Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

ΔΕΘ: Καθρέφτης της Ελληνικής Ζωής

Σε μια βασανισμένη Ελλάδα, που έπειτα από μία μακρά πολεμική περίοδο (η οποία ουσιαστικά άρχισε το 1912 και τελείωσε το 1922), προσπαθούσε να γιατρέψει τις πληγές της και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής και της ανταλλαγής των πληθυσμών, η Θεσσαλονίκη εξαντλημένη, πάσχιζε ακόμα να αναστήσει έστω κάποια από τα αποκαΐδια, μνημεία του πολιτισμού και της ιστορίας της, να γλυκάνει τις καρδιές των αδικημένων, ύστερα από την τραυματική πυρκαγιά του 1917, που σημάδεψε την ιστορία της και κατέστρεψε τις πιο κεντρικές περιοχές της, αλλάζοντας τη φυσιογνωμία της πόλης.
Τα προβλήματα ήταν δεδομένα, η λύση για τη Ελλάδα και ιδιαίτερα για τη Θεσσαλονίκη έπρεπε να έρθει μέσα από την ανασυγκρότηση, την αποκατάσταση των προσφύγων και την ανάπτυξη της οικονομίας. Σε αυτό το σημείο της ιστορίας, ο Νικόλαος Γερμανός (εξέχων επιστήμων, συγγραφέας και πολιτικός), συνέλαβε την ιδέα της οργάνωσης μιας Γενικής Έκθεσης, όχι στην πρωτεύουσα, αλλά στην πόλη της Θεσσαλονίκης, με στόχο την ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας και την εν γένει ανάπτυξη της πόλης.  Έτσι, η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης Α.Ε. (Δ.Ε.Θ. Α.Ε.) ιδρύθηκε από το Νικόλαο Γερμανό το 1925 και το πρώτο εκθεσιακό γεγονός έγινε το 1926. Έμελλε, λοιπόν, η Έκθεση να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας και της οικονομίας της Θεσσαλονίκης, διότι κυριολεκτικά, μετά και τα πολεμικά γεγονότα της δεκαετίας του '40, βλέπει κανείς ότι πόλη και φορέας ανδρώθηκαν μαζί.

Η Δ.Ε.Θ. αρχικά εγκαταστάθηκε στο τότε πεδίο του Άρεως, που παραχωρήθηκε από το Γ' Σώμα Στρατού. Στο χώρο αυτό έλαβαν χώρα 14 από τις 15 προπολεμικές Εκθέσεις, ενώ η 15η πραγματοποιήθηκε στις νέες εγκαταστάσεις, όπου βρίσκεται και σήμερα. 
Το επίπεδο της Δ.Ε.Θ. υπήρξε κάθε φορά ανάλογο προς το επίπεδο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Στα πρώτα χρόνια λειτουργίας της Δ.Ε.Θ., η ελληνική οικονομία βίωνε μια νηπιακή βιομηχανική ηλικία και ήταν κυρίως γεωργική και βιοτεχνική, ενώ παρόμοιο χαρακτήρα είχε και η Έκθεση. Σταδιακά, μεταβαλλόταν η δομή της οικονομίας και βαθμιαία, άλλαζε και ο χαρακτήρας της Έκθεσης, συμβάλλοντας στην εισαγωγή κεφαλαιουχικών αγαθών και τεχνολογίας, αλλά και στην προβολή της ελληνικής παραγωγής και στην προώθηση των εξαγωγών. 
Ειδικότερα, η «Έκθεση», όπως την λέγαμε οι παλιότεροι, ήταν η αφορμή για να δούμε νέα προϊόντα, νέες εφαρμογές της τεχνολογίας, τα «περίεργα και εξωπραγματικά» της εποχής, ειδικά στο Περίπτερο της «Αμερικής» USA και όχι μόνο. Στην Έκθεση παρούσα και η εποχή του Ψυχρού Πολέμου όπου ΕΣΣΔ και ΗΠΑ εξέθεταν τα επιτεύγματα τους στο Διάστημα και όχι μόνο.

Με το πέρασμα των χρόνων, η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης έγινε παράλληλα φορέας πολιτιστικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, πλαισιωμένη από πνευματικά δρώμενα,  μουσικοχορευτικά συγκροτήματα, συναυλίες κ.α. Μέσα από τη Δ.Ε.Θ. καθιερώθηκαν διάφοροι ζωογόνοι θεσμοί για την πόλη της Θεσσαλονίκης, όπως το Φεστιβάλ Τραγουδιού, οι Διεθνείς Ημέρες Μουσικής και το  Φεστιβάλ Κινηματογράφου.


Παράλληλα, η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, κάθε χρόνο από τη μεταπολίτευση και μετά, είναι συνυφασμένη με την έναρξη του νέου «οικονομικού έτους», καθώς για τα εγκαίνια της ο εκάστοτε Πρωθυπουργός της χώρας, με πρώτον από αυτούς τον Κ. Καραμανλή, εξήγγειλε την οικονομική πολιτική που θα ακολουθούσε για την επόμενη χρονιά, δίνοντας έτσι στην όλη διοργάνωση αίγλη και κύρος.
Δικαίως λοιπόν η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης έγινε, στις καρδιές των Ελλήνων και δη των πολιτών της Μακεδονίας,  συνώνυμο μιας μεγάλης γιορτής που δίνει την ευκαιρία σε επιχειρηματίες, κατασκευαστές, εμπόρους, αντιπροσώπους, πωλητές, εκθέτες, επισκέπτες και άλλους από την Ελλάδα και το εξωτερικό να επικοινωνούν μεταξύ τους, να συνεργάζονται, να ανταγωνίζονται ευγενώς και να δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς σε ατομικό αλλά και κρατικό επίπεδο.
Αυτό λοιπόν ήταν και παραμένει το όραμα της Δ.Ε.Θ.  και της Θεσσαλονίκης και καλά θα κάνουν επιτέλους να το σεβαστούν τόσο οι εκάστοτε πολιτικές αρχές, όσο και οι συνδικαλιστικοί φορείς και τα συνδικάτα, που κάθε χρόνο επιχειρούν να καπελώσουν αυτή την προσπάθεια, να αμαυρώσουν την δημόσια και ιδιωτική συνέργεια και μοιραία να ακυρώσουν το χρήσιμο αυτό θεσμό με την πανελλήνια απήχηση και τη διεθνή εμβέλεια. Ως πότε εμείς οι Έλληνες θα ξηλώνουμε οι ίδιοι τις τσέπες μας;
Μήνυμα αισιοδοξίας πηγάζει από το υπό κατασκευή Γενικό και Ιστορικό Αρχείο της Δ.Ε.Θ., στο πλούσιο περιεχόμενο του οποίου καταγράφεται και αποτυπώνεται η μακρόχρονη ιστορία του φορέα. Ευχόμαστε λοιπόν σύντομα να ολοκληρωθεί και να καθοριστεί ο τρόπος αξιοποίησής του, να ανοιχθεί στο κοινό προς μελέτη και παρατήρηση, για να δοθεί η ευκαιρία στις νεότερες γενεές να οραματιστούν ένα καλύτερο μέλλον μέσα από το πλούσιο παρελθόν.
Σήμερα, το εκθεσιακό κέντρο Θεσσαλονίκης της Δ.Ε.Θ. αναπτύσσεται στην ανατολική πλευρά του κέντρου της πόλης, μεταξύ των οδών Αγγελάκη, Λεωφ. Στρατού (Πλατεία ΧΑΝΘ), 3ης Σεπτεμβρίου και Εγνατίας. Περικλείει τα Διεθνή Συνεδριακά Κέντρα "Ιωάννης Βελλίδης" και "Νικόλαος Γερμανός", τμήμα του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, το Μουσείο Ραδιοφωνίας Θεσσαλονίκης, τις εγκαταστάσεις της ΕΡΤ, της δημοτικής ραδιοτηλεόρασης  και άλλων φορέων, καθώς και το Αλεξάνδρειο Μέλαθρο και τον Πύργο του ΟΤΕ.
Το ενδεχόμενο μετακίνησης του εκθεσιακού κέντρου εκτός Θεσσαλονίκης (όπως είθισται να συμβαίνει πλέον παντού λόγω των αυξημένων αναγκών της σύγχρονης εποχής)  εξετάζεται μακροπρόθεσμα, με στόχο ο χώρος να αποδοθεί σε άλλες χρήσεις και να αποσυμφορηθεί το πυκνοκατοικημένο κέντρο της Θεσσαλονίκης από την αυξημένη κίνηση (κυκλοφοριακή συμφόρηση) που παρατηρείται κατά την περίοδο εκθέσεων και λοιπών παράλληλων δράσεων.
Φέτος, η  77η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης έλαβε χώρα  8 - 16 Σεπτεμβρίου 2012.  
Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Writer


Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "CHANGE" n.02 October