Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Αχ! Αυτή η Κυριακή!


Θέλει ιστορία, τέχνη και φαντασία η ζωή!  Την απόφασή μου, την έχω λάβει.  Από εδώ και πέρα, η Κυριακή δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια… αλλά θα γίνει η ημέρα της «αναπαύσεως» και της απανταχού παύσεως των λοιπών καθημερινών συνηθειών!

Τέρμα οι γκατζετιές, το internet, οι αμερικανιές και οι φιλευρωπαϊσμοί! 24 ώρες Ελλάδα, γεμάτες αγάπη και δημιουργική διάθεση! Συνώνυμο της δικής μου θαλπωρής, η αυθεντικότητα του παρελθόντος με μια δόση σύγχρονης, χρηστικής απλότητας… ένα είδος μοντέρνας ηθικής, ρετρό αισθησιασμού… το περιβάλλον και η εφευρετικότητα μου δίνουν ένα χεράκι… πετάω!

Πρωινό στο κρεβάτι! Και τι κρεβάτι… το μαντεμένιο της γιαγιάς του καλού μου! Κάτασπρα, βαμβακερά σεντόνια με τελείωμα δαντέλας, Πειραϊκή Πατραϊκή, προίκα της θείας Ευτυχίας… Η καημένη δεν είδε χαρά στα σκέλια της, χρόνια που ήταν… εμείς όμως το απολαμβάνουμε! Να ‘ναι καλά, εκεί που βρίσκεται! Αφράτα μαξιλάρια, ζεστή, μάλλινη, καπλαντισμένη κουβέρτα Νάουσας με παχύ, βαμβακερό ύφασμα, γεμάτο χειροποίητα κεντίδια στα τελειώματά του, δώρο της πεθερούλας μου από τα προικιά της.  Η κοφτή, πάλλευκη κουρτίνα της γιαγιάκας μου στο παράθυρο, αφήνει το φως του φθινοπωρινού ήλιου να φωτίζει χαμόγελα… Βλέπω τα κάτασπρα, ολάνθιστα χρυσάνθεμα!  Μουσική ξαφνικά μας πλημμυρίζει …

«Καλημέρα, τι κάνεις;
Να ‘σαι πάντα καλά…» (Γιάννης Πάριος)

«Ώσπου η γη να μη γυρίζει πια,
ώσπου το φως να γίνει σκοτεινιά,
ώσπου κι αυτός ο ήλιος να σβηστεί,
ώσπου ο χρόνος πια να ξεχαστεί,
θα σ' αγαπώ…» (Δήμητρα Γαλάνη)

-Καλημέρα, για σένα Αγάπη μου!!!

Φοράμε και οι δυο τις μεταξωτές πιτζάμες από το Σουφλί, δώρο της μανούλας μου, μαζί με τις ασορτί απαλές, μάλλινες ρόμπες που η ίδια μας έπλεξε… Αχνιστός καφές φίλτρου, ζεστό γάλα, αυγουλάκι, κάστανα, πτι-μπερ μπισκότα, βούτυρο, σπιτική μαρμελάδα από τα χεράκια μου, πορτοκάλι, μανταρίνι, μήλο … γεύσεις ευωδιαστές, υγεία από τον τόπο μας! Σερβίρουμε το πρωινό σε ατομικούς δίσκους και το απολαμβάνουμε στο κρεβάτι… ξεφυλλίζουμε εφημερίδες, διαβάζουμε, συζητούμε… κάνουμε τα παιχνίδια μας, όπως εμείς ξέρουμε και μας αρέσει! Πόσο όμορφα! Πέρασαν κιόλας δύο ώρες…

Συμμαζεύουμε, δουλίτσες, πλυντήριο, άπλωμα, σίδερο, ο μεντεσές από το ντουλάπι που θέλει σφίξιμο, η λάμπα που πρέπει να αλλαχθεί, τα λουλούδια στο μπαλκόνι θέλουν πότισμα, ξεχορτάριασμα… και τώρα το μεσημεριανό… τι τρώμε σήμερα;

Τραχανάς Θεσσαλίας, με φέτα, πιπέρι και μπαγιάτικο, ψιλοκομμένο ψωμάκι, σοταρισμένο σε ελαιόλαδο και ρίγανη. Κόκκινο κρασί ευφραίνει καρδία! Το γεύμα κλείνει με στραγγιστό γιαούρτι και καρυδάκι, γλυκό του κουταλιού. Αυτό θα πει νοστιμιά! Το Κυριακάτικο μεσημεριανό έλαβε τέλος. Τακτοποιούμε, οργανωνόμαστε και γεμάτοι πια, ξαπλώνουμε στο κρεβάτι μας, διαβάζουμε λίγες σελίδες από το αγαπημένο μας βιβλίο… Τα μάτια κλείνουν και ο μεσημεριανός ύπνος έρχεται γλυκά να μας πάρει…

Για πότε άρχισε να σουρουπώνει, απόγευμα… το κορμί τεντώνεται νωχελικά, τα μάτια ζητούν καφεδάκι για να ανοίξουν, ελληνικός στο γκαζάκι, μπισκότα Μιράντα,  λουκούμι περγαμόντο, ένα κομμάτι σοκολάτας υγείας… Καθισμένοι στο σαλόνι διαβάζουμε εφημερίδα, περιοδικό, βιβλίο, ακούμε μουσική… Χατζηδάκης, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Λοΐζος, Μαρκόπουλος… Πήγε κιόλας επτάμισι… βάζουμε φόρμες, αθλητικά και βγαίνουμε για τον απογευματινό μας περίπατο.

Μια ώρα περπάτημα! Είναι τόσο όμορφα! Ξάστερος ο ουρανός, το φεγγάρι γλυκοφαίνεται, παντού μυρίζει τζάκι και σόμπα, να που κι άλλοι σαν κι εμάς βολτάρουν… για δες που άλλαξαν οι καιροί…

Επιστροφή στο σπίτι μας… Αχ! Σπιτάκι μου αγαπημένο! Κάνουμε ένα καυτό μπάνιο και στη συνέχεια ετοιμάζουμε ζεστό ρόφημα με τσάι του βουνού, φλαμούρι, φασκόμηλο, μαντζουράνα και μέλι, το συνοδεύουμε με λίγες φρυγανιές, ελιές και κασέρι Σοχού… Ξαπλωμένοι στον καναπέ, μαζί, σκεπασμένοι με την κουβερτούλα μας, παρακολουθούμε μια παλιά και αγαπημένη Ελληνική ταινία… «Η Κάλπικη Λίρα», Μυράτ, Λογοθετίδης, Φωτόπουλος, Λιβυκού, Βρανά, Μακρής, Χορν, Λαμπέτη, Ταϋγέτη, Διανέλλος… Αξέχαστος, ποιοτικός Ελληνικός κινηματογράφος! Όσες φορές κι αν τη δεις, δεν τη χορταίνεις! Πόσο ευχάριστα περνά η ώρα! Η ταινία τελείωσε.

Το ρολόι δείχνει 11:30.   Παντζούρια, παράθυρα, φώτα, πόρτες… όλα κλείνουν. Τα δόντια βουρτσίζουμε… Κρεβάτι, Φιλάκι, Αγκαλιά… Καληνύχτα, Αγάπη μου! Ευχαριστούμε! «Πάει κι αυτή η Κυριακή…» (Λ. Παππάς)

Για εσάς που μέχρι τώρα, δεν το δοκιμάσατε, σκεφτείτε το…. έχετε μπροστά σας έξι ολόκληρες ημέρες για να οργανωθείτε… Απλά, όπως παλιά, παραδοσιακά… Αξίζει να το ζήσετε, Ελληνικά! 

Με "Πουλόπουλο" σας αφήνω και φιλιά πολλά!

«Ξημερώνει Κυριακή
μη μου λυπάσαι

Είναι όμορφη η ζωή

να το θυμάσαι…»


Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στις 12/11/2012 στο www.neopolis.gr