Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013

Ποιος Φταίει;


Η σύγχρονη Ελληνική παιδεία;  Η δεδομένη ελευθερία στα μη καλλιεργημένα «χέρια» μαλακών ανθρώπων;  Οι ανιστόρητοι;  Το κράμα νεοελλήνων δίχως κριτική σκέψη, μεράκι, μπέσα και φιλότιμο; Οι οκνηροί που δεν τολμούν να σηκώσουν τα μανίκια, να ιδρώσουν, να δουλέψουν; Αυτοί που με την έλευση τους δημιουργούν κουρνιαχτό και κρύβονται στην ομίχλη της απραξίας τους, βολεμένοι σε πολυτελείς καρέκλες και τραπέζια, με μοναδικό σκοπό, μέχρι να τους ξεσκεπάσουν, να τους εκθρονίσουν, να «φάνε» τον αγλέορα με χρυσά σερβίτσια, προσφέροντας ως έργο, για τα μάτια του τυφλού κόσμου, ένα πρόστυχο τίποτα, μια παραπλανητική βιτρίνα; Όσοι δεν διστάζουν να πουλήσουν πατρίδα, έθνος, μάνα και θυγατέρα προκειμένου να τέρψουν εν ζωή τα λαρύγγια τους;  Ή όλοι εμείς που απομυθοποιήσαμε κάθε αγώνα, που αδιαφορούμε για το τι γίνεται γύρω μας, που κλειδώσαμε στο σεντούκι των αναμνήσεων την αγάπη για δημιουργία, την λαχτάρα για προσφορά, την ικανοποίηση της ευγενούς φιλανθρωπίας και μαζί με αυτά, το όνειρο, το όραμα, τον στόχο, τη φιλοδοξία για έργα άριστα, ιδανικά, ιερά και όσια;

Ακούω με συγκίνηση τη γιαγιά μου, βέρα Θεσσαλονικιά, να διηγείται με λαχτάρα εκείνα τα χρόνια, τα παλιά, που η Λυρική Σκηνή της πόλης φιλοξενούσε κλασσικά αριστουργήματα, καλλιτεχνικά θεάματα υψηλών προδιαγραφών, έργα μεγάλου βεληνεκούς, προσφέροντας στους πολίτες την ευκαιρία να εξοικειωθούν με  την ανώτερη διανόηση. Ποιότητα, τέχνη, παιδεία, παραδειγματισμός, κριτική αντίληψη, καλλίστη συμπεριφορά, ζωή κοσμιωτάτη… Μυθικοί ηθοποιοί, θεατρίνοι θεϊκοί της εποχής, έδιναν το παρόν στη συμπρωτεύουσα μαγεύοντας το κοινό. Οι φανατικοί θεατές των ημερών εκείνων, με την έναρξη της σεζόν,  έκαναν προκράτηση εισιτηρίων για όλες τις παραστάσεις του έτους. Κάθε παράσταση ήταν γιορτή για την πόλη. Αυτή η αψεγάδιαστη αγάπη των πολιτών, των καλλιτεχνών, των διοικούντων και τον κυβερνώντων χάρισε στη Θεσσαλονίκη το Βασιλικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και στα νεότερα χρόνια τη Μονή Λαζαριστών.

Σήμερα όμως, εδώ και κάποια χρόνια, κοντά δεκαετία, τι γίνεται; Τα ίδια και τα ίδια; Ψίχουλα και ξεροκόμματα. Κάτι άλλαξε; Γιατί; Μήπως αλλάξαμε εμείς; Μήπως κάποιοι μας ξέχασαν; Μας ξεγέλασαν; Μήπως σε ορισμένους συμφέρει αυτή η κατάσταση; Πόσοι από τους πολίτες της Θεσσαλονίκης είναι γνώστες της ιστορίας και των εξορισμού έργων – λειτούργημα του ΚΘΒΕ (βλπ. ανώτερη δραματική σχολή – δωρεάν φοίτηση); Διαβάζει κανείς ότι πρόκειται για Αστικές Μη Κερδοσκοπικές Εταιρίες υπό την εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού και αναρωτιέται εάν σφάλλουν οι διαχειριστές, το ΔΣ, οι πρωτεργάτες και οι υπάλληλοι της ΑΜΚΕ με το καθημερινό τους έργο και τις αποφάσεις που παίρνουν,  ή το ίδιο το Υπουργείο που εποπτεύει, ελέγχει και πιστοποιεί; Μάλλον είναι σαν τον έρωτα και το γάμο… You can't have one without the other”, όπως τραγουδάει και ο Frank SinatraΣίγουρα όμως ο μαέστρος είναι αυτός που δίνει το καλό παράδειγμα και ευθύνεται για την ποιότητα της ορχήστρας.

Έζησα κι εγώ η ίδια τις παλιές καλές μέρες, δόξες περασμένες, ούσα μαθήτρια και φοιτήτρια. Θρυλικές παραστάσεις. Φροντισμένες αίθουσες. Περιποιημένα κτίρια. Αλάνθαστα ηχητικά συστήματα. Βεστιάρια, καπελιέρες. «Comme il faut» κυλικεία. Προσέλευση. Επιτυχία. Πρόλαβα! Ναι, πρόλαβα, γιατί σήμερα τα υπέροχα αυτά κτίρια διαμάντια, με τις θεατρικές αίθουσες κλασσικής αξίας, τα περίτεχνα μάρμαρα, τις ζεστές ατόφιες ξύλινες επιφάνειες, τις βελουδένιες πολυθρόνες, την ορθή διαρρύθμιση (κατά μήκος, πλάτος και ύψος), την προσεγμένη οπτική και ηχητική δυνατότητα, το ιστορικό αρχείο, τις βιτρίνες με τα υπέροχα κοστούμια, στέκουν παραπονεμένα, λες και μια βαθειά πληγή δε λέει να γιάνει… πεσμένο ηθικό, χαμηλό προφίλ, ελάχιστες προωθητικές ενέργειες, ανύπαρκτες υποστηρικτικές δράσεις, εκλογικευμένες τιμές στα εισιτήρια, 5€ ανέργων, 10€ φοιτητικό (μήπως 8€;), 15 κανονικό (μήπως 12€;), καλλιτεχνική στενότητα, περιορισμένα έργα, άλλες σκηνές υπολειτουργούν, άλλες κλείνουν ερμητικά, παράφωνα ηχητικά συστήματα, βουβά πωλητήρια, νεκρά βεστιάρια, κλειδωμένα κυλικεία, μαύροι και άραχνοι, τρομακτικοί, αυτόματοι πωλητές πρόχειρων snack, μη επικαιροποιημένες ιστοσελίδες, άδεια καθίσματα…

Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα οι εναπομείναντες γλυκείς άνθρωποι του θεάτρου, οι γενναιόδωροι ηθοποιοί στο σανίδι και αυτά τα νέα παιδιά με την ευγένεια και το χαμόγελο που στελεχώνουν τα εκδοτήρια εισιτηρίων, τον έλεγχο, το πρόγραμμα της παράστασης και την ταξιθεσία. Αυτό το νέο αίμα είναι που δίνει μια ελπίδα, ανάσα για τα μελλούμενα!  Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε τα πράγματα μια για πάντα! (Όσο έχουμε ακόμα το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι ) Από τον κάτοικο του πιο απομακρυσμένου χωριού, τον πρωτευουσιάνο, τον πιο φτωχό πολίτη, τον πλούσιο, το δάσκαλο, τον αστυνόμο, τον παπά, τον ταχυδρόμο, το δικηγόρο, το γιατρό, τον έμπορο, τον εργάτη, τον υπάλληλο, τον επιχειρηματία, το φοιτητή μέχρι και τον πιο διαβρωμένο πολιτικό! Αλλαγή στάσης και συμπεριφοράς τώρα!!! Τίποτα δεν πρέπει να αφήσουμε στην τύχη και στην κακή εκμετάλλευση. Θεσσαλονίκη, πόλη φωτός, αχτίδα πολιτισμού!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε 18/02/2013 στο www.neopolis.gr