Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Αχ! Κύριε Αστυνομικέ..!


Τελικά η νέα χρονιά μπήκε με πλάκα! Τουλάχιστον για την Εύη και τη Μαρία, αλλά και για εμάς που ακούσαμε τις ιστορίες τους…

Η Εύη με τις φίλες της,  τριαντάρες, εργαζόμενες, μόνες, κατεβαίνουν για ποτό στο κέντρο της πόλης και ψάχνουν με αγωνία για free παρκάρισμα στην Τσιμισκή, ένα βράδυ της προηγούμενης εβδομάδος, γύρω στις 9:00.

Ουρές τα αυτοκίνητα, αριστερά και δεξιά. Μέχρι και διπλοπαρκαρισμένα! Αυτά είναι τα καλά της κρίσης! Δεν πάει να είναι μεσοβδόμαδα, δεν πάει να μην έχουμε λεφτά για τις σοβαρές ανάγκες και υποχρεώσεις μας… το ποτό – ποτό, η έξοδος – έξοδος, έστω και με δανικά (μπαμπάς, μαμά, γιαγιά, θείος – λέμε τώρα), έτσι για να ξεχνιόμαστε! Γιατί, να δεις πού το διάβασα…. η κρίση θέλει καλοπέραση….  Ε, όχι και να μας φάνε τα λεφτά οι ψυχολόγοι!

Η Εύη με τις φίλες της λοιπόν, από «κωλοφαρδία», όπως λέει ο λαός μας, βρίσκουν μια «ωραία» θεσούλα κοντά στο φανάρι της  Π.Π. Γερμανού.  Μικρό το αμάξι, βολική η στάθμευση, τι κι αν πιάνουν τη μισή διάβαση! Λεπτομέρειες τώρα… Αφού υπάρχει και άλλο ΙΧ μπροστά από το δικό τους που καλύπτει και την υπόλοιπη.  Καλά και οι περιδιαβαίνοντες;  Σε αυτή την πεζή πραγματικότητα, εκπαιδεύτηκαν οι άμοιροι και έμαθαν να περνούν σιγά – σιγά. Please queue! (σας θυμίζει κάτι;)

Να σου όμως ένας αστυνομικός, από την απέναντι πλευρά, κόβει κλήσεις…  Πρώτη η Εύη μας, από την κοριτσοπαρέα, τσακάλι ούσα, τον παίρνει είδηση.  Τσαχπίνα και πεταχτούλα, όπως είναι, στρώνει το σούπερ μίνι της, οπλίζεται με θάρρος, βγάζει γάμπα και λέει στις φίλες της: «Κορίτσια, μη μου στεναχωριέστε! Θα το κανονίσω! Σήμερα θα διασκεδάσουμε!». Πετάγεται απέναντι και περπατώντας, ναζιάρικα φωνάζει στο όργανο της τάξης και του δρόμου, καθώς πλησιάζει κοντά του: «Αχ! Κύριε αστυνομικέ; Κύριε αστυνομικέ; Γεια σας…  Να σας ρωτήσω κάτι;  Όλους τους γράφετε σήμερα; Να, εμείς, τα κορίτσια, έχουμε παρκάρει εκεί απέναντι….  Να, να, εκεί στην άκρη!  Πείτε μας, ενοχλούμε;  Αχ! Τι να σας πω…  για ένα ποτάκι κατεβήκαμε… καταλαβαίνετε τώρα…  3 ώρες, 3 ποτά, 30 ευρώ… αν πληρώσουμε και πάρκινγκ θέλουμε άλλα 10 ευρώ… Ε, να μη μας βγει ο κούκος αηδόνι, μέρες που είναι… Καταλαβαίνετε τώρα… μόνες, δίχως καβαλιέρους…. Τι να σας λέω…; Πείτε μου σας παρακαλώ, θα μας γράψετε κι εμάς; Να! Να! Εκεί, οι τέσσερις φίλες μου που σας χαιρετάνε κι εγώ εδώ πέντε. Κρίμα δεν είναι…  Μήπως γίνεται να τη γλιτώσουμε; Ελάτε, καλέ κύριε Αστυνομικέ…». 

Ο νεαρούλης αστυνομικός παίρνει πόζα με αυστηρό χαμόγελο, κορδόνεται και απαντάει αφοπλιστικά: «Κανονικά πρέπει να σας γράψω κλήση, διότι είστε πάνω στη μισή διάβαση.  Η παρανομία έχει και το τίμημά της! Άλλη φορά να μην το ξανακάνετε! Σήμερα είστε τυχερές! Έχε χάρη, κούκλα μου, που είσαι ευγενική και σε συμπάθησα. Θα κάνω πως δεν σας είδα. Όμως, τα αυτοκίνητα μπροστά και πίσω από εσάς θα τα γράψω κανονικά. Λοιπόν, δεν σας είδα και δεν με είδατε! Κακομοίρα μου, μην με βάλεις σε μπελάδες! Αχ! Όπως είπαμε.  Δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις!  Άιντε και καλή διασκέδαση! Έτσι ορεξάτες που σας βλέπω είμαι σίγουρος ότι θα περάσετε περίφημα!». Μέσα στην τρελή χαρά η Εύη μας συνεχίζει: «Αχ! Τι καλός που είστε! Σας ευχαριστούμε κύριε Αστυνομικέ! Μια χάρη ακόμα;  Μια και δεν μπορώ να σας φιλήσω για να σας ευχαριστήσω, τουλάχιστον υποσχεθείτε μου ότι μετά τη βάρδια σας θα έρθετε μαζί μας, να σας κεράσουμε ένα ποτό…  έτσι για το καλό! Να! Εκεί απέναντι, λίγο πιο πάνω, στο Citizen θα είμαστε, για τρεις ωρίτσες… Τι λέτε; Να σας περιμένουμε;»

Τελικά τι έγινε; Πήγε ή δεν πήγε ο αστυνομικός; Τα συμπεράσματα δικά σας!

Ραντεβού, λοιπόν, την ερχόμενη εβδομάδα με την ιστορία της Μαρίας! Για να δούμε..;

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive
– Συγγραφέας

Το παρόν δημοσιεύθηκε 14/01/2013 στο www.neopolis.gr