Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Λεφτά στον Έρωτα!


Πείτε μου, φταίω εγώ που από μικρή άκουγα τη μαμά και τη γιαγιά μου να λένε ότι ο καλός ο καβαλιέρος, ο άντρας ο σωστός, πληρώνει πάντα εκείνος στα ραντεβού; Μη τυχόν άκουγαν ότι βγήκα με κάποιον και πληρώσαμε μισά – μισά!  «Ο τσιγκούνης, ο τσιφούτης, το παιδάριο που θέλει φλερτ, έρωτες και αγάπες… ο παρακατιανός… ας πάει να βρει καμιά φουκαριάρα της σειράς του!» Αν πάλι τύχαινε να αντιληφθούν ότι βγήκα ραντεβού με αγόρι και κέρασα εγώ… ποιος τις άκουγε! «Ο ανεπρόκοπος, ο αχαΐρευτος, ο προικοθήρας, λεφτά δεν έχει η τσέπη του και μου θέλει έρωτες και γκομενιλίκια! Καλά αυτός δεν έχει τρόπους… ντροπή! Ποιος ξέρει από πού κρατάει η σκούφια του; Τι σόι είναι η οικογένειά του;» Η κριτική και οι «καλοπροαίρετες» συμβουλές τους συνεχίζονταν μέχρις ότου καταλάβαιναν ότι με είχαν πείσει, ότι συμφωνούσα μαζί τους και ότι το δίχως άλλο από αύριο κιόλας τέρμα το συγκεκριμένο «ενδιαφέρον». Η γιαγιά συνήθιζε να κλείνει την κουβέντα αναπολώντας… «Στα χρόνια μου, όλοι οι προκομμένοι νεαροί, πλούσιοι και φτωχοί, δούλευαν από μικροί για να έχουν το δικό τους χαρτζιλίκι, να μπορούν να σταθούν ως καβαλιέροι, άντρες σε ένα φλερτ, μια σχέση, και αύριο μεθαύριο στην οικογένεια… τώρα όλα τα έχετε ισοπεδώσει… έχασαν τη μαγεία τους οι κινήσεις, οι συμβολισμοί… άνδρες και γυναίκες έχουν μπερδέψει τις θέσεις τους…».

Τα χρόνια πέρασαν, κι εγώ, η Άννα από τη Θεσσαλονίκη, έμαθα να κρίνω τα αγόρια, που με πλησίαζαν ή επέλεγα, μέσα από το πρίσμα της οικογένειάς μου. Έκρινα σκληρά κάθε τους κίνηση και μόλις καταλάβαινα ότι δεν πληρούν τα δεδομένα που ήθελα, τους παρατούσα… Πλήγωνα και πληγωνόμουν… μονίμως σκεφτόμουν, μετρούσα, υπολόγιζα… δίχως να αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο να χαρεί τον έρωτα ή ακόμα και να τον απορρίψει…

Το χρήμα, το αυτοκίνητο, η μαμά και η γιαγιά μου είχαν γίνει ο εφιάλτης μου! Ναι, όταν άρχισα να βγαίνω με μεγαλύτερα αγόρια, άνω των 17, το αυτοκίνητο ήταν και αυτό απαραίτητη προϋπόθεση! Ποιος άκουγε τη γκρίνια και τις επικρίσεις τους εάν το φλερτ μου δεν είχε αυτοκίνητο, δεν ερχόταν να με πάρει από το σπίτι και να με επιστρέψει! Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη φορά που βγήκα με τον Βαγγέλη… είχαμε ραντεβού στην Καμάρα… εγώ φανταζόμουν ότι θα με περίμενε με το αυτοκίνητό του… κι εκείνος με δυο εισιτήρια στο χέρι, με περίμενε γεμάτος χαρά για να πάμε με το λεωφορείο..! Αχ! Το τι άκουσα το βράδυ που γύρισα σπίτι δεν περιγράφεται!!! Αλλά κι εγώ, βιβλίο ανοιχτό, έλεγα πάντα την αλήθεια στην οικογένειά μου, συζητούσα… λες και περίμενα να καταλάβουν το πόσο είχαν αλλάξει οι αξίες και τα δεδομένα στη υπερσύγχρονη εποχή μου…

Τα χρόνια πέρασαν, έγινα κι εγώ 17 χρονών… έβγαλα δίπλωμα οδήγησης, πήρα αυτοκίνητο… Που να καταλάβουν η μαμά και η γιαγιά μου ότι είχα ελευθερία και ανεξαρτησία στις μετακινήσεις και στις επιλογές μου! «Τι, εσύ θα κάνεις τη σοφερίνα! Χριστέ και Παναγία μου! Η κόρη του Σκούρα, η εγγονή του Χατζηαργύρη να πέφτει τόσο χαμηλά! Ξεμυαλισμένη! Άιντε άνοιξε τα μάτια σου να βρεις έναν άντρα ευκατάστατο, με προοπτική, καλή δουλειά, τρόπους, να νοικοκυρευτείς!» Κι όμως, αν και με πλήγωναν οι κουβέντες τους, εγώ τις άκουγα… τα λόγια τους ώρα με την ώρα, μέρα με την μέρα καλλιεργούνταν μέσα μου και σαν λάσπη γέμιζαν το μυαλό μου… Ναι! Έκανα σχέσεις με άνδρες όλων των κατηγοριών, αλλά τελικά ποτέ δεν ήμουν ικανοποιημένη! Κάθε φορά ένιωθα έναν φόβο μέσα μου… πως και πάλι κάτι θα βρουν οι δικοί μου να μου προσάψουν για την επιλογή μου!

Δεν λέω, είναι ωραίο ο άντρας να είναι ιππότης, να σε περιποιείται… Ποια από εμάς δεν θέλει να της ανοίγουν τις πόρτες, να την πηγαινοφέρνουν με το αυτοκίνητο, να την βγάζουν στα καλύτερα εστιατόρια και μπαρ έχοντας κάνει κράτηση, να πληρώνουν γι’ αυτήν, να της κάνουν δώρα, εκπλήξεις, να την πηγαίνουν ταξίδια;;; Όσο φεμινίστρια, φυσιολογική ή κότα κι αν είσαι, τα ωραία πάντα αρέσουν σε όλες μας!!! Όμως ας είμαστε ρεαλίστριες! Σήμερα που όλοι οι νέοι βγαίνουμε σχεδόν κάθε μέρα, ποιο πορτοφόλι μπορεί να αντέξει Χ 2; Εκτός και αν το αμόρε σου είναι ευκατάστατος και καμιά εικοσαριά χρόνια μεγαλύτερος σου… αλλά κι αυτό έχει το τίμημά του! Εκτός κι αν αφεθείς μοιραία στην εκλεπτυσμένη ακαδημαϊκή πορνεία, στον εμπορικό κλοιό των ναρκωτικών, στην υπηρεσία των κομματικών συμφερόντων, στην παρανομία… Βρώμα η δουλειά! Σαπίλα σε κάθε περίπτωση! Ως πότε νομίζεις θα φτουρήσει το βρώμικο χρήμα; Θα σε εκμεταλλευτεί… τον κύκλο του θα κάνει και θα σ΄ αφήσει με γούστα ακριβά, σε βαθιά απόγνωση…

Σε μια εποχή βαθιάς οικονομικής κρίσης, όπου η αλόγιστη ακρίβεια μας αγγίζει από το πρώτο πακέτο τσίχλες, τον πρωινό καφέ, το κουλούρι, το χάμπουργκερ, τη μπύρα, την πίτσα, τα τσιπς, την καϊπιρίνια, τη βενζίνη… εμείς οι νέοι πληρώνουμε ακριβά ακόμα και τον αέρα που αναπνέουμε! Όνειρα για το μέλλον… ωραίο αστείο! Κάποτε τουλάχιστον επαναπαυόμασταν στο χαρτζιλίκι και τα χρήματα του μπαμπά… τώρα ακόμα και αυτά τελείωσαν! Πάνε οι μισθοί, οι συντάξεις! Έγιναν οι οικογένειές μας σκλάβοι για το ρεύμα, το τηλέφωνο, το νερό, το ψωμί, τον δήμο, το κράτος… Λεφτά, που να φτάσουν, που;;;

Φέτος όμως πέρασα στο πανεπιστήμιο, πρωτοετής στην Πάντειο! Επιτέλους μόνη! 20 χρονών, μόνη και λογική! Νιώθω όμορφα! Βρήκα το χρόνο να βάλω το παρελθόν μου σε τάξη… ξεσκόνισα τα πιστεύω, τις απόψεις μου… άκουσα την ψυχή μου… άγγιξα την καρδιά μου… διάβασα το μυαλό μου… έφτιαξα τη λογική μου… λογική και συναίσθημα σε ισορροπία! Κατάλαβα ποια είμαι, από πού έρχομαι και που θέλω να πάω… Δεν φοβάμαι πια! Μέσα μου κυριαρχούν ο σεβασμός, η πίστη και η ευγνωμοσύνη… Είμαι ευτυχισμένη! Κάθε μέρα ξυπνώ με κέφι και αγωνίζομαι με μεράκι ζώντας κάθε λεπτό της ζωής σαν να ‘ναι το τελευταίο! Και το καλύτερο!!! Είμαι ερωτευμένη! Ερωτευμένη με τον Πέτρο! Ναι, κι ο Πέτρος είναι τρελός για μένα! Ζούμε τον έρωτά μας με τα πόδια, με ποδήλατο με όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς, με δικό μας ΙΧ, από τα καλύτερα μαγαζιά, στα πιο φτηνά και παρακμιακά στέκια, ξοδεύοντας λίγα ή πολλά ανάλογα με τις οικονομίες μας… σήμερα βάλαμε αγγελία για ιδιαίτερα μαθήματα! Με λαχτάρα ανυπομονούμε για την πρώτη μας μερική απασχόληση! Κι αυτό είναι μόνον η αρχή..!

Αν δεν είστε η Liza Minelli στο «Cabaret», επιτέλους σταματήστε να φωνάζετε ότι “Money makes the world go round”! Βάλτε Celine Dion, τραγουδήστε “The Power of Love”, αφεθείτε στην μαγεία του απρόσκοπτου έρωτα και ζήστε!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive
– Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε 29/10/2012 στο www.neopolis.gr