Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Μια Φούσκα, Μα τι Φούσκα!


Ποια ήταν η τελευταία φορά που βρεθήκατε στην αλλοδαπή παροπλισμένοι μπροστά σε 5 ένοπλους αστυνομικούς; Πέρασε πολύς καιρός από τότε; Πως ήταν; Για τη Μαρία το ανεπανάληπτο αυτό γεγονός συνέβη ακριβώς  πριν ένα μήνα. Θα της μείνει  αξέχαστο!

Ποια είναι όμως η Μαρία;;;  Φοιτήτρια, ετών 19, διαμένει μόνη της σε διαμέρισμα 1ου ορόφου στο ιστορικό κέντρο Ευρωπαϊκής πόλης. Της αρέσει πολύ το διάβασμα, η μελέτη και η περισυλλογή. Στα αγόρια λέει ναι, με διάρκεια και τακτική! Η σχολή της την ενδιαφέρει πραγματικά. Έχει πολλές παρέες, χαίρεται και απολαμβάνει τη φοιτητική ζωή! Όμως, σε όλη αυτή την ισορροπία υπάρχει κάτι που την τρελαίνει…

Κοινώς δεν αντέχει άλλο! Κάτω από το διαμέρισμά της λειτουργεί internet café, 24 ώρες το 24ώρο, το οποίο τα βράδια μετατρέπεται σε bar, με ότι αυτό συνεπάγεται. Εκκωφαντική μουσική, ντάπα – ντούμπα, μπες – βγες και άλλα τέτοια. Στέκι το μαγαζί, συχνάζει κάθε καρυδιάς καρύδι! Και να ήταν μόνον αυτό! Ακριβώς κάτω από το μπαλκόνι και τα παράθυρα του διαμερίσματός της, υπάρχουν μεγάλες μονάδες εξαερισμού, ψύξης – θέρμανσης, οι οποίες κάνουν τρομερό θόρυβο και βγάζουν κύμα αέρος, άλλοτε καυτό και άλλοτε ψυχρό. Το τι ακούει και τι εισπνέει δεν περιγράφεται!!! Η κατάσταση είναι άκρως ενοχλητική και επικίνδυνη!

Να αλλάξει διαμέρισμα; Είναι μια λύση… Αλλά ξανά όλη η φασαρία της μετακόμισης, δεν λέει… άσε που το ενοίκιο είναι οικονομικό και η απόσταση από τη σχολή ελάχιστη! Δια της συντηρητικής οδού, σε πρώτη φάση, η Μαρία αποφασίζει να μοιραστεί το πρόβλημά της με τους υπόλοιπους ενοίκους της πολυκατοικίας. Συμφωνούν όλοι μαζί της και ευθύς καταλήγουν ομοφώνως ότι κάτι πρέπει να κάνουν. Συλλέγουν πληροφορίες, συμβουλεύονται ειδικό και μαθαίνουν ότι το μαγαζί λειτουργεί ψιλό-παρανόμως σε διάφορα επίπεδα. Καλούν την υπηρεσία που μετράει την ηχορύπανση, η οποία τους δικαιώνει και βάζει πρόστιμο στην επιχείρηση.  Ο επιχειρηματίας δεν ιδρώνει. Έχει άκρες και όλο τη γλιτώνει. Λέει ότι υπάρχουν τεχνικά προβλήματα και ότι θα επιλυθεί του θέματος άμεσα… Είπε, ξείπε! Καταλαβαίνει επίσης, ότι η οικοδομή είναι εναντίον του και αποφασίζει να το διασκεδάσει… Πόλεμο θέλετε, πόλεμο θα έχετε! Πάλι από την αρχή… Μουσική, φασαρία, αέρας, θόρυβος, όλα στο maximum! Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου!

Ε, αυτό το βράδυ όμως η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο! Δεν πάει άλλο βρε παιδάκι μου! Πώς να σου πω και να στο περιγράψω! Η Μαρία προσπαθεί να διαβάσει, αλλά είναι αδύνατον. Λες και κάποιος επίτηδες, της κάνει σαμποτάζ. Μπαμ, μπουμ! Γκρρρρρρρρρ! Βουουουουουου! Ψυχεδέλεια στη διαπασών! Βγαίνει εκνευρισμένη στο μπαλκόνι και βλέπει στη στιγμή μια ομάδα 5 αστυνομικών στη γωνία του δρόμου. Κάνει χειρονομίες και φωνάζει για να την προσέξουν. Πράγματι συνεννοούνται και ευθύς η Μαρία, φουρκισμένη κατεβαίνει στην είσοδο της πολυκατοικίας, για να τους συναντήσει. Αγχωμένη, με έντονη επιχειρηματολογία εξηγεί πως έχουν τα πράγματα και ζητάει λύση, προστασία.

Μέσα στην ένταση της στιγμής, προς μεγάλη της έκπληξη παρατηρεί ότι «φωνή βοώντος εν τη ερήμω»… από τους 5 αστυνομικούς, μόνο ο ένας την ακούει. Ο γεματούλης, ο κοντούλης, ο μεγάλος σε ηλικία κύριος, κάτι σαν υπάλληλος γραφείου. Οι δύο γομαράδες ασχολούνται με το κινητό τους… ο ένας συνομιλεί με κάποιον και ο άλλος πατάει πλήκτρα, λες και παίζει παιχνίδι. Ο τέταρτος,  τσιλιβήθρας, σκιά του εαυτού του, κοιτάζεται στον καθρέφτη της οικοδομής, παίρνει πόζες και φτιάχνει, πότε τα μαλλιά, πότε τη στολή του. Φου να τον κάνεις, θα πέσει! Ο πέμπτος και καλύτερος, είναι τόσο παχουλός, τέζα η στολή του, τα μπατζάκια θα σκάσουν, με το ζόρι περπατάει… Μασάει τσίχλα με δύναμη, ρυθμό και ανά τακτά διαστήματα την αναδεύει με τη γλώσσα του και κάνει φούσκα!

Κάποια στιγμή η Μαρία σταματά, οι αστυνομικοί την κοιτούν σαστισμένοι σα να μονολογούν… «τι θέλει από εμάς τώρα;», αλλά και αφηρημένοι … «ωραία βραδιά σήμερα, άντε να τελειώνουμε»… Ο μεγάλος αστυνομικός παίρνει το λόγο και της λέει: «Μας αιφνιδιάσατε δεσποινίς. Νομίζαμε πως κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει. Εν πάση περιπτώσει, εμείς θα κάνουμε απόψε μια σύσταση στο μαγαζί, αλλά εσείς με τους υπόλοιπους ενοίκους θα πρέπει να απευθυνθείτε ενυπόγραφα στο τμήμα, βάλτε κι έναν δικηγόρο για παν ενδεχόμενο. Μας χρειάζεστε κάτι άλλο; Καλό σας βράδυ». Μπαμ! Μια μεγάλη τσιχλόφουσκα έσκασε… Πλαφ!

Είπατε τίποτα; …. Τα λέμε σύντομα J

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε 21/01/2013 στο www.neopolis.gr.

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Αχ! Κύριε Αστυνομικέ..!


Τελικά η νέα χρονιά μπήκε με πλάκα! Τουλάχιστον για την Εύη και τη Μαρία, αλλά και για εμάς που ακούσαμε τις ιστορίες τους…

Η Εύη με τις φίλες της,  τριαντάρες, εργαζόμενες, μόνες, κατεβαίνουν για ποτό στο κέντρο της πόλης και ψάχνουν με αγωνία για free παρκάρισμα στην Τσιμισκή, ένα βράδυ της προηγούμενης εβδομάδος, γύρω στις 9:00.

Ουρές τα αυτοκίνητα, αριστερά και δεξιά. Μέχρι και διπλοπαρκαρισμένα! Αυτά είναι τα καλά της κρίσης! Δεν πάει να είναι μεσοβδόμαδα, δεν πάει να μην έχουμε λεφτά για τις σοβαρές ανάγκες και υποχρεώσεις μας… το ποτό – ποτό, η έξοδος – έξοδος, έστω και με δανικά (μπαμπάς, μαμά, γιαγιά, θείος – λέμε τώρα), έτσι για να ξεχνιόμαστε! Γιατί, να δεις πού το διάβασα…. η κρίση θέλει καλοπέραση….  Ε, όχι και να μας φάνε τα λεφτά οι ψυχολόγοι!

Η Εύη με τις φίλες της λοιπόν, από «κωλοφαρδία», όπως λέει ο λαός μας, βρίσκουν μια «ωραία» θεσούλα κοντά στο φανάρι της  Π.Π. Γερμανού.  Μικρό το αμάξι, βολική η στάθμευση, τι κι αν πιάνουν τη μισή διάβαση! Λεπτομέρειες τώρα… Αφού υπάρχει και άλλο ΙΧ μπροστά από το δικό τους που καλύπτει και την υπόλοιπη.  Καλά και οι περιδιαβαίνοντες;  Σε αυτή την πεζή πραγματικότητα, εκπαιδεύτηκαν οι άμοιροι και έμαθαν να περνούν σιγά – σιγά. Please queue! (σας θυμίζει κάτι;)

Να σου όμως ένας αστυνομικός, από την απέναντι πλευρά, κόβει κλήσεις…  Πρώτη η Εύη μας, από την κοριτσοπαρέα, τσακάλι ούσα, τον παίρνει είδηση.  Τσαχπίνα και πεταχτούλα, όπως είναι, στρώνει το σούπερ μίνι της, οπλίζεται με θάρρος, βγάζει γάμπα και λέει στις φίλες της: «Κορίτσια, μη μου στεναχωριέστε! Θα το κανονίσω! Σήμερα θα διασκεδάσουμε!». Πετάγεται απέναντι και περπατώντας, ναζιάρικα φωνάζει στο όργανο της τάξης και του δρόμου, καθώς πλησιάζει κοντά του: «Αχ! Κύριε αστυνομικέ; Κύριε αστυνομικέ; Γεια σας…  Να σας ρωτήσω κάτι;  Όλους τους γράφετε σήμερα; Να, εμείς, τα κορίτσια, έχουμε παρκάρει εκεί απέναντι….  Να, να, εκεί στην άκρη!  Πείτε μας, ενοχλούμε;  Αχ! Τι να σας πω…  για ένα ποτάκι κατεβήκαμε… καταλαβαίνετε τώρα…  3 ώρες, 3 ποτά, 30 ευρώ… αν πληρώσουμε και πάρκινγκ θέλουμε άλλα 10 ευρώ… Ε, να μη μας βγει ο κούκος αηδόνι, μέρες που είναι… Καταλαβαίνετε τώρα… μόνες, δίχως καβαλιέρους…. Τι να σας λέω…; Πείτε μου σας παρακαλώ, θα μας γράψετε κι εμάς; Να! Να! Εκεί, οι τέσσερις φίλες μου που σας χαιρετάνε κι εγώ εδώ πέντε. Κρίμα δεν είναι…  Μήπως γίνεται να τη γλιτώσουμε; Ελάτε, καλέ κύριε Αστυνομικέ…». 

Ο νεαρούλης αστυνομικός παίρνει πόζα με αυστηρό χαμόγελο, κορδόνεται και απαντάει αφοπλιστικά: «Κανονικά πρέπει να σας γράψω κλήση, διότι είστε πάνω στη μισή διάβαση.  Η παρανομία έχει και το τίμημά της! Άλλη φορά να μην το ξανακάνετε! Σήμερα είστε τυχερές! Έχε χάρη, κούκλα μου, που είσαι ευγενική και σε συμπάθησα. Θα κάνω πως δεν σας είδα. Όμως, τα αυτοκίνητα μπροστά και πίσω από εσάς θα τα γράψω κανονικά. Λοιπόν, δεν σας είδα και δεν με είδατε! Κακομοίρα μου, μην με βάλεις σε μπελάδες! Αχ! Όπως είπαμε.  Δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις!  Άιντε και καλή διασκέδαση! Έτσι ορεξάτες που σας βλέπω είμαι σίγουρος ότι θα περάσετε περίφημα!». Μέσα στην τρελή χαρά η Εύη μας συνεχίζει: «Αχ! Τι καλός που είστε! Σας ευχαριστούμε κύριε Αστυνομικέ! Μια χάρη ακόμα;  Μια και δεν μπορώ να σας φιλήσω για να σας ευχαριστήσω, τουλάχιστον υποσχεθείτε μου ότι μετά τη βάρδια σας θα έρθετε μαζί μας, να σας κεράσουμε ένα ποτό…  έτσι για το καλό! Να! Εκεί απέναντι, λίγο πιο πάνω, στο Citizen θα είμαστε, για τρεις ωρίτσες… Τι λέτε; Να σας περιμένουμε;»

Τελικά τι έγινε; Πήγε ή δεν πήγε ο αστυνομικός; Τα συμπεράσματα δικά σας!

Ραντεβού, λοιπόν, την ερχόμενη εβδομάδα με την ιστορία της Μαρίας! Για να δούμε..;

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive
– Συγγραφέας

Το παρόν δημοσιεύθηκε 14/01/2013 στο www.neopolis.gr

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

10 Ευκαιρίες για Καλύτερη Χρονιά!

2013. Αισίως βαδίζουμε προς τη δεύτερη εβδομάδα του νέου έτους. Καινούρια χρονιά. Νεογέννητες προσδοκίες. Φρέσκα όνειρα. Άγουρες επιθυμίες. Άλλες σκέψεις. 365 εικοσιτετράωρα και αμέτρητες ευκαιρίες, με ισάξιες πιθανότητες, προσφέρονται σε όλους μας για να βελτιώσουμε τη ζωή μας και να εξελίξουμε θετικά τον εαυτό μας.

Κάθε χρόνο, αυτή την ίδια περίοδο, κάνουμε τον απολογισμό μας για τους μήνες που πέρασαν και συνθέτουμε το φύλλο πορείας για τις μέρες που έρχονται. Συν και πλην. Υπέρ και κατά. Περισυλλογή, αυτοαξιολόγηση, επανεκτίμηση αλλά και διάθεση δημιουργικής αλλαγής.

Πρωτοχρονιά, φιληθήκαμε κάτω από το κόκκινο γκι. Βάλαμε τον κίτρινο Ιξό σε κεντρικό σημείο του σπιτιού μας. Σπάσαμε το ρόδι. Κάναμε ποδαρικό. Μπήκαμε με το δεξί. Κόψαμε ευλαβικά τη Βασιλόπιτα. Τύχαμε το φλουρί. Στην ανατολή του Γενάρη και έχουμε ήδη μαζέψει «το γούρι του 2013» σε αμέτρητες παραλλαγές. Θεοφάνια, ήπιαμε αγιασμό και κατανυκτικά ραντίσαμε σπίτι και εργασία. Ανταλλάξαμε ευχές, πολλές ευχές. Διατηρούμε τόσους συμβολισμούς και κάνουμε τόσα πράγματα με σκοπό την καλοτυχία, να μην μας πιάνει το μάτι, να είναι γούρικη η νέα χρονιά. Πράγματα και θάματα και του χρόνου πάλι απ’ την αρχή…  Για άλλους τίποτα δεν μεταβάλλεται και για άλλους όλα αλλάζουν.

Τι θα λέγατε να δοκιμάζαμε φέτος κάτι πρωτόγονο και διαφορετικό; Άσχετα με το πώς ορίζει καθένας μας τα πιστεύω του γύρω από τη ζωή και το θάνατο... Ανεξάρτητα με τη δύναμη που παραδεχόμαστε… Καθώς τα χρόνια διαδέχονται το ένα το άλλο, ζαλιζόμαστε με τα σπουδαία, τα άπιαστα και τα πολλά και ξεχνάμε τα λίγα, τα παλιά που νομίζουμε αμελητέα, μα εντέλει τα πιο ουσιαστικά. Ας τολμήσουμε φέτος να στρώσουμε μια ζωή σύμφωνα με 10 εντολές. Ας τις μεταφράσουμε σύγχρονα και κυριολεκτικά, ο καθένας από εμάς με το δικό του τρόπο. Ας τις κάνουμε κτήμα μας κι ας υπακούσουμε. Έχουμε 10 συγκεκριμένες ευκαιρίες για να τα καταφέρουμε καλύτερα από πέρσι. Να πετύχουμε όσα τόσα χρόνια μας προσπερνούσαν. Γιατί το μυστικό της ανθρώπινης ύπαρξης δεν είναι μόνο το να ζούμε, αλλά και το να ξέρουμε γιατί ζούμε.

Οι Δέκα Εντολές:
  1. Ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, οὐκ ἔσονται σοὶ θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἑμοῦ.
  2. Οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον, οὐδὲ παντὸς ὁμοίωμα, ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω καὶ ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς.
  3. Οὐ λήψει τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐπὶ ματαίῳ.
  4. Ἓξ ἡμέρας ἔργα καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου. Τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου.
  5. Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου, ἵνα εὖ σοι γένηται καὶ ἵνα μακροχρόνιος γένῃ ἐπὶ τῆς γῆς.
  6. Οὐ μοιχεύσεις.
  7. Οὐ κλέψεις.
  8. Οὐ φονεύσεις.
  9. Οὐ ψευδομαρτυρήσεις κατὰ τοῦ πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδῆ.
  10. Οὐκ ἐπιθυμήσεις πάντα ὅσα τῷ πλησίον σου ἐστι.

Καλή Χρονιά! Η Ομορφιά (= Αλήθεια) θα Σώσει τον Κόσμο. (Ντοστογιέφσκι)

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive
– Συγγραφέας
Το παρόν δημοσιεύθηκε στις 07/01/2013 στο www.neopolis.gr

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2013

Γιορτινά Χρώματα κι Αρώματα...

Την ημέρα λάμπει το πυρόξανθο χρώμα του ήλιου μας και ο ουρανός καταγάλανος με ίχνη από πάλλευκα σύννεφα, δείχνει να εναρμονίζεται με το ρυθμικό πέταγμα των πουλιών που τριγυρνούν σαστισμένα.  Πέφτει η βροχή, διάφανη βροχούλα, που και που, ίσα για να μας δροσίζει. Τη νύχτα, το γρανιτένιο στρώμα τ’ ουρανού φωτίζεται από την τρεμάμενη λάμψη του φεγγαριού και τα σπινθηροβόλα αστέρια που μαγνητίζουν με δύναμη τα μυριάδες πολύχρωμα φώτα της πόλης. Μέρα – νύχτα μια αέναη μουσική συμφωνία χρωμάτων… χιλιάδες όνειρα… άπειρα συναισθήματα…  Αλήθεια, είναι Δεκέμβρης!

Ο τελευταίος μήνας του χρόνου. Μέρες μετράμε για την αγαπημένη γιορτή που φωλιάζει στις καρδιές μικρών και μεγάλων παιδιών, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου και με αγωνία περιμένει να ‘ρθει η σειρά της, να ντυθεί, να στολιστεί, να μοσχοβολήσει, να τραγουδήσει… Χριστούγεννα! Πρωτοχρονιά! Έτσι και φέτος, στην όμορφη Θεσσαλονίκη, εμείς οι ταλαίπωροι Έλληνες, με ελάχιστα, λίγα ή αρκετά, προετοιμαζόμαστε να δεχτούμε τις χαρμόσυνες αυτές ημέρες με αγάπη, αξιοπρέπεια και χαμόγελο.

Η σύγχρονη εποχή απαιτεί νοικοκυριό, υπομονή, επιμονή, σύνεση και κουμάντο.  Εμείς τα συνδυάζουμε με γιορτινή διάθεση και ιδού τι όμορφα έργα πράττουμε! Η προετοιμασία για την έλευση των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και του χειμώνα γενικότερα (που για καλή μας τύχη δεν βλέπουμε να ‘ρχεται… λέμε τώρα…) ξεκινάει από τα σπίτια μας.  Τα πέλματα βαδίζουν σε στιλπνά χαλιά και τροφαντές φλοκάτες. Οι κουρτίνες κρέμονται φρεσκοπλυμένες και καλοσιδερωμένες. Ριχτάρια, καλύμματα, μαξιλάρια και ταπετσαρίες στέκουν  πεντακάθαρα και μοσχοβολούν. Κολλαρισμένα κεντήματα. Ασημικά που αστράφτουν. Λικέρ και σοκολατένια φοντάν στο δίσκο πάνω στην τραπεζαρία. Καλούδια φυλαγμένα στο ντουλάπι… fruits glacés με έμφαση στα κάστανα (marrons glacés), λουκούμια, γλυκά του κουταλιού, διαλεχτοί ξηροί καρποί… Η κουζίνα παίρνει φωτιά! Αμέτρητα κουτιά, κουτάκια, σχήματα, χρώματα και αρώματα κάθε λογής. Φτιάχνουμε περίτεχνα κουλουράκια, δίπλες, κυδώνια με σαντιγύ, φοινίκια, ισλί, μπακλαβά, κουραμπιέδες, βασιλόπιτα… γιορτινά κεράσματα που γλυκά θα συνοδέψουν όμορφες οικογενειακές στιγμές και φιλικά καλέσματα.  Ώρα είναι να αρχίσει η αλμυρή προετοιμασία για τα κυρίως πιάτα που θα πλαισιώσουν το εορτινό φαγοπότι. Το έθιμο μας οδηγεί στη συλλογή όλων των απαραίτητων υλικών για να δημιουργήσουμε πεντανόστιμες λιχουδιές… κιμαδόπιτα, κρεατόπιτα, λαχανοντολμάδες, εξοχικό, γαλοπούλα με γέμιση, χοιρινό με δαμάσκηνα… κι αυτή είναι μόνον η αρχή!

Σειρά έχουν τώρα τα τόσα λογής στολίδια, φωτάκια, λαμπάκια, φαναράκια, τρέσες, κορδέλες, λουλούδια, που βάση προσωπικής προτίμησης και ιδεολογίας, επιλέγουμε για να στολίσουμε άλλοτε καραβάκι, δένδρο, άλλοτε Αϊ Βασίλη  με έλκηθρο, τάρανδο, ελαφάκια και άλλοτε πάλι για να φτιάξουμε φάτνη, μπότες, στεφανάκια, καλικαντζαράκια και τόσα άλλα χειροτεχνήματα! Κάθε χρόνο τέτοια εποχή κίτρινα και κόκκινα γκι (ιξός) σε μεγάλο βάζο, σε κεντρικό τραπέζι του σπιτιού, συμβολίζουν την μεγάλη ανανέωση, τη σωτηρία από τα βάσανα και την ευλογία για κάθε σπιτικό. Η διάθεση ανεβαίνει… το ραδιόφωνο παίζει σε χριστουγεννιάτικους ρυθμούς. Κάλαντα και μελωδίες γιορτινές σε όλες τις γλώσσες αντηχούν στις καρδιές μας! Μετά μουσικής ετοιμάζουμε τα χριστουγεννιάτικα δώρα αγάπης για τους εκλεκτούς της ζωής μας.  Φέτος δίνουμε έμφαση στην προσωπική δημιουργία και το συναίσθημα! Το αποτέλεσμα μοναδικό! Ειδικά επιλεγμένα τραγούδια σε CD, χειροποίητο λικέρ ροδιού, σπιτική μαρμελάδα τριαντάφυλλο και ποικιλία αποξηραμένων βοτάνων από την προσωπική μας σοδιά (βλπ μπαλκόνι / παρτέρια) σε γυάλινα βαζάκια, φιλοτεχνημένα με ασορτί κορδέλες, καλλίγραφες ετικέτες και κάρτες με θερμές ευχές… 

Έπειτα έρχεται η προσωπική μας φροντίδα. Θέλουμε αυτές τις γιορτινές μέρες να είμαστε ιδιαίτερα λαμπεροί. Να μας βρει ο νέος χρόνος απαστράπτοντες. «Λαμπεροί», «απαστράπτοντες», λέξεις βαρύγδουπες, που αγχώνουν… Εεπ, ένα λεπτό! Ας χαλαρώσουμε λίγο, ώρα είναι… Η συνταγή της επιτυχίας απλή! Εσωτερική αρμονία, ψυχική γαλήνη, θετική σκέψη, ακούραστη διάθεση, ζήλος, προσαρμοστικότητα, αυτοσχεδιασμός, αλληλεγγύη και αυτογνωσία. Το πρόσωπο και το σώμα είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Τελικά, να που όλα δεν πωλούνται και δεν αγοράζονται! Κοινό μυστικό η πατίνα του χρόνου μας, η προσωπική καθαριότητα και υγιεινή, τα φρεσκοπλυμένα και καλοσιδερωμένα ρούχα, τα καθαρά και καλογυαλισμένα υποδήματα, η περιποιημένη κόμη… τέτοιους καιρούς τα μπικουτί στις γυναίκες κάνουν θαύματα, ενώ στους άνδρες το ξυράφι/ξυριστική για τις φαβορίτες και τον σβέρκο… Άιντε να γίνουμε λίγο προκομμένοι, να πιάνει το χέρι μας (τι όλο θα μας «πιάνουν»;). Μπράβο οι χρυσοχέρες! Λεβεντιά!   

Χιονίζει, δε χιονίζει, το μαγικό αυτών των ημερών είναι ότι δίνουμε και παίρνουμε αγάπη! Μακάρι να ήταν έτσι όλη η χρονιά! Για σκέψου… Αρκεί να φορέσεις την καλύτερη σου διάθεση, να βάλεις άνετα παπούτσια και να αφήσεις τα πόδια ανέμελα να σε περπατήσουν σε κάθε γωνιά της πόλης… παντού γνώριμα πρόσωπα, χαρμόσυνοι ήχοι, ζωηρά χρώματα, ευωδιαστά αρώματα… μύρισε Χριστούγεννα! Θεσσαλονίκη! Με ελάχιστα, λίγα ή αρκετά οι πλατείες ζωντανεύουν, οι δρόμοι γιορτάζουν, τα σοκάκια μοσχοβολούν και άνθρωποι κάθε ηλικίας σηκώνουν τα μάτια ψηλά, νιώθουν ευγνωμοσύνη και γνέφουν αισιοδοξία.

-Καλημέρα!
-Καλησπέρα!
-Καληνύχτα!
-Καλές Γιορτές!
-Καλά Χριστούγεννα!
-Καλή Πρωτοχρονιά!
-Καλή Χρονιά!


Υ.Γ. Βέβαια, θα μπορούσα, μέρες που είναι και εποχές που ζούμε, να γκρινιάξω και να ρωτήσω καλύτερα:

  1. «Γιατί δεν έχουμε ακόμα αλλάξει όλα μας τα φώτα (όχι τα δικά μας) των Δήμων  με χαμηλής κατανάλωσης για εξοικονόμηση ενέργειας;»
  2. «Γιατί τα εμπορικά καταστήματα να μην διοργανώσουν, ακριβώς τις μέρες των γιορτών bazaar και μεγαλύτερες ακόμα προσφορές, γνωρίζοντας ότι αυτός ο 14ος μισθός θα είναι και ο τελευταίος για πολλούς (όσους ακόμα παίρνουν μισθό);»
  3. «Και γιατί τέλος πάντων, όλοι μας, να μη βγούμε έξω τις μέρες αυτές, να χαρούμε απλά την όμορφη πόλη μας κάνοντας περίπατο, με την προϋπόθεση βέβαια να έχει αυτή καθαριστεί από τα βουνά σκουπιδιών;»
  4. «Τέλος, γιατί και τα πάσης φύσης κέντρα διασκέδασης (εστιατόρια, καφέ, μπαρ, ζαχαροπλαστεία) να μην έχουν, ακριβώς τούτες τις μέρες, ακόμα μεγαλύτερες προσφορές, για να δείξουν και αυτές οι επιχειρήσεις ότι τους ενδιαφέρει το να έχουν πολύ κόσμο στα μαγαζιά τους, παρά να περιμένουν τους λίγους που ακόμα μπορούν να πληρώσουν το ακριβό συνήθως τίμημα για όλα αυτά;»

Βάζω «τελεία» και εύχομαι: Είθε στα σπίτια όλων μας να βασιλεύει Υγεία, Αγάπη, Ευτυχία! Ευλογία, Ευδαιμονία στις ψυχές μας!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive
– Συγγραφέας
To παρόν δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Change #04 December" και αναδημοσιεύτηκε στο 27/12/2012 στο www.neopolis.gr

Χριστουγεννιάτικες Αταξίες!!!


Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια όμορφη πόλη που την έλεγαν Θεσσαλονίκη, ζούσε μια γλυκιά και ζουμερή παρέα μικρών κοριτσιών. Ήταν όμορφες, έξυπνες, καλές μαθήτριες, με ζεστή καρδιά, αλλά ταυτόχρονα άτακτες και σκανδαλιάρες! Φίλες αχώριστες, μουτράκια πονηρά, σχεδίαζαν τις γιορτινές ζαβολιές τους! Δεκέμβριος! Ο πιο αγαπημένος μήνας του χρόνου! Παντού μύριζε Χριστούγεννα! Σε λίγο τα σχολεία θα έκλειναν για τις γιορτές. Τι κρίμα, να πρέπει να χωριστούν για δύο ολόκληρες εβδομάδες… Αποκλείεται! Κάτι έπρεπε να σκεφθούν. Ήθελαν τόσο πολύ να είναι μαζί αυτές τις γιορτινές μέρες! Να απολαύσουν παιχνίδι, κάλαντα, τραγούδια, γλυκά και τόσες σπιτικές λιχουδονοστιμιές!

Αποφάσισαν λοιπόν ένα βράδυ Σαββάτου να κοιμηθούν όλες μαζί στο σπίτι της μελαχρινούλας, ώστε να καταστρώσουν το σχέδιο τους. Αφού έφαγαν το φαγάκι τους και πλύθηκαν, αποσύρθηκαν στο δωμάτιο, έβαλαν πιτζαμούλες και άρχισαν να διαβάζουν παραμύθια ήσυχα- ήσυχα, προσμένοντας να αποκοιμηθούν οι γονείς και η γιαγιά. Το παιδικό δωμάτιο ήταν μια μαγική σοφίτα, με ένα μεγάλο παράθυρο, με πρόσβαση στα κεραμίδια, δημιουργώντας ένα εξωτερικό πεζούλι, σωστό καθισματάκι. Επιτέλους, η πολυπόθητη ώρα, που με τόση αγωνία περίμεναν, δεν άργησε να φτάσει! Φόρεσαν τα παλτουδάκια τους, πήραν κουβερτούλες και σιγά – σιγά, σαν σκιουράκια, βγήκαν και κάθισαν πάνω στην κεραμοσκεπή. Πω! Πω! Πω! Γούρλωσαν τα ματάκια τους και σκέψεις σαν κι αυτές φώλιασαν στην ψυχούλα τους και έγιναν λέξεις, κουβέντες με χνώτα ζεστά και όνειρα αγγελικά: «Κοίτα τον ουρανό, είναι τόσο μαγευτικός! Αμέτρητα φωτεινά αστεράκια! Όλος ο κόσμος μια ζωγραφιά! Τι όμορφη που είναι η ζωή! Πόσο υπέροχη είναι η πλάση γύρω μας! Είμαστε τόσο τυχερές! Δες, όλα τα σπιτάκια έχουν αστραφτερά Χριστουγεννιάτικα στολίδια! Να, εκεί καίει ακόμα το τζάκι! Τι μεγάλος καπνός που βγαίνει από την καμινάδα!»

Έστεκαν καθισμένες εκεί, στην ίδια θέση, για αρκετή ώρα. Θαύμαζαν τα πάντα γύρω τους και παράλληλα έκαναν τα σχέδια τους, έως ότου άρχισαν να τουρτουρίζουν από το μεταμεσονύκτιο κρύο και την υγρασία. Με παγωμένα προσωπάκια και κατακόκκινα μαγουλάκια, μπουσουλώντας, επέστρεψαν στο υπνοδωμάτιο, γεμάτες χαρά! Αυτό ήταν! Θα ζητούσαν, να τους αφήσουν οι γονείς τους, να κάνουν πιτζάμα πάρτυ στο σπίτι της καθεμιάς, εναλλάξ από μια φορά μέσα στις γιορτές! Έτσι κι έγινε! Αξέχαστα Χριστούγεννα! Υποσχέθηκαν πως και του χρόνου και κάθε χρόνο θα έκαναν το ίδιο! Αυτό θα ήταν το δικό τους γιορτινό έθιμο!

Όπως ήταν φυσικό, τα χρόνια πέρασαν… το σχολείο τελείωσε… οι εποχές άλλαξαν… τα γλυκά μουτράκια, οι πονηρές φατσούλες, τα ανέμελα κοριτσάκια μεγάλωσαν αρκετά! Έκαναν διαφορετικές επιλογές, πήραν ξεχωριστούς δρόμους, άλλες σπουδές, προσωπικές φιλοδοξίες, ατομική καριέρα… και τελικά έμειναν μόνον αυτές, οι μοναδικές αναμνήσεις, να τους ενώνουν έστω και νοερά! Καθεμιά χωριστά και όλες μαζί ήξεραν πώς κάποια στιγμή θα ξανασμίξουν και θα ‘χουν τόσα να διηγηθούν!

Δεκέμβριος, 2012. Χριστούγεννα στη σύγχρονη Θεσσαλονίκη. Απανωτά emails. Ένα τηλεφώνημα. Πολλά μηνύματα. Και οι κούκλες μας, γυναίκες πια, αποφασίζουν επιτέλους να ξανασυναντηθούν! Μια βδομάδα πριν τις γιορτές. Σάββατο βράδυ. Νυχτερινό ραντεβού σε κεντρικό μπαράκι της πόλης. Αγωνία… Χαρά… Χαμόγελα… Ναι! Είναι εκεί! Όλες μαζί, ξανά! Σα να μην πέρασε μια μέρα! Λες και ο χρόνος σταμάτησε σε εκείνη την παραμυθένια σοφίτα! Μια εικόνα σαν παλιά σκαλιστά… χίλιες λέξεις! Νέα, εξελίξεις, αναμνήσεις… Τι πρώτα να πεις, να θυμηθείς και τι να διηγηθείς; Η μια αρραβωνιάστηκε, άλλες παντρεύτηκαν, κάποιες έγιναν μανούλες, η άλλη έχει ήδη δυο παιδάκια, κάποια ζει σε ξένη χώρα και άλλη σε μακρινή ήπειρο… Όσο κι αν διαφέρουν τώρα, τόσο στη ζωή, όσο και στους στόχους, ένα στοιχείο θα μένει πάντα ίδιο, ασάλευτο και θα τους ενώνει όπου κι αν βρίσκονται. Είναι η άγουρη και απρόσκοπτη φιλία τους, που άνθισε στα ρόδινα χρόνια της παιδικής αθωότητας. Ένας δεσμός που θα τους ακολουθεί μέχρι τα βαθιά γεράματα. Γιατί, τη νύχτα αυτή κατάλαβαν ότι ακόμα κι αν ο χρόνος γύριζε πίσω και έπρεπε εκ νέου να διαλέξουν, πάλι χωρίς δεύτερη σκέψη θα ξεχώριζε η μια τη άλλη μέσα στην πολύβουη σχολική αυλή…

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε 18/12/2012 στο www.neopolis.gr