Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Λόγια Γυμνά και Ωμά!


Πριν ένα μήνα έλαβα το email της Μιρέλλας, μιας φοιτήτριας του Α.Π.Θ., από γειτονική χώρα, η οποία ζει μόνιμα στην Ελλάδα,  εδώ και 8 χρόνια.  Εκ τότε, το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα προσπαθώντας να καταλάβω, μέσα από παραλληλισμούς και συγκρίσεις, πόσο ίδιοι αλλά και διαφορετικοί είμαστε με τη γείτονα αυτή χώρα.

Η Μιρέλλα εξέφραζε την πικρία της για τη χώρα στην οποία γεννήθηκε, λέγοντας ότι πρόκειται για έναν τόπο με παντελή έλλειψη ελευθερίας και ίσων ευκαιριών. Απεναντίας την παρομοίαζε, ως ένα αμόρφωτο και άξεστο κράτος, όπου βασιλεύει ο εκβιασμός, η αδικία, το συμφέρον και το ρουσφέτι. Έγραφε η Μιρέλλα, ότι στη γενέτειρά της τα πόστα εργασίας και το δικαίωμα για επαγγελματική αποκατάσταση ανήκει μόνο στο γνωστό του γνωστού, στους κολλητούς, στους κουμπάρους, στους συγγενείς, στο σινάφι, στους παραταξιακούς και πάει λέγοντας. Για να σου δώσει κάποιος δουλειά δεν νοιάζεται για το βιογραφικό σου, δεν κοιτάει σπουδές, κατάρτιση, εξειδίκευση, δεξιότητες, ικανότητες, προσόντα, αλλά όντας μιλημένος βλέπει μόνο τις συστάσεις που κουβαλάς. Με αποτέλεσμα οι έχοντες και κατέχοντες όλα τα πόστα, αλλά και αυτοί που ελέγχουν τους μηχανισμούς και τα γρανάζια να είναι φερέφωνα, κομματόσκυλα, ακαλλιέργητοι, απαίδευτοι, τραμπούκοι, βολεμένοι, εκβιαστές. Εκεί τα πάντα είναι σε ύπνωση, ενώ ταυτόχρονα υπογείως δρα και βασιλεύει ένα σύγχρονο δουλεμπόριο. Εξαθλίωση, φτώχια, ταπείνωση, μετανάστευση.

Έλεγε λοιπόν η Μιρέλλα, ότι ήρθαν στην Ελλάδα με τους γονείς της για να ξεφύγουν από τη μιζέρια και την εκμετάλλευση, για ένα καλύτερο μέλλον, για ένα δίκαιο αγώνα επιβίωσης, γιατί άκουγαν και διάβαζαν ότι στην πολιτισμένη Ελλάδα του πνεύματος και της ελευθερίας, αυτός που προσπαθεί και κοπιάζει  επιβραβεύεται, αμείβεται, χαίρει προνοίας, νιώθει ασφάλεια. «Στην Ελλάδα έχει ήλιο, γη, φεγγάρι, θάλασσα και ψωμί για όλους»… θυμάται που κάποτε έλεγε ο πατέρας της.   Όμως τα χρόνια πέρασαν, το όνειρο τους ξεγέλασε, το όραμα τους διέψευσε,  η ελπίδα τους έσβησε, η απογοήτευση τους εξάντλησε και η ανέχεια τους ξευτέλισε. Πλέον παλεύουν καθημερινά να κρατήσουν ζωντανό έστω κι  ένα ίχνος αξιοπρέπειας…  Τα ίδια εκεί. Τα ίδια εδώ. Παντού τα ίδια.

Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ τη χώρα καταγωγής της Μιρέλλας, ούτε έχω ιδίαν άποψη για τη σύγχρονη ιστορία της. Εγώ ξέρω μόνον τα του οίκου μου… και σαν διάβασα το email της σοκαρίστηκα, ντράπηκα, φοβήθηκα…  Ξαφνικά πέρασαν από το μυαλό μου άπειρες άσχημες εικόνες που με έκαναν να αισθάνομαι τόσο κοντά της, κοινωνός κι εγώ μιας ίδιας πραγματικότητας, εδώ στον τόπο μου…  Σκέφθηκα τις λίγες μεγάλες εταιρίες και φορείς που υπάρχουν στην πόλη μου, χάρηκα με τα εκλεκτά στελέχη που έχω γνωρίσει, αλλά αμέσως λυπήθηκα με το πλήθος των τόσων ανθρώπων με παντελής έλλειψη παιδείας και κουλτούρας που κάποιος «νονός» τους βαφτίζει προέδρους, αντιπροέδρους, διευθύνοντες συμβούλους, γενικούς διευθυντές και βάλε… άτομα εξασφαλισμένα, πουλημένα, αρρωστημένα, που κορδώνονται σαν διάνοι, που διψούν για το εγώ, την αυτοπροβολή τους, που βγάζουν χολή στους ικανούς συνεργάτες τους, που με όπλο την ξινίλα τους  υποτιμούν και προσβάλλουν όλους αυτούς που φοβούνται, γιατί μπροστά τους αδυνατούν να κρύψουν την ανεπάρκειά τους.  Και τελικά τι κάνουν; Τρώνε τυρόπιτες, κρουασάν, πίνουν καφέδες, κάνουν βόλτες, διαβάζουν φυλλάδια από σούπερ μάρκετ, περιοδικά, εφημερίδες, μιλάνε στο τηλέφωνο για ιδία ζητήματα, ξύνονται, γλείφουν, διαστρεβλώνουν, βολεύουν τα άβουλα παιδιά τους, στερούν την επιτυχία από αυτούς που αξίζουν, σκάβουν το λάκκο στους ικανούς και εν τέλει καταστρέφουν την εταιρεία και το φορέα που τους τοποθέτησε. Να γιατί η Ελλάδα μας αδυνατεί να ορθοποδήσει, να αλλάξει… γιατί αρνείται να δει, να καταλάβει τα στραβά καμωμένα, την αλήθεια…

Από τη μια οι σκέψεις της Μιρέλλας, από την άλλοι οι δικές μου… Φούντωσα! Σκέφτηκα να της απαντήσω κατ’ ιδίαν… αλλά αυτό με τρόμαζε περισσότερο… μ’ έκανε να νιώθω συνένοχη σε μια διαπίστωση, δίχως να προσφέρω λύση, δίχως να ανοίγω μια πόρτα αισιοδοξίας… Έτσι πήρα την λυτρωτική απόφαση για εμένα να εκθέσω τη συνομιλία μας δημοσίως… να τη μοιραστώ μαζί σας… γιατί ΕΜΕΙΣ είμαστε πολλοί, γιατί μέσα από το «Neopolis» περιδιαβαίνει το μέλλον αυτού του όμορφου και προικισμένου τόπου που λέγεται Ελλάδα! Αν έστω και λίγο νιώθετε κι εσείς αυτά που περιγράφουν τα λόγια της Μιρέλλας και τα δικά μου, αν τα μάτια σας ορθάνοιχτα βλέπουν, αντιλαμβάνονται και με κριτική αντίληψη φιλτράρουν τα όσα γίνονται γύρω μας… Ας υποσχεθούμε ότι ΕΜΕΙΣ δεν θα επαναλάβουμε τα λάθη των προκατόχων μας! Ναι, ο δρόμος που θα επιλέξουμε θα είναι δύσκολος, απαιτητικός, όμως η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η αξιοπρέπεια και η ικανοποίηση  θα μας δοθούν απλόχερα, ως ανθρώπινη ανταμοιβή. Αξίζει τον κόπο!!!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive
– Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στις 21/11/2ο12 στο www.neopolis.gr