Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Μπαμπά, Σ' Αγαπώ, Αλλά..!



Πατέρας και Γιος, το αχτύπητο δίδυμο! Συνταγή εκρηκτική! Μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν! Συνδυασμός πυροτέχνημα! Διαρκής συναγωνισμός. Μεγάλος ανταγωνισμός.  Ο δρόμος μακρύς. Το άγχος πολύ. Ένας αγώνας δίχως λογική, απλά και μόνο για να αποδείξεις το αυτονόητο. Ότι δηλαδή, ο καθένας για την εποχή του, στην εποχή του, ήταν ο καλύτερος! Τι ταλαιπωρία κι αυτή! Θύματα, οι καημένοι οι άντρες, μιας επίπλαστης ανάγκης διαρκούς επιβεβαίωσης και εξιδανίκευσης! Ξεχωρίζουν!

Ο κύριος Χρήστος είναι συνταξιούχος, 75 ετών, καλοστεκούμενος, καλοδιατηρημένος, με το ανάστημα, την κορμοστασιά, τη φρεσκαδούρα, τα πλούσια γκρίζα μαλλιά, το σπιτάκι, το εξοχικό,  το αμαξάκι, το ενοίκιο, την πιστωτική, τα λούσα, την παλιοπαρέα, τις εξόδους, τα τυχερά, την κυρία του… Όπως πάντα γόης, ισχυρογνώμων, ωραιοπαθής, εγωιστής, καλοπερασάκιας, συμφεροντολόγος, εγωκεντρικός, ρομαντικός, αισθηματίας, ζηλιάρης, εκρηκτικός, πανέξυπνος, ξερόλας, εργατικός, παράξενος, ιδιόρρυθμος… είδε τόσα και έζησε άλλα τόσα στα χρόνια που πέρασαν, άνθρωποι και καταστάσεις τον έκαναν καχύποπτο, επιφυλακτικό, αρνητικό, απαξιωτικό, καυστικό, ευερέθιστο, αναίτια κακοπροαίρετο. Συχνά ξεχνάει ότι, μέσα στα δεινά της παρούσας συγκυρίας που μαστίζει τη χώρα μας, είναι από τους τυχερούς της εποχής… έζησε καλά, γεύτηκε πολλά, χόρτασε… Λίγα ο πεθερός, λίγα αυτός, λίγα η σύζυγος μια χαρά τα βολέψανε… και το κέφι του έκανε, και την τρέλα του χάρηκε, και στρωμένη δουλίτσα βρήκε στην ανάγκη, και το αφεντικό έκανε, και τη γυναίκα είχε στην παραγωγή, και η πεθερά του κρατούσε το παιδί, και χωραφάκι του δώσανε και μετρητούλια τσέπωσε… λουκούμι, όλα μέλι – γάλα!

Ο Ανέστης, ο γιος τους, είναι 45άρης, γόης, μικροκαμωμένος (πήρε από τη μαμά του), ευγενής, καλλιεργημένος, μορφωμένος, ευφυής, διορατικός, εργατικός, πολυμήχανος, κοινωνικός, ευέλικτος, δραστήριος, αλλά και ευαίσθητος, συναισθηματικός, με διαχρονικό στυλ, αξίες, ήθη και έθιμα, αριστοκράτης στα μέσα και στα έξω του. Επιχειρηματίας, έχει ξεχωρίσει στον κλάδο του και αγωνίζεται καθημερινά για τα μελλούμενα. Ερωτευμένος με τη γυναίκα του, οικογενειάρχης, τρελός από αγάπη για τις κορούλες του! Αυτά είναι τα καλύτερα του χρόνια για παραγωγή και δημιουργία. Εργάζεται με τόλμη, μεράκι, επιμονή και υπομονή. Ζει κι αυτός την κρίση με το δικό του τρόπο… με συγκρότηση, σύνεση, διαχείριση, σχέδιο και αξιοπρέπεια.  Δουλειά, δουλειά, δουλειά!

Ο Χρήστος κι ο Ανέστης. Ο Ανέστης και ο Χρήστος.  Τους ενώνουν αιώνιοι δεσμοί αίματος. Τους χωρίζουν 30 ολόκληρα χρόνια, 3 διαφορετικές δεκαετίες. Τι να κρίνει κανείς και τι να συγκρίνει; Ο καθένας αξιολογείται στην εποχή του, βάση των πεπραγμένων και των έργων του. Άλλα χρόνια, άλλα δεδομένα, διαφορετικές καταστάσεις, αλλιώτικες συγκυρίες… Άλλα ζύγια και σταθμά. Βέβαια είναι λίγοι αυτοί που νοιάζονται  για το «δρόμο» και την ιστορία. Οι περισσότεροι απλά κοιτούν μόνο το αποτέλεσμα, την εικόνα, τη βιτρίνα, τη μόστρα. Αλλιώτικοι άνθρωποι, διάφορες συμπεριφορές, άλλα ιδανικά, ξεχωριστά όνειρα, διαφορετικοί στόχοι. 

Ο Χρήστος κι ο Ανέστης, ο Ανέστης και ο Χρήστος, βλέπονται μια φορά την εβδομάδα, στο Κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι. Σαν κάνουν όμως πως κάθονται να συζητήσουν, γίνεται καυγάς μεγάλος, σαματάς! Μαινόμενος ταύρος ο Χρήστος, αυτός που έχει αλωνίσει σε πολλές αρένες καταφέρνοντας να επιβιώσει με λίγα ή πολλά, διαρκώς προβάλλει τη σοφία της ηλικίας του και προσπαθεί να επιβάλει το λόγο και τη γνώμη του, προκαλώντας έναν ακυρωτικό μονόλογο, μέσα στην προσπάθειά του να προστατεύσει τον Ανέστη, να τον προφυλάξει…  Γιατί ο γιος θα είναι πάντα παιδί για τον πατέρα του, όσα χρόνια κι αν περάσουν! Σχέση μοναδική γι αυτούς που ξέρουν να τη ζήσουν, να την απολαύσουν!

Διαφορετικά, είναι λυπηρό, να έχει και να θέλει κανείς να προσφέρει τόσα πολλά, αλλά να μην ξέρει πως… Γιατί πολλές φορές δεν έχει σημασία το τι λέμε αλλά το πως, πότε, γιατί και σε ποιον το λέμε.  Σε κάθε περίπτωση, «Πατέρα!», εάν ακόμα τρώτε μαζί, ένα είναι σίγουρο: Αγαπιέστε βρε παιδιά! Ειρήνη! Χαρείτε την ευλογία της οικογένειας! Όπου υπάρχει φιλότιμο, διάθεση, εργασία και πειθαρχία, υπάρχει ευημερία! Τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη και στην ελπίδα. Έτσι είναι η ζωή! Ο καθένας έχει τον αγώνα του και αυτό είναι που τελικά αξίζει!

Σας αφήνω να σκεφθείτε την ιστορία μας με Cat Stevens (1970) και το τραγούδι του Father and Son… γιατί  εκτός κι αν σε λένε «Κασσάνδρα», «Μηδένα Προ του Τέλους Μακάριζε»!

*Father 
It's not time to make a change, 
Just relax, take it easy. 
You're still young, that's your fault, 
There's so much you have to know. 
Find a girl, settle down, 
If you want you can marry. 
Look at me, I am old, but I'm happy. 

I was once like you are now, and I know that it's not easy, 
To be calm when you've found something going on. 
But take your time, think a lot, 
Why, think of everything you've got. 
For you will still be here tomorrow, but your dreams may not. 

*Son 
How can I try to explain, when I do he turns away again. 
It's always been the same, same old story. 
From the moment I could talk I was ordered to listen. 
Now there's a way and I know that I have to go away. 
I know I have to go.
 

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Συγγραφέας

Το παρόν δημοσιεύθηκε 11/02/2013 στο www.neopolis.gr

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Ζωή Είναι, Θα Περάσει!


Μερικά πράγματα είναι πιο προφανή από άλλα, ενώ αυτά που βρίσκονται στο ενδιάμεσο είναι συνήθως εκείνα που απαιτούν μια πιο λεπτή εξήγηση.  Ένα περισσότερο σήμερα, στη σύγχρονη καθημερινότητα, όσο μπαίνουμε πιο βαθιά μέσα στο στίβο της ζωής, με το άγχος και την ανησυχία του να προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε την αβεβαιότητα και να καταλάβουμε τη "νέα φυσιολογική" διάσταση που ονομάζεται χάος… Άιντε τώρα εσύ να καταλάβεις και να ξεχωρίσεις το μαύρο από το άσπρο! Υπάρχουν μέρες που όλα σου φαίνονται τόσο γκρι! Αδύνατο να πάρεις θέση! Κι έτσι παλεύεις με την προσπάθεια να κάνεις τον εαυτό σου να χωνέψει ότι μερικές φορές η ζωή δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή… είναι απλά η ζωή… έτσι έτυχε… είναι αυτή! Τα παραδείγματα αμέτρητα:

-Γιώργος: «Να τον επισκεφθώ στο γραφείο ή να τηλεφωνήσω; Είναι καλά να στείλω ένα email; Μήπως ένα μήνυμα στο κινητό είναι κακό και παρεξηγηθώ; Ποιο είναι το καλύτερο;»

-Χαρά: «Είναι κακό να ‘’φαίνομαι ως ενεργός χρήστης’’ όταν χρησιμοποιώ τα social media; Μήπως είναι κακό και δίνω την εντύπωση ότι είμαι αργόσχολη, μόνη, ότι δεν έχω τι να κάνω;»

-Μαριλίζα: «Αυτό κι αν είναι τύχη! Σίγουρα δεν είναι τυχαίο! Όποτε πηγαίνω σε αυτό το μαγαζί τον βλέπω μπροστά μου! Τις ίδιες μέρες, την ίδια ώρα… Μου αρέσει τόσο πολύ! Είναι τόσο όμορφος! Δεν είναι; Θέλω να του μιλήσω, να γνωριστούμε… Είναι σωστό ή δεν είναι να κάνω το πρώτο βήμα; Μήπως δεν πρέπει; Μήπως δώσω την εντύπωση ότι είμαι κακό κορίτσι; Και φαίνεται τόσο πολύ ότι προτιμάει τα καλά κορίτσια! Τι να κάνω;»

- Κώστας: «Ποια είναι η γνώμη σου για την Κάτια;  Είναι καλός ή κακός άνθρωπος;»

-Γιώτα: «Καλό το γλυκό μου; Πες μου, πως σου φαίνεται; Καλό ή κακό;»

- Μίρκα και Τάσος: «Τελικά τι θα πει καλό και τι κακό;»

Τόσο συχνά, δίνουμε τόσο μεγάλη έμφαση στο να προσπαθούμε να καταλάβουμε τι είναι σωστό και τι λάθος. Ποιος είναι ο σωστός δρόμος και ποιος ο λάθος; Τι είναι καλό για τον κόσμο και τι κακό; Τι αρέσει και τι δεν αρέσει; Τι νομίζει κάποιος και τι δεν νομίζει; Όμως για σκεφθείτε… Τελικά, ίσως δεν έχει σημασία! Γιατί η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη και  ιδιαίτερα στο αβέβαιο σήμερα,  με τόσο χάος να επικρατεί στον εργασιακό χώρο! Πραγματικά, όλο αυτό το σκηνικό σε κάνει να σκέφτεσαι ότι δεν έχει καμία απολύτως σημασία όποια ταμπέλα κι αν δώσεις στη ζωή, καλή ή κακή! Ναι, όσο κι αν πασχίζουμε να βάλουμε ετικέτες σε ότι συμβαίνει, όση ενέργεια και σκέψη να καταβάλλουμε, όσο κι αν αναλύουμε και αποδομούμε τα γεγονότα, δεν πρόκειται να νιώσουμε καλύτερα ούτε θα καταφέρουμε κάτι!  Γιατί απλά έτσι είναι! Είναι ο τρόπος που κάποια πράγματα συμβαίνουν.

Αντιθέτως, εάν παρασυρθούμε από το χάος και την αβεβαιότητα της ζωής, σε ατέρμονες αναλύσεις και συζητήσεις, κινδυνεύουμε να γεμίσουμε εμμονές, φοβίες και στο τέλος να εξαντλήσουμε εαυτούς, καθιστώντας τις σκέψεις μας έρμαιο ενός παράλογου βασανιστηρίου δίχως αρχή και τέλος. Συνεπώς, μήπως οι ίδιοι μας δημιουργούμε όλο αυτό το στρες και το χάος που μας περιβάλλει, στην απελπισμένη προσπάθεια μας να συνδέσουμε ότι μας συμβαίνει στη ζωή με το «καλό» ή το «κακό», υπό το πρίσμα του θετικού – αρνητικού; Γεννιόμαστε και πιστεύουμε ότι όλες οι προκλήσεις θα έπρεπε να συμβαίνουν για ένα συγκεκριμένο τρόπο. Αισθανόμαστε ότι τα πράγματα στη ζωή πρέπει να είναι γενικά «καλά». Κι όταν δεν είναι, τότε πληγωνόμαστε πολύ, απογοητευόμαστε, υποφέρουμε, μαζευόμαστε και κάνουμε πίσω, μην επιτρέποντας στον εαυτό μας να δοκιμάσει άλλο τη γκάμα επιλογών που προσφέρει στη διαδρομή το μεγάλο ταξίδι της ζωής. Είναι η στιγμή που κυριολεκτικά παραλύουμε, όντες απρόθυμοι πλέον να δεχτούμε τη ρευστή φύση της ζωής.

Ας σκεφτούμε το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου… Ναι, φυσικά είναι κακό. Είναι φοβερό να χάσεις κάποιον που αγαπάς. Να λείψει από τη ζωή σου. Να χάσεις την παρουσία του, την υποστήριξή του, την ενθάρρυνσή του, την αγάπη του. Αλλά αυτό είναι ένα γεγονός της ζωής. Όλοι θα φύγουμε κάποια μέρα. Αν και δεν είναι ένα "καλό πράγμα", δεν μπορούμε όμως να το αποφύγουμε. Είναι μια ανισόρροπη ισορροπία, η οποία δεν ανατρέπεται, δεν πολεμιέται  δεν αντιμετωπίζεται… καλά – καλά δεν τη χωράει ο ανθρώπινος νους… να τη δεχτεί, να την εξηγήσει…  Είναι λυπηρό γεγονός να χάνει κανείς ένα αγαπημένο πρόσωπο, έναν δικό το άνθρωπο. Και φυσικά θα σου λείπει γιατί έφερνε τόση αγάπη στη ζωή σου! Όμως αυτό το γεγονός δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε κακό ούτε καλό. Γιατί έτσι συνέβαινε, συμβαίνει και θα συμβαίνει πάντα στη ζωή. Αυτή είναι η ζωή, ο κανόνας, το παιχνίδι, η αρχή και το τέλος! Για θυμηθείτε όσα λέγονται γι αυτούς που φεύγουν… «Είχε μια δύσκολη ζωή, ησύχασε. Έζησε τη ζωή με το κουτάλι, χόρτασε, ήρθε η ώρα του. Ευτυχώς δεν υπέφερε, όλα ήρθαν γλυκά, στην ώρα τους. Τι κρίμα, έφυγε νωρίς, δεν πρόλαβε να ζήσει, όλα να τα γευτεί. Αν ζούσε λίγο ακόμα;» Όλα λογικά και ανθρώπινα, όμως δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο θάνατος είναι κάτι που δεν ελέγχεται και άρα δεν μπορεί να είναι ούτε καλό ούτε κακό. Είναι αυτό που είναι. Είναι γεγονός. Ζωή είναι θα περάσει, με τα καλά και τα άσχημα της! Για όλους έχει ο μπαχτσές!

Η ζωή είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι: απρόβλεπτη, καλή, κακή, άσχημη, υπέροχη και μεγαλοπρεπής, σαν σκεφτούμε ότι όλα αυτά τυλίγονται σε μια απίστευτη μικρή εμπειρία… Ας δεχτούμε τη ζωή όπως είναι και ας αγκαλιάσουμε δημιουργικά το χάος που αναπόφευκτα μας περιβάλλει! Με Shakespeare (Hamlet Act 2, scene 2, 239–251) σας αφήνω, γιατί οι ίδιες έγνοιες ανέκαθεν υπήρχαν και θα υπάρχουν…

-Hamlet: Για να σας ρωτήσω πιο καθαρά: τι της κάματε, καλοί μου φίλοι, της Τύχης που σας στέλνει εδώ στη φυλακή;
- Guildenstern: Φυλακή, αφέντη μου;
- Hamlet: Η Δανία είναι φυλακή.
- Rosencrantz: Τότε είν’ όλος ο κόσμος.
- Hamlet: Και πολύ καλή. Με πολλά περιτειχίσματα, χωρίσματα και μπουντρούμια κι ένα τέτοιο απ’ τα χειρότερα είν’ η Δανία.
- Rosencrantz: Δεν έχουμε αυτή την ιδέα, αφέντη μου.
- Hamlet: Ε, τότε δεν είναι για σας. Γιατί τίποτα δεν είναι καλό ή κακό, παρά η ιδέα το κάνει τέτοιο. Για μένα είναι φυλακή.

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive
– Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε 04/02/2013 στο www.neopolis.gr

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Πολύ Κακό για το SEXY!


Μην εκπλήσσεστε! Ένα από τα ευκολότερα πράγματα σήμερα, είναι να βρει κανείς σεξ στο διαδίκτυο. Ανά πάσα στιγμή, με 2 κλικ είμαστε μπροστά σε ότι βάλλει ο νους μας, ποικίλες, ευφάνταστες και πολλά υποσχόμενες απεικονίσεις της ανθρώπινης σεξουαλικότητας.

Η γενετήσια ορμή, η σεξουαλικότητα, στήσιμο, πόζες, καμώματα, φκιασίδια και στολίδια, επιστρατεύονται με σκοπό να προκαλέσουν, να ξεσηκώσουν και να μονοπωλήσουν  τη σεξουαλική διέγερση. Μοιραία λοιπόν, η σεξουαλικότητα είναι σήμερα το ισχυρότερο νόμισμα στον πλανήτη. Διότι είναι η κινητήριος δύναμη της μεγαλύτερης, παγκόσμιας, οικονομικής και πολιτιστικής μηχανής, αλλά και το καύσιμο που φουλάρει τις τουρμπίνες υψηλών αξιώσεων των απανταχού δεξιοτήτων και ικανοτήτων Marketing. Γιατί σήμερα η κύρια πηγή εξουσίας και επιβολής στον κόσμο προέρχεται μέσα από την τελειότητα της τέχνη της προώθησης και της πώλησης. Και τίποτα δεν πουλάει καλύτερα από το sexy! Το sexy στέλνει ένα άμεσο και σαφές μήνυμα, δημιουργεί φήμες, κάνει ντόρο, διακτινίζεται. Είναι από μόνο του διαφήμιση και με ιδιαίτερη ευκολία αναπτύσσεται δημοσίως, σαν μια υπαίθρια γιγαντοαφίσα.

Αντιθέτως, το sex αυτό καθεαυτό δεν είναι καθόλου έτσι. Είναι αναποτελεσματικό ως δημόσιο μήνυμα και σκάρτο εμπόρευμα για το marketing. Σκοτεινό, δυσκίνητο και χρονοβόρο, δεν εξάπτει τη φαντασία, δεν απογειώνει τις αισθήσεις, δεν υπόσχεται, δεν πουλάει.

Έτσι, σήμερα, οι άνθρωποι της επικοινωνίας, λαμβάνουν τη σεξουαλικότητα ως μια έννοια / ολότητα από μόνη της, ανεξάρτητη και συχνά εχθρική απέναντι στην πραγματική σεξουαλική δραστηριότητα. Το να δείχνει κανείς sexy επιβραβεύεται, ενώ το να προβάλλει κανείς την ενεργή σεξουαλικότητά τους ως πράξηsex, αντιμετωπίζεται με αμφιθυμία, στην καλύτερη περίπτωση και συχνά με εχθρότητα.

Το να είσαι sexy, σήμερα, είναι must, καυτό, διασκεδαστικό, σε κάνει αξιοπρόσεχτο, σε προωθεί, σε βγάζει στην τηλεόραση, σε κάνει αξιοζήλευτο, σε κάνει δημοφιλή. Αντιθέτως, το sex σου μεταδίδει νοσήματα, προκαλεί ντροπή, δυσφημεί, σπέρνει διχόνοια, καταστρέφει, φέρνει αγωγές, ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, πόνο, απογοήτευση, συνήθεια. To sexy είναι ανθρώπινο προνόμιο, είναι στυλ! Η σεξουαλικότητα που αποπνέει, είναι διαχειρίσιμη, ομαλή, δημόσια και συλλογική. Ενώ, το sex (η σεξουαλική πράξη) είναι ζωώδες, βρώμικο, άτακτο, ιδιωτικό και προσωπικό.

Είναι γεγονός ότι οι σύγχρονες κοινωνίες θέλουν να δείχνουν ανεξάρτητες, απελευθερωμένες, ριζοσπαστικές, υπέρμετρα προηγμένες και φιλελεύθερες. Στην πραγματικότητα όμως, ακόμα και σήμερα, οι κοινωνίες είναι κατά βάθος κομφορμιστικές και άμεσα εξαρτημένες από νόρμες, καθώς παθιάζονται με τον έλεγχο και τους κανόνες. Νιώθουν την ανάγκη να βασίζονται σε σύνθετες, ιεραρχικές οργανώσεις, όπως επιχείρηση, οικογένεια, εκκλησία, ομάδα, σύλλογος, στρατός, φυλακές, κόμματα κ.ο.κ. Γιατί μπορείς να είσαι και να αισθάνεσαι ισχυρός μόνον μέσα από τους άλλους, όταν δηλαδή συνδέεσαι, σχετίζεσαι, συμμετέχεις και οργανώνεσαι μαζί με άλλους. Αυτός είναι και λόγος που κάνει το sexy (sexiness) να υπερισχύει του sex (sexuality).

Τελικά, αναρωτιόμαστε, μήπως οι σημερινοί άνθρωποι στην πλειοψηφία τους θέλουν, πασχίζουν και αρκούνται στο να δείχνουν sexy, παρά στο να είναι ενεργά σεξουαλικοί; Είναι επιλογή, φόβος, βίωμα, ανασφάλεια, ευκολία, ανάγκη ή ανισορροπία; Μήπως πρόκειται για μια μορφή βίαιου εθισμού, που εύκολα και ριζικά διαχέεται μέσα από τα επίκαιρα μέσα και τα ισχυρά εργαλεία πώλησης και προώθησης, υποδουλώνοντας το σύγχρονο άνθρωπο σε μια διαρκή αναζήτηση, σε ένα αέναο καταναλωτικό ταξίδι; Είναι λίγες οι φορές που μέσα από την προσπάθεια του να είναι κανείς sexy, το στήσιμο, τις πόζες, τα αξεσουάρ, τα σέα και τα μέα, καταλήγει να γίνεται καρικατούρα; Μάλλον τα πράγματα είναι πιο απλά, αρκεί να διακρίνουμε ότι το sexy ορίζει πρόσωπα «ντυμένα», ενώ το sex προστάζει κορμιά γυμνά, απελευθερωμένα…

Βέβαια, για τους ρομαντικούς κάθε εποχής, υπάρχει και η άλλη πλευρά του sexy, αυτή που μας διαφεύγει και που κυριολεκτικά μπορεί να συνοδέψει σεξουαλικές στιγμές υψηλών απολαύσεων και επιδόσεων. Αυτό το sexy είναι μεθυστικό, ερωτικό και θα το βρούμε στην τέχνη της γραφής, της μουσικής, του χορού, του θεάτρου, του κινηματογράφου, της ζωγραφικής, της δημιουργίας… αλλά και στο ψηφιακό περιβάλλον του διαδικτύου μέσα στα τόσα λογής φιλοτεχνημένα video clips και σελίδες που συνδυάζουν κίνηση, ήχο και εικόνα, χαρίζοντας πρωτότυπες, εκπληκτικές, ιδιαίτερες, ζωντανές, μυστηριώδεις στιγμές προσωπικής ή συλλογικής απόλαυσης.

1, 1 + 1 ή 2 σε 1; Ότι κι αν πιστεύεται, η αλήθεια είναι μια: «Δώσε μου τα μάτια σου για να δω τι βλέπεις… sexy» και «Άφησε το κορμί και τις αισθήσεις μου να απολαύσουν έρωτα, sex, έρωτα μέχρι να σκάσω, να βαρεθώ»Δεν το χορταίνεις!

Το Sexy είναι υποκειμενικά ωραίο να το βλέπεις, αλλά το Sex είναι αντικειμενικά μούρλια να το κάνεις! Τι να πω…. Η επιλογή δική σας!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive
– Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στις 28.01.2013 στο www.neopolis.gr και στις 24.03.2013 στο www.thesstoday.gr