολλοστή φορά, θα στέλναμε και κάποιον δικό μας να ελέγχει την εταιρεία του με προσοχή, απλά για να διασφαλίσει ότι θα πάρουμε τα λεφτά μας πίσω. Θα είχαμε λόγο στη διαχείριση και ίσως και σε άλλα θέματα Στρατηγικής, επιλογών κλπ.

Βέβαια, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με επιχείρηση, αλλά με Χώρα που έχει Λαό, ο οποίος έχει τις ευθύνες του για την εκλογή άχρηστων και διεφθαρμένων για να τον κυβερνάνε, αλλά, τώρα υποφέρει, πολλές φορές αδίκως. Δυστυχώς, όταν γίνεται πόλεμος, είτε στρατιωτικός, είτε όπως τώρα οικονομικός, τα θύματα είναι παντού και πολλά. Εδώ λοιπόν, είναι στο χέρι, ή μάλλον στην ικανότητα των διαπραγματευτών, να πείσουν τους δανειστές, ότι δεν φταίνε όλοι, και κυρίως δεν φταίνε οι αδύναμοι. Στην περίπτωσή μας όμως, οι διαπραγματευτές μας, νοιάστηκαν μόνο για τους δικούς τους, τους πελάτες τους. Άφησαν στο έλεος της Κρίσης, τον απλό Λαό, και ακόμα και τώρα προστατεύουν με νύχια και με δόντια το απόρθητο Κάστρο του Δημοσίου. Δεν τολμούν να πουν καν τη λέξη ΑΠΟΛΥΣΗ και εφευρίσκουν όρους όπως η «διαθεσιμότητα», «κινητικότητα» κλπ.

Το θέμα είναι το εξής και είναι απλό. Οι Πολιτικοί, σε κάθε Χώρα του Κόσμου, του Πολιτισμένου, είναι βέβαιο ότι θα διαφθαρούν αν δεν είναι διεφθαρμένοι από πριν. Και αυτό θα συμβεί διότι η Εξουσία Διαφθείρει. Αυτό είναι Κανόνας. Θέσφατο. Τέλος. Το θέμα είναι αλλού. Υπάρχουν στη Χώρα δομές, οργάνωση, στεγανά που να επιτρέπουν αυτή τη διαφθορά να φτάνει μέχρι ένα σημείο τουλάχιστον; Δυστυχώς όχι. Εδώ η διαφθορά ήταν και οριζόντια, αλλά και κάθετη. Από τον πρώτο υπάλληλο, μέχρι τον Υπουργό. Σκεφτείτε ότι ο κατηγορούμενος πρώην Υπουργός που βρίσκεται στον Κορυδαλλό, μήνες τώρα, έκλεβε το Κράτος από την πρώτη στιγμή. Και κανένας δεν τον έπιασε, ή δεν ήθελε να τον πιάσει διότι και αυτός με τη σειρά του «μοίραζε» παρακάτω…

Και ναι. Διαφθορά υπάρχει και στην ΕΕ. Σκεφτείτε ότι στην Γερμανία των Αρίων και των Αρίστων, Υπουργός Παιδείας (!), παραιτήθηκε διότι ανακάλυψαν ότι είχε PHD μαϊμού. Ναι είχε τέτοιο PHD, αλλά ο μηχανισμός το «έπιασε», έφτασε μέχρι Υπουργός βέβαια, αλλά τελικά το πιάσανε. Και υπάρχουν και παραδείγματα πολλά. Να μην αναφέρω τη SIEMENS

Ναι λοιπόν. Δεν μας αρέσει η Troica. Σε κανέναν δεν αρέσει. Και πρέπει να φύγει το συντομότερο. Αλλά εμείς, μπορούμε να είμαστε νοικοκύρηδες; Μπορούμε να εγγυηθούμε στα παιδιά μας, ότι δεν θα ζήσουν αυτό που ζούμε εμείς τώρα; Ότι δεν θα ξαναβρεθεί η Χώρα μας σε αυτό το σημείο, της Χρεοκοπίας, σε κάθε επίπεδο; Εάν αυτό μπορέσουμε να το εγγυηθούμε, τότε στη Χώρα μας, στην καλύτερη, ομορφότερη, και πλουσιότερη Χώρα του Κόσμου, δεν θα έχει θέση καμία Troica και κανένας «ζυγός».

Είναι στο χέρι μας λοιπόν!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά MA, BA
MKTG DMCULCOM CONS - WRIT

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Change" τεύχος Σεπτεμβρίου και  στο www.neopolis.gr  

Κρίση σε Τιμή Ευκαιρίας!

«Βαριέμαι, Βαριέμαι, Βαριέμαι … Να Σ’ Αγαπώ…», τραγουδάει η Μαίρη Λω (Μαρία Μαντωνακάκη) σε ένα όμορφο, old fashioned, jazz κομμάτι, υπό τη συνοδεία της ορχήστρας του συζύγου της, Νίκυ Γιάκοβλεφ, σε  single που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1963.

Βαριέμαι, Βαριέμαι, Βαριέμαι… εγώ προσωπικά, να ακούω και να διαβάζω, ξανά και ξανά, για την κρίση, τη συγκυρία, την πτώχευση, τις ευκαιρίες, την ελπίδα και όλο το εύγλωττο λεξιλόγιο που δεσπόζει στα Ελληνικά χείλη, λες και πρόκειται για ηρεμιστικό, ναρκωτικό ή καταπραϋντική καραμέλα.

Κυρίες και Κύριοι, κρίση θέλαμε και κρίση έχουμε! Εμείς προκαλούσαμε την τύχη μας και τώρα κοιμόμαστε όπως στρώσαμε! Υπνόσακος, η κρίση, σε τιμή ευκαιρίας!

Ένα μικρό flash back, θυμηθείτε «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», «Το Γύρο του Θανάτου», μας δείχνει περίτρανα ότι αν βάλουμε στην άκρη το πνεύμα το αρχαίο Ελληνικό και το αθάνατο, μας μένουν χούφτες, αυτόχειρα μπασταρδεμένου, ταλαιπωρημένου και κατατρεγμένου λαού, κλοτσοσκούφι στα χέρια και τα πόδια των μεγάλων δυνάμεων.

Διαβάζοντας κανείς ιστορία, όχι μόνον αυτά τα ελάχιστα που διδάχθηκε στο σχολείο, εκστασιάζεται βλέποντας ότι μόνοι μας, εδώ και αιώνες, βγάζουμε τα μάτια μας! Κατεργάρηδες, σαλταδόροι, λιγούρηδες, λιποτάκτες, χαφιέδες, δοσίλογοι, συμφεροντολόγοι, αρχαιοκάπηλοι, λαδογλείφτες…. Ναι! Μην εκπλήσσεστε! Πολλές από τις θαυμαστές οικογένειες – κολοσσοί, που παριστάνουν την σύγχρονη Ελληνική ελίτ, φτιάχτηκαν μέσα από ανάλογες συμπεριφορές και πράξεις λάσπης. Είναι γνωστοί, πασίγνωστοι, «επικηρυγμένοι», αλλά εμείς εξακολουθούμε να τους αφήνουμε τον οβολό μας.

Κάτι ανάλογο ισχύει και με τις πολιτικές καμινάδες, τα τζάκια δηλαδή… όλους αυτούς τους σπουδαίους, τους μορφωμένους, τους καλλιεργημένους, τους φιλοπάτριδες, τους ηγέτες… δημοτικούς συμβούλους, δημάρχους, περιφερειάρχες, βουλευτές, πολιτικούς, γραμματείς και κόντρα συμβούλους, που εμείς στηρίζουμε, εκλέγουμε και ψηφίζουμε, υποκινούμενοι από μικροκομματικά – προσωπικά συμφέροντα, χωρίς να βλέπουμε κάτω από τη μύτη μας, κοιτάζοντας μόνο το δέντρο αλλά ποτέ το δάσος.  

Το δημόσιο, τα ομόλογα, την κρίση του χρηματιστηρίου, τη φούσκα, τα δάνεια, την πλαστή ανάπτυξη, την παραπαιδεία, τις παράνομες επιδοτήσεις, την πολεοδομική αναρχία, την κυκλοφοριακή συμφόρηση, την πολιτιστική ύπνωση, τη σύγχρονη αγραμματοσύνη, την αεργία, την ανεργία … εμείς τα δημιουργήσαμε όλα, με την αδιαφορία μας, την ανέχεια, την τεμπελιά, την αμέλεια, την αμορφωσιά μας, το αραλίκι μας, τον φανατισμό, τον εφησυχασμό μας… Ακόμα και σήμερα, μετά από όλα αυτά βλέπετε να αντιδράει ουσιαστικά και αποτελεσματικά η πλειοψηφία του λαού; Μπούρδες! Μόνο σωματεία, συντεχνίες, συνδικαλιστές και κομματικές ενώσεις… δηλαδή οργανωμένη, προγραμματισμένη, ελεγχόμενη αντίδραση εκ  των έσω. Μωρέ, κάποτε οι Έλληνες γίνονταν γροθιά, έπαιρναν τα σπαθιά, τα τουφέκια και ορμούσαν μπροστά, αγωνιζόμενοι για ευνομία, ευταξία, δικαιοσύνη, γράμματα και πολιτισμό!

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, που μας χαρακτηρίζει και που επιτέλους ξεμπροστιάστηκε, αλλά και πάλι εμείς οι πολλοί κάνουμε πως δεν βλέπουμε και δεν ακούμε, αντιλαμβάνεται κάθε άνθρωπος με διαίσθηση, ότι τα πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν ριζικά αν δεν αλλάξουμε πρώτα από όλα εμείς οι ίδιοι! Θέλεις γιατί είναι η μοίρα μας, το πεπρωμένο μας, θέλεις γιατί είμαστε στοιχειωμένοι λόγω της γεωγραφικής θέσης, του κλίματος, της φυσικής ομορφιάς και της αρχαίας ιστορίας μας… όσο δεν αλλάζουμε μυαλά και δεν ξεβολευόμαστε, θα είμαστε στα ίδια και χειρότερα!

Τι μένει λοιπόν; Να καταλάβουμε ότι βιώνουμε έναν οικονομικό πόλεμο και μια πνευματική εξαθλίωση. Να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να οπλιστούμε με υπομονή, πείσμα και θέληση για να παλέψουμε για ένα αυτονόητο καλύτερο αύριο, για την αξιοπρέπεια που κάθε ανθρώπινο ον δικαιούται. Πως; Τι πρέπει να κάνουμε;

-Προσέχουμε που δίνουμε την ψήφο μας, απαλλαγμένοι από τα προσωπικά μικρό-οφέλη, αλλά λαμβάνοντας υπόψη το κοινό καλό και την πρόοδο της χώρας μας!
-Στηρίζουμε έμπρακτα και ενεργά τη διαπραγμάτευση και την εξοικονόμηση!
-Λέμε ναι στην ποιοτική μόρφωση και στην πνευματική καλλιέργεια!
-Μαχόμαστε για τον ορθολογισμό των τιμών!
-Αγωνιζόμαστε για ισονομία και αξιοκρατία!
-Λέμε όχι στην εξαθλίωση!
-Διαβάζουμε!
-Μιλούμε ορθά Ελληνικά!
-Μαθαίνουμε τη γεωγραφία και την ιστορία μας!
-Τιμούμε τη γη, τον τόπο, τα χωριά, τα χωράφια μας! Αναβιώνουμε καλλιέργειες που χαρακτήριζαν τη χώρα μας και που έθαψαν οι επιδοτήσεις των αγροτοτεμπέληδων!
-Επενδύουμε στο φυσικό πλούτο μας! Είμαστε ευλογημένη γη, εύπορη σε μοναδικές πρώτες ύλες, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα!
-Επεξεργαζόμαστε τις πρώτες ύλες μας!
-Παράγουμε Ελληνικά προϊόντα!
-Καταναλώνουμε Ελληνικά προϊόντα!
-Τιμούμε τις θάλασσες και το θαλάσσιο πλούτο μας!
-Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή! Ντροπή είναι να κλέβεις, να μυξοκλαίγεσαι και να ψευτοζητιανεύεις!
-Στηρίζουμε τη μικρή, υγιή οικογενειακή επιχείρηση!
-Επιμορφωνόμαστε: Ξένες γλώσσες, ηλεκτρονικοί υπολογιστές, ψηφιακή τεχνολογία!
-Ενισχύουμε τον εγχώριο αθλητισμό, χωρίς φανατισμούς και αναβολικά!
-Αναβαθμίζουμε τον τουρισμό μας! Εκλογικεύουμε τιμές! Βελτιώνουμε υπηρεσίες!
-Αγαπάμε την πατροπαράδοτη Ελληνική κουλτούρα, τη μουσική, τα τραγούδια, τη λαογραφία μας, τη θεατρική μας παράδοση, το έργο των δικών μας Ελλήνων καλλιτεχνών, λογοτεχνών και λοιπών ανθρώπων του πνεύματος και της δημιουργίας!
-Μαθαίνουμε με ισορροπία να ζούμε ως Έλληνες πολίτες του κόσμου!
-Συνεργαζόμαστε!
-Γινόμαστε δεκτικοί σε παγκόσμιες, προοδευτικές προκλήσεις! Εκπαιδευόμαστε κατάλληλα, ώστε να είμαστε σε θέση, ισότιμα να επικοινωνούμε, να δουλεύουμε, να συνεργαζόμαστε με λαούς άλλους χωρών!
-Λέμε ναι στην οργανωμένη εξωστρέφεια!

Κλείνοντας, ξεχωρίζω από τα παραπάνω και στέκομαι στη μεγάλη σημασία που έχει σήμερα η ικανότητα και η δυνατότητα της διαπραγμάτευσης και της εξοικονόμησης. Δηλαδή, να μην φοβόμαστε να ζητάμε, ή αλλιώς να μάθουμε να ζητάτε διότι το κάθε ευρώ μετράει για όλους μας!  Σας αφήνω με ένα απόσπασμα που επέλεξα από πρόσφατο άρθρο του οικονομολόγου Ι.Γ.Ρ. υπό τον τίτλο «Το Καλό της Κρίσης»:

Λόγω της απίστευτης Ύφεσης που ζούμε εδώ και 4 χρόνια, όλοι μας μπήκαμε σε μια διαδικασία στην οποία δεν μπαίναμε τόσα χρόνια. Αυτή της διαπραγμάτευσης για όλα όσα «αγοράζουμε». Εμείς οι Έλληνες της τελευταίας εικοσαετίας, οι Έλληνες της Μεσαίας Τάξης εννοώ, είχαμε συνδέσει την λέξη διαπραγμάτευση με τη λέξη αναξιοπρέπεια. Εξηγούμαι. Κανείς, μα κανείς, δεν ρωτούσε για καλύτερη τιμή σε τίποτα, φοβούμενος το γεμάτο απαξίωση βλέμμα αυτού που ήταν απέναντί μας.

Ποιος από την τότε ανερχόμενη Μεσαία Τάξη, διαπραγματευόταν για οτιδήποτε; Κανείς. Κανείς δεν τολμούσε να ρωτήσει «μπορείτε να κάνετε κάτι καλύτερο;» φοβούμενος μην χαρακτηριστεί «γυ…ος». Κανείς δεν τολμούσε να ρωτήσει το κοριτσάκι που σέρβιρε τον καφέ μας γεμάτο ύφος μπλαζέ «Ρέστα δεν έχει;». Κανείς δεν τολμούσε να ρωτήσει στον ΟΤΕ π.χ. «Και τι θα μας δώσετε εάν βάλουμε τα κινητά μας σε σας;». Κανείς. Έτσι, ο πληθωρισμός ανέβαινε, τα χρήματα υπήρχαν λόγω δανείων, φοροκλοπής, φοροδιαφυγής ή ότι άλλο. Οι υπηρεσίες και τα προϊόντα είχαν τιμές από τις υψηλότερες στην Ευρώπη και όλοι απορούσαμε, «Μα καλά, ένα espresso στο Duomo του Μιλάνου να κοστίζει € 2,00 και στην εξωτική Πλατεία στην επαρχιακή πόλη τάδε να κοστίζει € 4,00 και να μην διαμαρτυρόμαστε καθόλου;». Ναι κυρίες και κύριοι. Δεν ξέραμε τι θα πει διαπραγμάτευση για τίποτα.

Τώρα όμως, πρέπει να διαπραγματευόμαστε για όλα. Σου φέρνει ένα ποτήρι κρασί με ένα ξερό μπολ ξηρούς καρπούς αμφιβόλου ποιότητας και πρέπει να ρωτήσεις «Τι άλλο φέρνετε με το κρασί, διότι δυο τετράγωνα πιο κάτω μου έφεραν προχθές και μια μικρή ποικιλία τυριών!».  Στο Ινστιτούτο Αισθητικής, για της μικρές και μεγάλες κυρίες, πρέπει να ρωτάτε, «Τι θα μου δώσετε εκτός από τις υπηρεσίες σας για να έρθω σε σας να κάνω τα νύχια μου; Κάποιο προϊόν δωρεάν; Συμφωνία με το μήνα κάνετε; Και τι άλλο δίνετε;».

Στα Σουπερμάρκετ, είδατε που μόλις τα προϊόντα Ιδιωτικής Ετικέτας (ελληνιστί private label) ανέβηκαν σε κατανάλωση, όλες οι εταιρείες, οι οποίες μελετάνε τις τιμές και τις καταναλώσεις, βγάζουν αρχικά προσφορές «δύο σε ένα», μετά «€ 0,30 φθηνότερα» και κατόπιν ρίχνουν οριστικά τις τιμές; Είδατε τι εξουσία έχουμε εμείς οι «πελάτες» όλων; Τεράστια. Θα μου πείτε, ο Έλληνας δεν μπορεί να γίνει «επιχειρηματίας» από μαθητής ακόμα. Κι όμως, όταν παλαιότερα η νοικοκυρές ήταν νοικοκυρές και όχι απλά καταναλώτριες, κρατούσαν τα σπίτια έτσι ώστε να μην τους λείπει τίποτα. Μαθήματα Οικιακής Οικονομίας μας χρειάζονται ανεξάρτητα από το εισόδημα που έχει ο καθένας. Έτσι και την αξιοπρέπειά μας θα κρατήσουμε, αλλά και χρήματα θα μας μείνουν, κι ας έχουμε χάσει πολλά το τελευταίο διάστημα.

Μόνο έτσι θα πέσουν οι τιμές. Από τον πελάτη – καταναλωτή αρχίζει η αλυσίδα και εκεί τελειώνει. Όταν ένας καταστηματάρχης – έμπορος, δεν έχει πελατεία, το πρώτο πράγμα που κάνει (ή έτσι πρέπει τουλάχιστον), είναι να δώσει προσφορές. Στη συνέχεια, πρέπει να διαπραγματευτεί με τους προμηθευτές του, για καλύτερες τιμές και όρους πληρωμής. Παράλληλα, θα πιέσει και τον ιδιοκτήτη του ακινήτου (αν νοικιάζει) για καλύτερο ενοίκιο. Παράλληλα, θα κάνει οικονομία στο ρεύμα με έξυπνες λύσεις για να μην φανεί άσχημο στους πελάτες. Με τη σειρά τους τώρα, οι προμηθευτές και ιδιοκτήτης θα πιέσουν τους δικούς τους προμηθευτές ή ιδιοκτήτες για μείωση στις τιμές και έτσι μοιραία, όταν γυρίσει ο κύκλος και περάσουν όλες αυτές οι μειώσεις στον πελάτη – καταναλωτή, τότε θα έχει γίνει αυτό που λέμε «εσωτερική υποτίμηση». Δηλαδή η Αγορά θα έχει ρίξει τις τιμές λειτουργώντας με υγεία και χωρίς παρέμβαση.

Από την άλλη, εάν το Κράτος κάνει τη δουλειά του με τη σειρά του και πατάξει λαθρεμπόριο και άλλες πολλές στρεβλώσεις (χονδρεμπόρους με καπέλο στα Τρόφιμα κλπ), τότε και ο ανταγωνισμός θα λειτουργήσει με αποτέλεσμα και άλλη πτώση τιμών θα επιτευχθεί.

Δεν είναι εύκολο. Είχαμε μάθει αλλιώς. Έτσι πρέπει όμως να γίνει, ώστε στο τέλος, όλοι να είναι ευχαριστημένοι!”

Τέλος, να θυμάστε ότι η άνοιξη δεν έρχεται ούτε μέσα από τα start-ups, ούτε μέσα από τον καφέ, το λουκάνικο, το γιαουρτοπαγωτό, την κρέπα, τα cupcakes, τα γλυκό-αρτοσκευάσματα, τον βιολογικό παροξυσμό και τα ευτελή χειροτεχνήματα. Η επιτυχία έρχεται σε βάθος χρόνου, το ίδιο και η ανάπτυξη. Πόσοι θα αντέξουν και για πόσο; Σημασία έχει η υγιής επιβίωση και όχι μόνον η δυναμική είσοδος. Μελετούμε την κρίση και επενδύουμε τίμια, έξυπνα, οικονομικά, σωστά και σταθερά!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά MA, BA
MKTG DMCULCOM CONS - WRIT


Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Change" τεύχος Ιουλίου και  στο www.neopolis.gr