Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2013

Χριστουγεννιάτικες Αταξίες!!!


Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια όμορφη πόλη που την έλεγαν Θεσσαλονίκη, ζούσε μια γλυκιά και ζουμερή παρέα μικρών κοριτσιών. Ήταν όμορφες, έξυπνες, καλές μαθήτριες, με ζεστή καρδιά, αλλά ταυτόχρονα άτακτες και σκανδαλιάρες! Φίλες αχώριστες, μουτράκια πονηρά, σχεδίαζαν τις γιορτινές ζαβολιές τους! Δεκέμβριος! Ο πιο αγαπημένος μήνας του χρόνου! Παντού μύριζε Χριστούγεννα! Σε λίγο τα σχολεία θα έκλειναν για τις γιορτές. Τι κρίμα, να πρέπει να χωριστούν για δύο ολόκληρες εβδομάδες… Αποκλείεται! Κάτι έπρεπε να σκεφθούν. Ήθελαν τόσο πολύ να είναι μαζί αυτές τις γιορτινές μέρες! Να απολαύσουν παιχνίδι, κάλαντα, τραγούδια, γλυκά και τόσες σπιτικές λιχουδονοστιμιές!

Αποφάσισαν λοιπόν ένα βράδυ Σαββάτου να κοιμηθούν όλες μαζί στο σπίτι της μελαχρινούλας, ώστε να καταστρώσουν το σχέδιο τους. Αφού έφαγαν το φαγάκι τους και πλύθηκαν, αποσύρθηκαν στο δωμάτιο, έβαλαν πιτζαμούλες και άρχισαν να διαβάζουν παραμύθια ήσυχα- ήσυχα, προσμένοντας να αποκοιμηθούν οι γονείς και η γιαγιά. Το παιδικό δωμάτιο ήταν μια μαγική σοφίτα, με ένα μεγάλο παράθυρο, με πρόσβαση στα κεραμίδια, δημιουργώντας ένα εξωτερικό πεζούλι, σωστό καθισματάκι. Επιτέλους, η πολυπόθητη ώρα, που με τόση αγωνία περίμεναν, δεν άργησε να φτάσει! Φόρεσαν τα παλτουδάκια τους, πήραν κουβερτούλες και σιγά – σιγά, σαν σκιουράκια, βγήκαν και κάθισαν πάνω στην κεραμοσκεπή. Πω! Πω! Πω! Γούρλωσαν τα ματάκια τους και σκέψεις σαν κι αυτές φώλιασαν στην ψυχούλα τους και έγιναν λέξεις, κουβέντες με χνώτα ζεστά και όνειρα αγγελικά: «Κοίτα τον ουρανό, είναι τόσο μαγευτικός! Αμέτρητα φωτεινά αστεράκια! Όλος ο κόσμος μια ζωγραφιά! Τι όμορφη που είναι η ζωή! Πόσο υπέροχη είναι η πλάση γύρω μας! Είμαστε τόσο τυχερές! Δες, όλα τα σπιτάκια έχουν αστραφτερά Χριστουγεννιάτικα στολίδια! Να, εκεί καίει ακόμα το τζάκι! Τι μεγάλος καπνός που βγαίνει από την καμινάδα!»

Έστεκαν καθισμένες εκεί, στην ίδια θέση, για αρκετή ώρα. Θαύμαζαν τα πάντα γύρω τους και παράλληλα έκαναν τα σχέδια τους, έως ότου άρχισαν να τουρτουρίζουν από το μεταμεσονύκτιο κρύο και την υγρασία. Με παγωμένα προσωπάκια και κατακόκκινα μαγουλάκια, μπουσουλώντας, επέστρεψαν στο υπνοδωμάτιο, γεμάτες χαρά! Αυτό ήταν! Θα ζητούσαν, να τους αφήσουν οι γονείς τους, να κάνουν πιτζάμα πάρτυ στο σπίτι της καθεμιάς, εναλλάξ από μια φορά μέσα στις γιορτές! Έτσι κι έγινε! Αξέχαστα Χριστούγεννα! Υποσχέθηκαν πως και του χρόνου και κάθε χρόνο θα έκαναν το ίδιο! Αυτό θα ήταν το δικό τους γιορτινό έθιμο!

Όπως ήταν φυσικό, τα χρόνια πέρασαν… το σχολείο τελείωσε… οι εποχές άλλαξαν… τα γλυκά μουτράκια, οι πονηρές φατσούλες, τα ανέμελα κοριτσάκια μεγάλωσαν αρκετά! Έκαναν διαφορετικές επιλογές, πήραν ξεχωριστούς δρόμους, άλλες σπουδές, προσωπικές φιλοδοξίες, ατομική καριέρα… και τελικά έμειναν μόνον αυτές, οι μοναδικές αναμνήσεις, να τους ενώνουν έστω και νοερά! Καθεμιά χωριστά και όλες μαζί ήξεραν πώς κάποια στιγμή θα ξανασμίξουν και θα ‘χουν τόσα να διηγηθούν!

Δεκέμβριος, 2012. Χριστούγεννα στη σύγχρονη Θεσσαλονίκη. Απανωτά emails. Ένα τηλεφώνημα. Πολλά μηνύματα. Και οι κούκλες μας, γυναίκες πια, αποφασίζουν επιτέλους να ξανασυναντηθούν! Μια βδομάδα πριν τις γιορτές. Σάββατο βράδυ. Νυχτερινό ραντεβού σε κεντρικό μπαράκι της πόλης. Αγωνία… Χαρά… Χαμόγελα… Ναι! Είναι εκεί! Όλες μαζί, ξανά! Σα να μην πέρασε μια μέρα! Λες και ο χρόνος σταμάτησε σε εκείνη την παραμυθένια σοφίτα! Μια εικόνα σαν παλιά σκαλιστά… χίλιες λέξεις! Νέα, εξελίξεις, αναμνήσεις… Τι πρώτα να πεις, να θυμηθείς και τι να διηγηθείς; Η μια αρραβωνιάστηκε, άλλες παντρεύτηκαν, κάποιες έγιναν μανούλες, η άλλη έχει ήδη δυο παιδάκια, κάποια ζει σε ξένη χώρα και άλλη σε μακρινή ήπειρο… Όσο κι αν διαφέρουν τώρα, τόσο στη ζωή, όσο και στους στόχους, ένα στοιχείο θα μένει πάντα ίδιο, ασάλευτο και θα τους ενώνει όπου κι αν βρίσκονται. Είναι η άγουρη και απρόσκοπτη φιλία τους, που άνθισε στα ρόδινα χρόνια της παιδικής αθωότητας. Ένας δεσμός που θα τους ακολουθεί μέχρι τα βαθιά γεράματα. Γιατί, τη νύχτα αυτή κατάλαβαν ότι ακόμα κι αν ο χρόνος γύριζε πίσω και έπρεπε εκ νέου να διαλέξουν, πάλι χωρίς δεύτερη σκέψη θα ξεχώριζε η μια τη άλλη μέσα στην πολύβουη σχολική αυλή…

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε 18/12/2012 στο www.neopolis.gr