Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Πουλάκια, Παπαγάλοι Over!!!


Ο καθένας κουβαλάει στο κεφάλι του έναν σκουπιδοτενεκέ που τον παραγεμίζει με ιδέες, θεωρίες και συνθήματα. Νάρκισσοι, δούλοι της ετοιμοπαράδοτης σκέψης. Εγώ… Εγώ… Εγώ… Όσοι δεν υιοθετούν τη δική μας ιδεολογία είναι εκ προοιμίου αντίπαλοι, αντιδραστικοί, αιρετικοί, αποστάτες, συνωμότες, σκοταδιστές, και σαν τέτοιοι, ή πρέπει οπωσδήποτε να δηλώσουν μετάνοια ή να έλθουν μαζί μας, ή σε αντίθετη περίπτωση να εξοντωθούν. Ο αντίπαλος είναι κάθε φορά ο αποκλειστικά υπεύθυνος για όλα τα δεινά, για κάθε κρίση.

Πόσο γελοίοι και γελασμένοι είμαστε όλοι εμείς που ποζάρουμε για αμφισβητίες! Όταν το μόνο που μας ικανοποιεί είναι το να μας λένε πράγματα που θέλουμε να ακούσουμε, δειλά – δειλά δηλώνουμε την παραίτησή μας από τη ζωή και ζητούμε απεγνωσμένα να μας απαλλάξουν τελείως από τον κόπο να σκεφτόμαστε.

Αρκετά! Τέρμα η φιλαρέσκεια! Επιτέλους, ας κοιτάξουμε κατάματα, γυμνά τον εαυτό μας στον καθρέφτη! Για όλες τις άστοχες, άκαρπες και άτυχες επιλογές μας φταίμε πάνω από όλα, πρώτοι από όλους, Εμείς και μόνον Εμείς! Φτάνουν οι αποδιοπομπαίοι τράγοι! Δεν υπάρχει άλλο άλλοθι! Ως πότε θα βγάζουμε τον εαυτό μας απ’ έξω και θα δικαιολογούμε στους γύρω μας τα αδικαιολόγητα;

Η Κριτική Σκέψη στα χέρια ημιμαθών «άρρωστων» ανθρώπων γίνεται φονικό όπλο. Γιατί αυτοί είναι ψευτοδιανοούμενοι με εγωιστικά κίνητρα και εργάζονται μόνο για το δικό τους όφελος, χωρίς να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους τις ηθικές συνέπειες και τις επιπτώσεις. Πρόκειται για άτομα με αδύναμη λογική κρίση, που σκέφτονται επιλεκτικά με μοναδικό στόχο να εξυπηρετήσουν άδικους και ιδιοτελείς σκοπούς.

Η Κριτική σκέψη στα χέρια καλλιεργημένων ανθρώπων με ορθή πνευματική συγκρότηση είναι ο τρόπος για να κρίνει κανείς κατά πόσον ένας ισχυρισμός είναι αληθής, μερικώς αληθής, εν μέρει αληθής, ή ψευδής. Αποσαφηνίζει τους στόχους, εξετάζει υποθέσεις, διακρίνει κρυμμένες αξίες, αξιολογεί αποδεικτικά στοιχεία, καταφέρνει δράσεις, και αξιολογεί τα συμπεράσματα. Συνεπάγεται δέσμευση για την κοινωνική και πολιτική πρακτική της συμμετοχικής δημοκρατίας, την προθυμία να φανταστεί κανείς ή να παραμείνει ανοικτός να εξετάσει εναλλακτικές προοπτικές, την προθυμία να ενσωματώσει κανείς νέες ή αναθεωρημένες προοπτικές στον τρόπο που σκέπτεται και ενεργεί. Είναι η  επιδέξιος κρίση ως προς την αλήθεια, την αξία, κ.λπ. Κριτική σκέψη δεν σημαίνει φτηνή αποδοκιμασία ή εύκολη άρνηση.

Η Κριτική Σκέψη προαπαιτεί την ικανότητα γόνιμου διαλόγου, για παράδειγμα, α) στην προσπάθειά μας για τη διαμόρφωση μιας εφαρμόσιμης λύσης σε ένα σύνθετο προσωπικό πρόβλημα, β) κατά τη διάρκεια συζήτησης ως ομάδα για το τι πορεία δράσης πρέπει να ακολουθήσουμε, ή γ) αναλύοντας τις υποθέσεις και την ποιότητα των μεθόδων που χρησιμοποιούνται επιστημονικώς, για να μας οδηγήσουν σε ένα λογικό επίπεδο εμπιστοσύνης για μια συγκεκριμένη υπόθεση.

Η Κριτική Σκέψη, επιστρατεύοντας τη λογική, τη διαύγεια, την αξιοπιστία, την ακρίβεια, τη συνάφεια, το βάθος, το εύρος, τη σημασία και τη δικαιοσύνη, διαμέσου γόνιμου διαλόγου και βάσιμων αντιθέσεων, είναι ο τρόπος για να πάρουμε στα χέρια μας τα προβλήματα της ζωής, προσβλέποντας αποτελεσματικά σε εφαρμόσιμες λύσεις.

Η συντριπτική πλειοψηφία των συνανθρώπων μας, σήμερα, έχει προσβληθεί αθεράπευτα από μια ιδεολογική μόλυνση και είτε κατατάσσεται στην κατηγορία των πουλιών «τσίου» και των παπαγάλων, είτε έχει καταθέσει τα όνειρα και τις σκέψεις της στην προπαγάνδα, στην κατανάλωση, στα ΜΜΕ, στα κόμματα, στην εξουσία.

Οι αφανείς κίνδυνοι είναι μεγάλοι. Τώρα. Επειγόντως. Ζητούνται Σκεπτόμενοι Άνθρωποι. ΣΤΟΠ.

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά MA, BA
HMKTG DMCULCOM CONS WRIT

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στις 08/04/2013 στο www.neopolis.gr