Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Μπαμπά, Σ' Αγαπώ, Αλλά..!



Πατέρας και Γιος, το αχτύπητο δίδυμο! Συνταγή εκρηκτική! Μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν! Συνδυασμός πυροτέχνημα! Διαρκής συναγωνισμός. Μεγάλος ανταγωνισμός.  Ο δρόμος μακρύς. Το άγχος πολύ. Ένας αγώνας δίχως λογική, απλά και μόνο για να αποδείξεις το αυτονόητο. Ότι δηλαδή, ο καθένας για την εποχή του, στην εποχή του, ήταν ο καλύτερος! Τι ταλαιπωρία κι αυτή! Θύματα, οι καημένοι οι άντρες, μιας επίπλαστης ανάγκης διαρκούς επιβεβαίωσης και εξιδανίκευσης! Ξεχωρίζουν!

Ο κύριος Χρήστος είναι συνταξιούχος, 75 ετών, καλοστεκούμενος, καλοδιατηρημένος, με το ανάστημα, την κορμοστασιά, τη φρεσκαδούρα, τα πλούσια γκρίζα μαλλιά, το σπιτάκι, το εξοχικό,  το αμαξάκι, το ενοίκιο, την πιστωτική, τα λούσα, την παλιοπαρέα, τις εξόδους, τα τυχερά, την κυρία του… Όπως πάντα γόης, ισχυρογνώμων, ωραιοπαθής, εγωιστής, καλοπερασάκιας, συμφεροντολόγος, εγωκεντρικός, ρομαντικός, αισθηματίας, ζηλιάρης, εκρηκτικός, πανέξυπνος, ξερόλας, εργατικός, παράξενος, ιδιόρρυθμος… είδε τόσα και έζησε άλλα τόσα στα χρόνια που πέρασαν, άνθρωποι και καταστάσεις τον έκαναν καχύποπτο, επιφυλακτικό, αρνητικό, απαξιωτικό, καυστικό, ευερέθιστο, αναίτια κακοπροαίρετο. Συχνά ξεχνάει ότι, μέσα στα δεινά της παρούσας συγκυρίας που μαστίζει τη χώρα μας, είναι από τους τυχερούς της εποχής… έζησε καλά, γεύτηκε πολλά, χόρτασε… Λίγα ο πεθερός, λίγα αυτός, λίγα η σύζυγος μια χαρά τα βολέψανε… και το κέφι του έκανε, και την τρέλα του χάρηκε, και στρωμένη δουλίτσα βρήκε στην ανάγκη, και το αφεντικό έκανε, και τη γυναίκα είχε στην παραγωγή, και η πεθερά του κρατούσε το παιδί, και χωραφάκι του δώσανε και μετρητούλια τσέπωσε… λουκούμι, όλα μέλι – γάλα!

Ο Ανέστης, ο γιος τους, είναι 45άρης, γόης, μικροκαμωμένος (πήρε από τη μαμά του), ευγενής, καλλιεργημένος, μορφωμένος, ευφυής, διορατικός, εργατικός, πολυμήχανος, κοινωνικός, ευέλικτος, δραστήριος, αλλά και ευαίσθητος, συναισθηματικός, με διαχρονικό στυλ, αξίες, ήθη και έθιμα, αριστοκράτης στα μέσα και στα έξω του. Επιχειρηματίας, έχει ξεχωρίσει στον κλάδο του και αγωνίζεται καθημερινά για τα μελλούμενα. Ερωτευμένος με τη γυναίκα του, οικογενειάρχης, τρελός από αγάπη για τις κορούλες του! Αυτά είναι τα καλύτερα του χρόνια για παραγωγή και δημιουργία. Εργάζεται με τόλμη, μεράκι, επιμονή και υπομονή. Ζει κι αυτός την κρίση με το δικό του τρόπο… με συγκρότηση, σύνεση, διαχείριση, σχέδιο και αξιοπρέπεια.  Δουλειά, δουλειά, δουλειά!

Ο Χρήστος κι ο Ανέστης. Ο Ανέστης και ο Χρήστος.  Τους ενώνουν αιώνιοι δεσμοί αίματος. Τους χωρίζουν 30 ολόκληρα χρόνια, 3 διαφορετικές δεκαετίες. Τι να κρίνει κανείς και τι να συγκρίνει; Ο καθένας αξιολογείται στην εποχή του, βάση των πεπραγμένων και των έργων του. Άλλα χρόνια, άλλα δεδομένα, διαφορετικές καταστάσεις, αλλιώτικες συγκυρίες… Άλλα ζύγια και σταθμά. Βέβαια είναι λίγοι αυτοί που νοιάζονται  για το «δρόμο» και την ιστορία. Οι περισσότεροι απλά κοιτούν μόνο το αποτέλεσμα, την εικόνα, τη βιτρίνα, τη μόστρα. Αλλιώτικοι άνθρωποι, διάφορες συμπεριφορές, άλλα ιδανικά, ξεχωριστά όνειρα, διαφορετικοί στόχοι. 

Ο Χρήστος κι ο Ανέστης, ο Ανέστης και ο Χρήστος, βλέπονται μια φορά την εβδομάδα, στο Κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι. Σαν κάνουν όμως πως κάθονται να συζητήσουν, γίνεται καυγάς μεγάλος, σαματάς! Μαινόμενος ταύρος ο Χρήστος, αυτός που έχει αλωνίσει σε πολλές αρένες καταφέρνοντας να επιβιώσει με λίγα ή πολλά, διαρκώς προβάλλει τη σοφία της ηλικίας του και προσπαθεί να επιβάλει το λόγο και τη γνώμη του, προκαλώντας έναν ακυρωτικό μονόλογο, μέσα στην προσπάθειά του να προστατεύσει τον Ανέστη, να τον προφυλάξει…  Γιατί ο γιος θα είναι πάντα παιδί για τον πατέρα του, όσα χρόνια κι αν περάσουν! Σχέση μοναδική γι αυτούς που ξέρουν να τη ζήσουν, να την απολαύσουν!

Διαφορετικά, είναι λυπηρό, να έχει και να θέλει κανείς να προσφέρει τόσα πολλά, αλλά να μην ξέρει πως… Γιατί πολλές φορές δεν έχει σημασία το τι λέμε αλλά το πως, πότε, γιατί και σε ποιον το λέμε.  Σε κάθε περίπτωση, «Πατέρα!», εάν ακόμα τρώτε μαζί, ένα είναι σίγουρο: Αγαπιέστε βρε παιδιά! Ειρήνη! Χαρείτε την ευλογία της οικογένειας! Όπου υπάρχει φιλότιμο, διάθεση, εργασία και πειθαρχία, υπάρχει ευημερία! Τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη και στην ελπίδα. Έτσι είναι η ζωή! Ο καθένας έχει τον αγώνα του και αυτό είναι που τελικά αξίζει!

Σας αφήνω να σκεφθείτε την ιστορία μας με Cat Stevens (1970) και το τραγούδι του Father and Son… γιατί  εκτός κι αν σε λένε «Κασσάνδρα», «Μηδένα Προ του Τέλους Μακάριζε»!

*Father 
It's not time to make a change, 
Just relax, take it easy. 
You're still young, that's your fault, 
There's so much you have to know. 
Find a girl, settle down, 
If you want you can marry. 
Look at me, I am old, but I'm happy. 

I was once like you are now, and I know that it's not easy, 
To be calm when you've found something going on. 
But take your time, think a lot, 
Why, think of everything you've got. 
For you will still be here tomorrow, but your dreams may not. 

*Son 
How can I try to explain, when I do he turns away again. 
It's always been the same, same old story. 
From the moment I could talk I was ordered to listen. 
Now there's a way and I know that I have to go away. 
I know I have to go.
 

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Συγγραφέας

Το παρόν δημοσιεύθηκε 11/02/2013 στο www.neopolis.gr