Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Έρωτας με τη Μεζούρα!



Η ώρα της αλλαγής και της αναγέννησης. Τα μαγιό άρχισαν ήδη να αποκαλύπτουν το κορμί περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Οι γυναίκες σταδιακά απελευθερώνονται από τις μάλλινες, μακριές φούστες. Φορούν φωτεινά χρώματα, ντελικάτα υφάσματα, εκθέτουν τα πόδια τους ακόμη περισσότερο. Τα ολόσωμα μαγιό, του τύπου μπλούζα και σορτς, γίνονται όλο και περισσότερο της μόδας, καθώς είναι πιο ταιριαστά στα γυναικεία σώματα. Θρίαμβος! Ξεπροβάλλουν τα ακροδάχτυλα του ποδιού, η καμάρα του πέλματος, ο τραγανός αστράγαλος, οι καλλίγραμμες γάμπες, τα θελκτικά γόνατα! Μπουτάκια ζουμερά, λαχταριστό πιπάκι, σέξι κολαράκι, μέση δαχτυλίδι, βυζάκια πεταχτά, λαιμουδάκι για φίλημα, χέρια απαλά, μουτράκι όλο τσαχπινιά!

Αντίστοιχα, οι άνδρες φορούν ένα ολόσωμο μαγιό, που τυλίγει τους γοφούς και τις πλάτες, το οποίο όμως, καθώς δεν είναι πρακτικό, αντικαθίσταται σιγά - σιγά από ένα deux-pièces μαγιό τύπου φανέλα - σορτς - σλιπ.  Γόηδες, εραστές, γυμνασμένα κορμιά, ατελείωτες πλάτες, στέρνο για χάιδεμα, μπράτσα να χάνεσαι στην αγκαλιά τους, πόδια στιβαρά, κώλος σφιχτός… Πω! Πω! Πω! Πως φουσκώνει αυτό το πράγμα εκεί μπροστά!


Όσο μεγαλύτερο νούμερο γύμνιας δείχνει η μεζούρα, τόσο το μυαλό ανάβει και φουντώνει η λαχτάρα για έρωτα… όσο λιγότερο ύφασμα καλύπτει τα κορμιά, τόσο περισσότερο καίγεται η σάρκα για συνεύρεση… όσο πιο στενά, κολλητά και υγρά είναι τα μαγιό στο σώμα, τόσο μεγαλώνει η πρόκληση και η μανία για σεξ! 1920 φορές οι ισορροπίες αλλάζουν… οι παλαιοί τρομάζουν… Και τα μαγιό είναι μόνον η αρχή. Η απελευθέρωση του σώματος και η ανάδειξη των καλλίγραμμων κορμιών,  έφερε πολλές αλλαγές για τους νέους της εποχής.  Σιγά – σιγά άρχισαν να αφήνουν την  οικογενειακή ασφάλεια και να ζητούν μια ανεξάρτητη ζωή.  Νέοι, ανεξάρτητοι, αυθάδεις και άτακτοι θέλουν καθημερινά να ζουν τη ζωή τους στο έπακρο!  Μαζί αλλάζει και η γλώσσα του σώματος, μαζί και το καθημερινό λεξιλόγιο, που με προχωρημένες νέες λέξεις, επικεντρώνεται στην εξέλιξη των σχέσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών. Ο πόθος αναζητά την ικανοποίηση! Το μυαλό πρέπει να εκφραστεί! Τα χέρια θέλουν να αγγίξουν. Τα κορμιά ψάχνουν να ακουμπήσουν! Όλα για τον έρωτα!


Τα πάντα για την ψυχαγωγία των 2 φύλλων! Η πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή… Το ραδιόφωνο γίνεται δημοφιλές! Κωμωδία, ειδήσεις, ζωντανά γεγονότα, αθλητικά, εκδηλώσεις, τζαζ, βαριετέ, θέατρο, όπερα..! Οι άνθρωποι είναι καθημερινά συντονισμένοι στην αγαπημένη τους συχνότητα! Χορός μέχρι τελικής πτώσεως! Τσάρλεστον, Φοξ Τροτ…! Τρελό κούνημα και διαγωνισμοί χορού! Φτάνει η Metro Goldwyn Mayer  και όχι μόνο! Οι ταινίες ήχου εισβάλουν στις αίθουσες! Κινούμενα Σχέδια, Τεν-Τεν, Μίκυ-Μάους, Pooh Bear, καλώς ήρθατε!  Πενικιλίνη, Ινσουλίνη, Ιατρική, Επιστήμες! Δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες! Κατασκευή καταναλωτικών αγαθών! Σαρώνει η τζαζ μουσική! Καλλιστεία, διαγωνισμοί ομορφιά! Εκτινάσσεται η Χρηματιστηριακή αγορά! Τρομακτική ανάπτυξη, πρόοδος…! Αλλά για πόσο; Καταστροφική συνέχεια… λιμός, πείνα, ανεργία, λουκέτα…


Μέσα σε αυτό το δυνατό ερωτικό κλίμα και το αχόρταγα μεταβαλλόμενο περιβάλλον, θυμάται η Ράνια από την Αθήνα,  ότι γνωρίστηκαν η γιαγιά και ο παππούς της στο Λονδίνο.  Ένα βράδυ του Απρίλη, σε ένα πάρτυ, χορεύοντας ασταμάτητα … ο Al Jolson τραγουδούσε «April Showers» … κι εκείνοι νέοι, ωραίοι, ελεύθεροι … κοιτάχτηκαν στα μάτια … ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα … για μια ζωή … μια ζωή μαζί … εκείνος της τραγουδούσε «Everybody Loves my Baby» (Boswell Sisters) κι εκείνη γοητευμένη απαντούσε μελωδικά με το «I Wanna be Loved by You» (Betty Boop) … Και τα κατάφεραν! Ο έρωτας έγινε αγάπη και η αγάπη λατρεία!


Αρκετά χιλιόμετρα μακριά, στην Ελλάδα του τότε, τα πράγματα φαίνεται να μην έχουν αλλάξει… Τα ήθη και τα έθιμα της εποχής παραμένουν κολλημένα στην αυταρχική, πατριαρχική σεμνοτυφία. Λες και η διαφύλαξη της παρθενιάς εξαρτάται από το νούμερο που καταγράφει η μεζούρα… Ο φακός εστιάζει σε μια μέση Ελληνική οικογένεια της πρωτεύουσας… Έτσι λοιπόν, οι καλοκαιρινές διακοπές για την Αθηνά είναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των γονιών της και κυρίως του πατέρα της. Ο καημένος ο κύριος Ανέστης μια τιμή την έχει και ένα πορτοφόλι… δυο ποδόγυρους πρέπει να προσέχει… μια γυναίκα και μια θυγατέρα! Τώρα που γόνατα και μπράτσα βγήκαν έξω, αλίμονο μας! Με το που φτάνουν στην παραθέριση, αρχίζουν και τα σούρτα – φέρτα της γειτόνισσας με τον γιο της, τον Δημοσθένη… «Το νου σας γυναίκες! Αθηνάαα, βάλε κάτι πάνω σου!»  Αυτό μας έλειπε!

2012. Στη σύγχρονη Ελλάδα του σήμερα… Εμείς φωνάζουμε ότι «Όρια ο Έρωτας δεν έχει!» και απολαμβάνουμε το σεξ ασταμάτητα με ή χωρίς μαγιό! 

Σας γλυκοφιλώ!!!!!!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε 04/08/2012 στο www.neopolis.gr

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Φίλος Έρωτας...


Κατά τις αρχές του 1900, οι άνθρωποι συνέρρεαν στις δημοφιλές παραλίες για κολύμπι και παιχνίδι.   Μια διασκέδαση οικονομική και υγιεινή!  Οι άνδρες φορούσαν «κοστούμια κολύμβησης», τα οποία ήταν κάτι ανάμεσα σε πυτζάμα και εσώρουχο. Οι γυναίκες φορούσαν «ποδιές κολύμβησης». Ήταν  ντυμένες στα μαύρα ως  το γόνατο, με φορέματα αρχικά από μαλλί, με διογκωμένο-μανίκι, τα οποία συχνά διέθεταν ένα κολάρο ναύτη, και φοριούνταν πάνω από τα εσώρουχα, στολισμένα με κορδέλες και φιόγκους. Αυτά τα μαγιό ήταν συνήθως εξοπλισμένα με μακριές, μαύρες, μάλλινες ή αργότερα μεταξωτές κάλτσες, δαντελένιες καλτσοδέτες, ώστε οι γυναίκες να μην δείχνουν τα πόδια τους γυμνά. Το όλο στυλ συμπλήρωναν, κολυμβητικές παντόφλες ή δερμάτινα σανδάλια, καθώς και φανταχτερά καπέλα και ανοιχτόχρωμες ομπρέλες. Τα περισσότερα μαγιό περιλάμβαναν μπλούζα, βράκα και φούστα. Τα πιο χρησιμοποιούμενα υλικά ήταν μοχέρ και ταφτάς μεταξιού.  Το σημαντικό ήταν ότι αυτά τα φορέματα – μαγιό, δεν υπήρχε περίπτωση, αφενός να γίνουν διαφανή μόλις βραχούν (χάριν του υφάσματος) και αφετέρου να ανασηκωθούν από το νερό ή το κύμα, καθώς είχαν βάρη ραμμένα στα στριφώματα. 

Σήμερα, στη επίκαιρη και ελεύθερη πραγματικότητα, όλα αυτά φαντάζουν εφιάλτης…  Μόνο που η σύγχρονη μας Αλεξάνδρα πρόσφατα κατάφερε να δραπετεύσει από τον δικό της!  Ο πατέρας της, εύπορος γιατρός και η μητέρα της ταλαντούχα νοικοκυρά, κόρη παπά, παλαιών αρχών, παντρεύτηκαν από προξενιό σε μεγάλη ηλικία για τα δεδομένα της εποχής τους, σε αντίθεση με την δυναμική αδερφή του πατέρα της, η οποία από μικρή κατάφερε να ζήσει τον έρωτα με δόξα και τιμή κάπως έτσι…: «Καυτό καλοκαίρι… ο Λέανδρος ποθεί την Κορίνα… η Κορίνα έχει φτερουγίσματα στην καρδιά… οι γονείς της Κορίνας δεν σηκώνουν έρωτες και κουραφέξαλα… άρα κάτι πρέπει να γίνει … τα κορμιά τους δεν αντέχουν άλλο το αίσθημα του ανικανοποίητου και της παρακμής … σχέδιο σε δράση: Με ρούχα απλά, καθημερινά, η Κορίνα βγαίνει βόλτα στην παραλία με την αγαπημένη της φίλη, τη Ρένα… εκεί σκοντάφτουν τυχαία πάνω στον Λέανδρο… Ποιος να το φανταζόταν! Ωραία παρέα! Απ’ την Ρινιώ και την Ρενιώ ποια να διαλέξεις; Την Ρινιώ την αγαπώ μα μ’ αρέσει και η Ρενιώ..!»

Όμως η μητέρα της Αλεξάνδρας ήταν από άλλη πάστα και έτσι τα πράγματα για αυτή και τον άντρα της κύλησαν διαφορετικά…  όμως στάθηκαν τυχεροί…. Κατάφεραν να αποκτήσουν τη μοναχοκόρη τους μετά από μεγάλες προσπάθειες. Έφτιαξαν μια οικογένεια Θεοσεβούμενη, με αυστηρές αρχές και πίστη στα πατροπαράδοτα ήθη και έθιμα. Στην αρχή για την Αλεξάνδρα όλα έμοιαζαν όμορφα και φυσιολογικά. Απορούσε που στο σχολείο όλοι τη ρωτούσαν εάν θα έρθει να την πάρει η γιαγιά ή ο παππούς της… ήταν τόσο έκδηλο το χάσμα των γενεών ανάμεσα σε εκείνη και τους γονείς  της;

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, η Αλεξάνδρα άρχισε να καταλαβαίνει πως η ζωή της κάθε άλλο παρά φυσιολογική ήταν… Σπάνια της επέτρεπαν να κόψει, έστω ελάχιστα, τα μαλλιά της… Εκείνη η τεράστια, βαρετή πλεξίδα είχε φτάσει κάτω από τη μέση της… Θυμάται τα αναρίθμητα βράδια μπροστά στον καθρέφτη, στο δωμάτιο της, πριν κοιμηθεί, που κρυφά έκανε σκέρτσα με τα μαλλιά της και φανταζόταν το κάτι άλλο… Όλες οι συμμαθήτριές της φορούσαν παντελόνια, σορτς, μίνι φούστες… Λες και η δική της μητέρα αγνοούσε τη μόδα της εποχής, την υποχρέωνε να φορά πάντα φαρδιές φούστες, κάτω από το γόνατο, χοντρές κάλτσες, άκομψα παπούτσια… Όμως  η Αλεξάνδρα τί λαχτάρα είχε όταν αχόρταγα ξεφύλλιζε στο σχολείο τα περιοδικά μόδας που έφερναν οι φίλες της και άφηνε τον εαυτό της ελεύθερα να φαντάζεται μια διαφορετική εικόνα του εαυτού της…. Οι τρίχες στα πόδια, στα χέρια, στις μασχάλες, στο πρόσωπο της είχαν γίνει αφόρητες, αλλά οι γονείς της ούτε κουβέντα για αποτρίχωση… Αχ! Εκείνα τα βράδια στο δωμάτιο της με τον κρυμμένο αναπτήρα και το τσιμπιδάκι να προσπαθεί να κάψει κάθε ίχνος τους… Που κουβέντα για αρώματα, κρέμες, μακιγιάζ και συναφή θηλυκό εξοπλισμό…

Τι να πρωτοθυμηθεί..; Τις σχολικές εκδρομές στις οποίες δεν συμμετείχε ποτέ… τα πάρτι που στερήθηκε… την πενταήμερη που έχασε; Μόνη της παρηγοριά, κοινής δραστηριότητας με τους συμμαθητές της, ήταν ο εκκλησιασμός…. Με πόση αγωνία περίμενε εκείνη την άγια ημέρα! Δώδεκα ολόκληρα χρόνια στον μακρύ δρόμο από και προς την εκκλησία, ελεύθερη περιπατήτρια,  ζούσε κρυφά και αθόρυβα, με τη φαντασία της όλες τις μορφές του έρωτα, εμπνεόμενη από την εποχή και το περιβάλλον, ανάλογα με τον αυθορμητισμό της ηλικίας… Όταν η καρδιά θέλει, το μυαλό όλα τα μπορεί! 

Σε κάθε άλλη εξωσχολική δραστηριότητα, την συνόδευε υποχρεωτικά η μητέρα της. Η δικαιολογία της ήταν πάντα η ίδια: «Πρώτα πρέπει να μορφωθείς στα γράμματα, στον πολιτισμό, στις τέχνες, στη μαγειρική, στη φροντίδα του σπιτιού και της οικογένειας… όταν έρθει η ώρα της παντρειάς, τότε όλα θα βρουν το δρόμο τους και θα γευθείς κάθε θηλυκή απόλαυση… Ο πειρασμός διαλύει τον άνθρωπο όταν δεν είναι έτοιμος να τον δεχτεί… για όλα έχει ο Θεός… έννοια σου Αλεξάνδρα, θα έρθει η ώρα σου και με το παραπάνω… όλα γίνονται για το καλό σου…». 

Η Αλεξάνδρα δεν ήθελε να κακοκαρδίσει τους γονείς της… τους λάτρευε… όμως η ανήσυχη φύση της και η πλούσια φαντασία της … από μικρή την ωθούσαν σε άλλα όνειρα, διαφορετικές επιθυμίες και αχαλίνωτες προσδοκίες… έψαχνε μανιωδώς  να βρει λύση διαφυγής… Η ντελικάτη φύση της πνιγόταν μέσα στην οικογενειακή πανοπλία που της φορούσαν οι γονείς της… Σε όλα όσα ήθελαν οι γονείς της ήταν πρώτη… Σε όλα όσα ήθελε η ίδια, τελευταία! Δεν άντεχε άλλο! Ως πότε θα κρύβει τον έρωτά και τον πόθο της για ζωή; Ως πότε θα διαχειρίζονται άλλοι το κορμί και τις επιθυμίες της; 


Ένα πρωινό, η μητέρα της Αλεξάνδρας δεν ξύπνησε. Ο πατέρας της γνώριζε ότι κάποτε θα ερχόταν αυτή η στιγμή… χρόνια πολεμούσαν την ασθένεια δίχως να αφήσουν την παραμικρή υποψία στη μονάκριβή κορούλα τους… Πέρασε σχεδόν έναν χρόνος από τότε… Πλησίαζαν τα 20α γενέθλια της Αλεξάνδρας… φοιτήτρια ιατρικής πια… Ήταν απόγευμα όταν ο πατέρας της χαρούμενος της ανακοίνωσε ότι θα γιόρταζαν την ημέρα των γενεθλίων της σε κοσμικό εστιατόριο… της έδωσε αρκετά χρήματα για να αγοράσει φόρεμα, παπούτσια, τσάντα και ότι άλλο τραβούσε η ψυχή της, ώστε να προετοιμαστεί όπως η ίδια επιθυμούσε για να συνοδεύσει τον πατέρα της. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχε συμβεί κάτι ανάλογο… όλα τα κανόνιζε η μητέρα της, όπως η ίδια έκρινε, δίχως να ρωτήσει τη γνώμη των άλλων… δούλα και κυρά!

Η ημέρα έφτασε. Μανικιούρ, πεντικιούρ, κομμωτήριο, κούρεμα, ανταύγειες, χτένισμα, αρώματα, κρέμες, μακιγιάζ, βραδινό φόρεμα, γόβες, αξεσουάρ… φίνα εμφάνιση…  Η Αλεξάνδρα ήταν αγνώριστη! Πόσα χρόνια λαχταρούσε αυτή τη στιγμή! Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι πίσω από την μουντή πανοπλία των 20 χρόνων κρυβόταν αυτό το λαμπερό αστέρι! Ο πατέρας της την κοιτούσε αποσβολωμένος… «Πόσο άδικο κόρη μου… άδικο για όλους…. να κρατάμε κλειδωμένη τόσα χρόνια αυτή τη χαρισματική σου ομορφιά! Συγχώρεσε μας, έστω τώρα… Από σήμερα η ζωή σου, σου ανήκει… εσύ ορίζεις τον εαυτό σου… εγώ, αν και γέρασα πια για τα καλά, θα είμαι εδώ, πλάι σου, φίλος και πατέρας, κοντά σου για ότι χρειαστείς… ο Θεός να μου χαρίζει χρόνια να σε καμαρώνω στις χαρές σου…»

Η Αλεξάνδρα σήμερα είναι 36 χρόνων, ιατρός, παντρεμένη από έρωτα και μητέρα 2 παιδιών… με τον άνδρα της ήταν συμμαθητές 12 ολόκληρα χρόνια… συναντήθηκαν τυχαία πριν από 4 χρόνια σε ένα reunion… άρχισε μεταξύ τους μια παράξενη φιλία που σύντομα έγινε πόθος, έρωτας, αγάπη…. Σήμερα τη μοιράζονται μαζί μας! Εμείς τους ευχόμαστε να είναι ευλογημένοι!

Sissy Sigioultzi-Rouka
Company Executive - Writer 

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε 24/07/2012 στο www.neopolis.gr 

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

Καλοκαιρινές Τρύπες!


Δεν θέλω να βλέπω τη νεολαία βαριεστημένη να λιώνει στις πολυθρόνες της παραλιακής, από το ένα bar-café στο άλλο… Δεν θέλω να βλέπω τη νεολαία πασαλειμμένη και φτιασιδωμένη να ψήνεται στον ήλιο, αγκυλωμένη στις βρώμικες ξαπλώστρες των beach bars… Θέλω δράση, περιπέτεια, εμπειρίες, ανεξαρτησία! Προχθές σερφάροντας στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σε μια «άσπρη» τρύπα αισιοδοξίας, μια φωτεινή ανακοίνωση μεσούσης της μοχθηρής ανεργίας στη χώρα μας: «Όσοι φοιτητές δεν θέλουν να κάνουν «καλοκαιρινές διακοπές για πάντα», μπορούν να αναζητήσουν εργασία για την τουριστική περίοδο καλύπτοντας το 1/3 των ετήσιων εξόδων για τις σπουδές τους, αποκτώντας εργασιακή εμπειρία. Συνδυάζοντας διακοπές και δουλειά, κυρίως σε Ελληνικά νησιά, οι περισσότερες θέσεις προσφέρουν μηνιαίες αμοιβές από 750 έως 1.400 Ευρώ». Αυτό είναι! Αδράξατε την ευκαιρία!

Έπειτα ήρθε το email του Δημήτρη και της Χρυσής… φοιτητές, αδέλφια, με γονείς δασκάλους, πήραν φέτος τη μεγάλη απόφαση να μαζέψουν λεφτά για να μπαλώσουν τρύπες το χειμώνα… Δουλεύουν σερβιτόροι σε privé beach bar αιγαιοπελαγίτικου ξενοδοχείου. Δυνατή επιχείρηση, καλό reference, ωραίο περιβάλλον εργασίας, εξασφαλισμένη διαμονή και διατροφή εντός, ικανοποιητική αμοιβή σε ένα από τα ομορφότερα ελληνικά νησιά! Δηλώνουν ευχαριστημένοι, αλλά ταυτόχρονα εκφράζουν παράπονα για την μειοψηφία των ελληναράδων πελατών που δεν έχουν ίχνος σεβασμού.
Όλο το προσωπικό είναι ντυμένο με αέρινα άσπρα ρούχα, άλλα λινά και άλλα βαμβακερά, τα οποία αγκαλιάζουν το σώμα, προστατεύουν από τον ήλιο και αφήνουν το καλοκαιρινό αεράκι, όποτε φυσά, να δροσίζει το κορμί.  Η Χρυσή και ο Δημήτρης είναι όμορφοι και καλοφτιαγμένοι, μα πάνω από όλα ευγενικοί, τίμιοι και εργατικοί.

Οι πελάτες όμως έχουν άλλη άποψη. Όταν η Χρυσή διασχίζει τους διαδρόμους ανάμεσα από τις ξαπλώστρες και τα τραπέζια για να σερβίρει ή να πάρει παραγγελία, τα πεινασμένα και εξαθλιωμένα μάτια των ανδρών τη γδύνουν στη στιγμή. Νιώθει τις διεσταλμένες κόρες να καρφώνονται στο στήθος της και αδίστακτα να αναζητούν τις ρώγες των μαστών της για να γαντζωθούν… Όρθια αυτή, ξαπλωμένος ο πελάτης, της μιλάει δίχως να την αντικρίζει κατάματα… ο αυχένας του ασάλευτος, ψάχνει μόνο για τη βουβωνική της χώρα… Σκύβει να φτιάξει το τραπεζάκι ανάμεσα στις ξαπλώστρες η Χρυσή, ο πελάτης κάνει να σηκωθεί, να βοηθήσει και ευθύς ένα αδέσποτο χέρι, αρπακτικό διαπερνάει τα οπίσθια της…  Έξω από το bar η Χρυσή αναμένει να ετοιμαστεί η επόμενη παραγγελία, εκεί συνήθως στριμώχνονται πελάτες, πίνουν και συζητούν, λες και δεν υπάρχει αρκετός χώρος, πάντα κάποιος ξαναμμένος περνάει κολλητά δίπλα της, δήθεν με δυσκολία, τρίβοντας το πέος του πάνω της… Μάτια αχόρταγα, αρσενικά, ψάχνουν επίμονα μια τρύπα που θα τους οδηγήσει στη σάρκα… Οι προτάσεις για πονηρά ραντεβού και τα αισχρόλογα με σεξουαλικά υπονοούμενα παίρνουν και δίνουν….  

Όταν ο Δημήτρης κινείται στην παραλία και στο bar για να σερβίρει ή να πάρει παραγγελία, νιώθει γυναικεία βλέμματα να ακτινογραφούν το κορμί του, δίνοντας έμφαση στους όρχεις, στο στέρνο και στα οπίσθια … Γυναίκες όλων των ηλικιών εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους προσφέροντας του αντηλιακή προστασία για το σώμα, ιαματικό νερό για την κάψα στο πρόσωπο, ένα ποτήρι San Pellegrino για να δροσιστεί ο ουρανίσκος… άλλες πάλι, μπρούμυτα στην ξαπλώστρα,  του ζητούν να τις βοηθήσει ανοίγοντας το πάνω μέρος του μαγιό τους για να μην κάνουν σημάδι… ενίοτε οι μοναχικές, προφασιζόμενες αδυναμία κινήσεων, τον παρακαλούν να αλείψει λίγο λάδι στην πλάτη τους… ορισμένες, επιτηδευμένα προσπαθούν να πιάσουν κουβέντα μαζί του, με ερωτήσεις περί ανέμων και υδάτων… και πως τυχαίνει η μια μετά την άλλη να χάνουν πάντα κάτι στην άμμο και να ζητούν βοήθεια με ανέμελη διάθεση… η κοιλιά μέσα, το στήθος σε υπερέκταση, ο πωπός τουρλωτός πάει και έρχεται και όλως τυχαίως γλιστράει η τιράντα από το μαγιό και σε κοινή θέα προβάλλει ο μαστός… Τα καλέσματα για ποτό, φαγητό, βραδινό μπάνιο στη θάλασσα διαδέχονται το ένα το άλλο… Πονηρά, γυναικεία, μυαλά αναζητούν διακαώς την αφορμή που θα βουλώσει με ηδονή τις τρύπες του πόθου…

Κυρίες και κύριοι, έλεος!  Το ρεζιλίκι σας δεν έχει όρια! Ας αφήσουμε την κάθε Χρυσή και τον κάθε Δημήτρη να κάνουν ανενόχλητοι τη δουλειά τους… Ας  σεβαστούμε ιδιαίτερα τέτοιου είδους εποχικές εργασίες, όπου η θέση των εργαζομένων είναι πολύ λεπτή, διότι αφενός «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο και είναι η ψυχή της επιχείρησης» και αφετέρου «money talks» για την επιβίωση όλων.  Από την άλλη, η Χρυσή και ο Δημήτρης είναι νέοι και ωραίοι, αυτοί επιλέγουν τους συντρόφους τους και ζουν τον έρωτα όπως και όποτε τους αρέσει! Πραγματικά χαίρομαι για τη δύναμη του χαρακτήρα και την επιλογή τους.

Φοιτητές υπάρχουν πολλοί… προκομμένοι όμως…. Αυτοί ξέρουν! Αν δεν θέλετε να κάνετε τρύπες στο νερό, βρείτε κι εσείς ευκαιρίες εργασίας και τρυπώστε! Δυσκολίες και κακώς κείμενα υπάρχουν παντού. Τρόπους βρίσκουμε για να τα ξεπερνάμε! Μην πτοείστε! Αναμένουμε τις προσωπικές σας εμπειρίες στο email sissy.sigioultzi.rouka@gmail.comΝα περνάμε όλοι υπέροχα!

Sissy Sigioultzi-Rouka