Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Νίνα… Διπλός Εφιάλτης!


"Είμαι ο Μιχάλης.  Ετών 26. Αρχιτέκτων. Σπουδάζω και εργάζομαι. Μένω μόνος. Ζω στην Αθήνα. Πριν από έξι μήνες γνώρισα τη Νίνα. Ναι, τη Νίνα. Ήταν Κυριακή. Την προηγούμενη είχα μόλις πάρει την μοιραία απόφαση, ότι από εδώ και πέρα θα αγόραζα μόνο πρωτότυπα έργα τέχνης. Όχι πλέον αντίγραφα. Ούτε αφίσες. Η τραγικότητα των επιλογών μου έμελλε να με στοιχειώσει.

«Από αύριο κιόλας, αρχίζω την αναζήτηση νέων ταλέντων. Ούτως ή άλλως τα χρήματα που μπορώ να διαθέσω είναι λίγα. Άρα, αρχικά, απευθύνομαι σε νέους και άγνωστους ακόμα δημιουργούς». Πήγα λοιπόν σε μια εικαστική έκθεση νέων καλλιτεχνών που φιλοξενούνταν σε ένα ερειπωμένο κτίριο, εγκαταλελειμμένο μεν, ευάερο και ευήλιο δε. Ώρες παράδερνα μέσα στα τόσα γνωστά – άγνωστα έργα, ψάχνοντας να βρω αυτό που έχει φτιαχτεί για μένα. Πρόσεξα, ότι  όσες φορές κι αν έκανα το γύρω της μεγάλης αίθουσας, η ψυχή του ματιού μου έπεφτε πάνω στον ίδιο γκρίζο πίνακα. Έναν τεμαχισμένο, ακαθόριστο πίνακα που ξεδίπλωνε ένα δεμένο, γυμνό γυναικείο κορμί, μέσα από ένα τρελό παιχνίδι μίσους ανάμεσα στο μαύρο, το άσπρο, το γκρι, πολύ γκρι, όλες τις τρελές αποχρώσεις του γκρι. «Αυτό θέλω! Ναι, το έργο αυτό μου μιλάει. Με τυραννάει, με τρελαίνει κι εγώ το θέλω, το θέλω πολύ! Είμαι εδώ!».

Ο υπεύθυνος της έκθεσης μ’ ενημέρωσε ότι δεν μπορούσα να αγοράσω τον πίνακα εκείνη τη στιγμή, διότι θα έπρεπε να είναι παρούσα και η δημιουργός του. Έτσι άφησα το νούμερο του τηλεφώνου μου για να επικοινωνήσουν μαζί μου για την ημέρα και ώρα παράδοσης – παραλαβής. Έφυγα νιώθοντας μέσα μου έναν ανεκπλήρωτο πόθο. Ίσως μια αγωνία. Σκεφτόμουν συνέχεια τον πίνακα, βασάνιζα το μυαλό μου, προσπαθούσα να φανταστώ τη δημιουργό του, ποιο παράξενο μυαλό, ποια διχασμένη καρδιά βρισκόταν πίσω από αυτή την εικόνα – ή μήπως μπροστά; Πέρασε μια μαρτυρική εβδομάδα αγωνίας αλλά και αμφιβολίας για την επιλογή μου. Πέρασε από το μυαλό μου να ξεχάσω τον πίνακα, να προσποιηθώ κάποιον άλλο όταν θα μου τηλεφωνούσαν για την πολυπόθητη αγορά.

Έξι μέρες μετά, ένα μοναχικό απόγευμα, το τηλέφωνό μου λες και χτύπησε τόσο επίμονα, όσο ποτέ άλλοτε. Ήταν η Νίνα, η ζωγράφος. Μου συστήθηκε, με ευχαρίστησε και μου ζήτησε να συναντηθούμε το επόμενο απόγευμα, να μου παραδώσει το έργο της και να γνωριστούμε. Αμέσως μετά το τηλεφώνημα μια παράξενη ησυχία άρχισε να βασιλεύει μέσα μου. Ξέχασα το έργο και τη Νίνα μαζί. Η μέρα πέρασε. Ήρθε η επόμενη. Στο παρά -πέντε θυμήθηκα το ραντεβού μας στην έκθεση για την αγοραπωλησία  Η κίνηση ήταν ελεγχόμενη στους δρόμους και έτσι έφτασα στην ώρα μου. Δεν με περίμενε κανείς. Ξαφνικά ένα ρίγος μελαγχολίας και άρνησης με κυρίευσε. Μόνος στη μεγάλη αίθουσα αναζητούσα το έργο μου. Μάταια… όλα μου φαίνονταν τόσο ξένα, αδιάφορα… που ήταν το έργο μου, αυτό που εγώ μοιραία ή τυχαία είχα επιλέξει; «Καλησπέρα, μήπως είσαι ο Μιχάλης; Είμαι η Νίνα, η ζωγράφος. Χαίρω πολύ. Αν θέλεις ακολούθησε με, έχω ξεχωρίσει το έργο που διάλεξες και το τύλιξα, ώστε να το μεταφέρεις με ασφάλεια. Θέλεις να το ξαναδείς; Σε ευχαριστώ. Ήθελα τόσο πολύ να σε δω, εσένα που επέλεξες τον πίνακα μου… ξέρεις… είσαι ο πρώτος μου… αγοραστής… ένα κομμάτι μου σου ανήκει….»

Αυτό ήταν… Αγόρασα τον πίνακα. Η Νίνα κρυμμένη πίσω από τα κοκάλινα γυαλιά της και τα ατίθασα μαλλιά της με ευχαρίστησε με ευγνωμοσύνη. Ένιωσα την αμηχανία της αλλά και μια ακαθόριστη φοβία στις κινήσεις της, γεγονός που με προκάλεσε τόσο έντονα! Εκείνη τη στιγμή με κυρίευσε μια δυνατή επιθυμία να θέλω να δω και άλλα έργα της. Η γλώσσα μου λύθηκε στη στιγμή! Ευθύς της το ζήτησα κι εκείνη έκπληκτη αμέσως απάντησε ότι θα μου τηλεφωνούσε για να συνεννοηθούμε. Εγώ και ο πίνακας φύγαμε για το σπίτι. Εκεί πήρε ο καθένας τη θέση και το ρόλο του. Ήμουν πολύ ευτυχισμένος με την επιλογή μου. Ήμουν ανυπόμονος να δω και τα υπόλοιπα έργα της Νίνας. Ήθελα όμως να τη γνωρίσω ανθρώπινα, να δω πως σκέφτεται, τι σημαίνει η τέχνη της για την ίδια. Η επιθυμία μου έγινε ευχή και η ευχή δεν άργησε να πραγματοποιηθεί. Η Νίνα μου τηλεφώνησε. Συναντηθήκαμε στη ερειπωμένη φωλιά της. Είδα όλα τα έργα της. Αλλά αυτό δεν μου έφτανε! Ούτε στην ίδια έφτανε! Αρχίσαμε να βγαίνουμε, να κάνουμε πράγματα μαζί, χρόνο με το χρόνο βρεθήκαμε κοινωνοί σε μια παράλογη σχέση…

Δεν υπάρχει μια Νίνα κι αυτό με τρομάζει. Η διπλή προσωπικότητα της Νίνας μου κόβει την ανάσα. Ο διπλός εφιάλτης της Νίνας στοιχειώνει τις νύχτες μου… μαγαρίζει τις μέρες μου… Ναι, η Νίνα έχει δύο πρόσωπα. Ποιο είναι το αληθινό; Ποιο να πιστέψω, να εμπιστευθώ; Ποιο να ποθήσω; Η μια Νίνα είναι αντράκι. Μια πονεμένη ψυχή. Μέρα – νύχτα κρύβεται πίσω από τα κοκάλινα γυαλιά της. Μέρα-νύχτα κρύβεται μέσα στα ατίθασα, αχτένιστα μαλλιά της. Τα πάντα πάνω της είναι γκρι. Μουντά τα πάντα. Τυλιγμένη σε ένα ατελείωτο σκοτάδι, ατημέλητη, απεριποίητη, αδέξια, νιώθει συνέχεια ανασφάλεια και παλεύει μέσα στην απέραντη αμηχανία της. Αρνείται τα χάδια και τους συναισθηματισμούς. Δεν θέλει να την αγγίζεις. Δεν αγγίζει κανέναν. Χλευάζει τα φιλιά και τα γλυκόλογα. Κρατάει το κορμί της μόνο για τον εαυτό της! Χάνεται στις παράλογες σκέψεις της και απομονώνεται. Η Νίνα, ένα γυμνό, γκρίζο κορμί δίχως φύλλο. Αυτό το σώμα αγγίζουν βασανιστικά θλιμμένα τατουάζ… Κανείς άλλος. Αυτή η Νίνα μυρίζει θάνατο. Ο έρωτας μαζί της είναι βιασμός...

Η άλλη Νίνα είναι ροζ. Είναι η Νίνα! Πονηρό θηλυκό – κατεργάρα γυναίκα. Τσαχπίνα, μπριόζα, ακαταμάχητη. Το φίνα μακιγιαρισμένο της πρόσωπο φωτίζεται από τα κατάμαυρα μάτια της. Τα καλοχτενισμένα μαλλιά της αγκαλιάζουν τρυφερά το λαιμό της και νωχελικά αφήνονται στους ώμους της. Το ντύσιμο της είναι αθεράπευτα στιλάτο. Ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ κολακεύουν απίθανα το καλοσχηματισμένο κορμί της και αναδεικνύουν έναν αέρα μοναδικής θηλυκότητας. Αυτή η Νίνα είναι γλύκα! Γεμάτη χρώμα! Χαδιάρα, αισιόδοξη, χαρούμενη, κεφάτη, με χιούμορ, όνειρα, επιθυμίες! Είναι η Νίνα που σαγηνεύει, η Νίνα που τρελαίνεται να την αγγίζουν… η Νίνα που διψάει να αγγίξει τα πάντα τώρα, εδώ, εδώ, τώρα, όλα!!! Ναι! Φιλάει και φιλιέται, ρουφάει, κάνει έρωτα, τρελαίνεται, φωνάζει, ουρλιάζει, θέλει κι άλλο! Ζει με πάθος, αγαπάει κι αγαπιέται! Αυτή η Νίνα μυρίζει ζωή. Ο έρωτας μαζί της είναι ανάσταση!

Πάνε ήδη έξι μήνες που είμαστε μαζί… δεν αντέχω άλλο!!! Αυτός ο έρωτας με φρικάρει, με τρομάζει! Η μετάβαση από τη μια Νίνα στην άλλη είναι απρόβλεπτη και η αίσθηση που μου αφήνει είναι σαν ένα βρεγμένο μαστίγιο που ακατάπαυστα μου γδέρνει το κορμί. Δεν ξέρω τι να κάνω…"

Μιχάλη, προσωπικά λατρεύω την τέχνη και θαυμάζω όσους επενδύουν σε αυτή. Η Νίνα είναι η Νίνα, κι εσύ είσαι εσύ. Αλήθεια, πόσο καλά γνωρίζεις τον εαυτό σου; Είσαι σίγουρος ότι κι εσύ ο ίδιος δεν κρύβεις δύο, τρεις και παραπάνω εαυτούς, μικρούς ή μεγάλους, δυνατούς ή αδύναμους, αλλά τόσο διαφορετικούς, που τελικά όλοι αυτοί μαζί φτιάχνουν το παζλ της προσωπικότητας σου; Αν όμως αυτό δεν είναι αρκετό, δεν σε καλύπτει, τότε απλά θυμήσου… Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια… για δοκίμασε! Εσείς τι λέτε;

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive
– Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στι 22/10/2012 στο www.neopolis.gr