Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Θέλω Παιχνίδια!


Ποιος είπε ότι ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει; Ποιος; Ψέματα! Ψέματα! 1000 φορές ψέματα! Γιατί ο Αϊ Βασίλης είμαι εγώ, είσαι εσύ, είναι αυτός, είμαστε όλοι μας! Ο δικός μας ο Άγιος Βασίλης δεν φέρνει μόνο δώρα σε πακέτα, φέρνει όνειρα, ελπίδες, στιγμές! Γεμίζει τα πνευμόνια με αέρα, φουσκώνει την καρδιά από αγάπη, εξάπτει το μυαλό με δημιουργική δύναμη, φουντώνει την ψυχή από γαλήνη. Πέρα από κάθε παγανιστικό, θρησκευτικό και εμπορικό χαρακτήρα, είναι για εμάς ένα θετικό σύμβολο… αυτό που μας δίνει δύναμη να αξιολογήσουμε τις 365 μέρες που πέρασαν, κάνοντας την αυτοκριτική μας, αλλά ταυτόχρονα το δικαίωμα δυναμικά να διεκδικήσουμε μια καλύτερη και ουσιαστικότερη νέα χρονιά. Μας δίνει την όρεξη και το κουράγιο να θέσουμε στόχους και να αγωνιστούμε για τα δικά μας ιδανικά. Ο Άγιος Βασίλης μας χαρίζει την ισχύ της πίστης στον εαυτό μας. Ναι! Μπορούμε να προσφέρουμε δώρα χαράς και να λάβουμε ευτυχίας αγαθά!

Θέλει φαντασία η ζωή και ατελείωτους συμβολισμούς, ανάλογα με τις προσδοκίες μας. Κι αν δεν σας έπεισα… λέω, αν δεν με πιστεύετε… τι θα λέγατε να δοκιμάσετε φέτος μια ξεχωριστή συνταγή, που υπόσχεται να σας γεμίσει έρωτα γλυκό σαν σοκολάτα; Θέλετε παιχνίδια; Ονειρεύεστε περισσότερες προσωπικές στιγμές με το σύντροφό σας; Θέλετε τρέλα, έρωτα, πάθος, αγάπη, πόθο και μαγική έξαψη των αισθήσεων; Λαχταράτε η ερωτική σας ζωή να έχει κάτι από τη λάμψη του Χόλυγουντ; Μήπως έχετε λύσει όλα τα άλλα θέματα και μόνο αυτό είναι που σας λείπει; Μήπως αυτό είναι το δώρο που καίγεστε να ζητήσετε από τον Άγιο Βασίλη και δεν το τολμάτε; Ε, λοιπόν, να το! Ακολουθήστε κατά γράμμα τη γιορτινή συνταγή μας… υπόσχεται να σας χαρίσει ώρες ατελείωτης απόλαυσης!

Συστατικά:
  •     εσείς και το ταίρι σας
  •     2 σετ κόκκινα εσώρουχα
  •     2 αγιοβασιλιάτικα σκουφάκια
  •     χριστουγεννιάτικα τραγούδια σε jazz ή swing εκτέλεση
  •     1 μεγάλη συσκευασία Nutella
  •     1 πακέτο Kellogg's Corn Flakes
  •     διάθεση
  •     φαντασία

Εκτέλεση:

Φοράτε μόνο τα κόκκινα εσώρουχα. Βάζετε μουσική. Είστε στην κουζίνα. Συνεργάζεστε. Θα χρειαστείτε ένα μεγάλο, βαθύ μπολ και αλουμινόχαρτο. Βάζετε τη nutella κοντά σε πηγή θερμότητας ώστε να γίνει πιο ρευστή. Ρίχνετε μέσα στο μπολ όλα τα corn flakes. Περιχύνετε με τη nutella. Βάζετε χέρι. Θέλει πασπάτεμα, ζούληγμα και ανακάτεμα! Πασαλειφτείτε άφοβα! Αφήστε τα δάχτυλα να ζωγραφίσουν σοκολατένιους, κριτσανιστούς δρόμους πάνω στα κορμιά σας. Δοκιμάστε ασύστολα! Η γλώσσα δουλεύει θελκτικά και τέρπει ουρανίσκο… Οι αισθήσεις ευφραίνονται… Ενδώστε στο σοκολατένιο πειρασμό! Αφεθείτε στη μαγεία της στιγμής… γλυκά να σας παρασύρει και ότι προκύψει… Σκοπός είναι ικανοποιημένοι από τη γεύση της δοκιμής, να φτιάξετε χριστουγεννιάτικες μπαλίτσες με nutella και corn flakes, τις οποίες πλάθετε και τοποθετείτε πάνω στον πάγκο της κουζίνας, όπου προηγουμένως έχετε στρώσει αλουμινόχαρτο. Εκεί τις αφήνετε μέχρι να δέσουν και στη συνέχεια τις μεταφέρετε στο ψυγείο. Σερβίρονται κρύες, κατά προτίμηση συνοδεύοντας αχνιστό καφέ ή λικέρ πικραμύγδαλου.

Πλυθείτε και γευθείτε! Καλή Απόλαυση!!!  

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε 11/12/2012 στο www.neopolis.gr

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Φέτος Θα το Ρίξω Μέσα!


Αλλιώς τα υπολόγιζα και αλλιώς ήρθαν τα πράγματα! Εκεί που έλεγα ότι φέτος θα κάνουμε Χριστούγεννα στο Παρίσι…. Εκεί που ονειρευόμουν ότι φέτος η Πρωτοχρονιά θα μας βρει να κάνουμε έρωτα βλέποντας από το παράθυρο τον Πύργο του Άιφελ… Ναι, γιατί εμείς κάθε χρόνο έχουμε έθιμο να μας βρίσκει η 1η μέρα του χρόνου σε ατελείωτες στιγμές πάθους και έρωτα, σε δωμάτιο ξενοδοχείου με θέα ένα από τα ωραιότερα αξιοθέατα του κόσμου! Πέρσι το Big Ben, πρόπερσι το Κολοσσαίο και πάει λέγοντας… Όμως φέτος μας ήρθαν τα πάνω – κάτω! Μας χτύπησε η κρίση. Ποιους, εμάς! Εμάς που λέγαμε ότι είμαστε στην ασφαλή μεσαία τάξη. Ποια τάξη και αταξία; Θυμάμαι πέρσι τέτοιες μέρες στο ινστιτούτο είχα κλείσει όλα τα ραντεβού για μανικιούρ – πεντικιούρ, καθαρισμό και μασάζ,  μέχρι και τα Φώτα. Φέτος, όχι μόνο αναγκάστηκα να απολύσω τη βοηθό μου, αλλά μέρα με τη μέρα βλέπω ότι πάμε για κλείσιμο! Οι γυναίκες πλέον, όπως μια φορά και έναν καιρό, περιποιούνται μόνες τα άκρα τους… η λίμα, το buffer και η ράσπα παίρνουν και δίνουν! Τα περιοδικά μοιράζουν ψαλιδάκια και βερνίκια νυχιών… Ο καθαρισμός προσώπου γίνεται πλέον μυστικά στην κουζίνα αποκλειστικά!  Οι συνταγές ομορφιάς της προγιαγιάς παίρνουν φωτιά! Μείγμα μπαχαρικών, αλάτι, ζάχαρη και τριμμένη φρυγανιά για απολέπιση! Μάσκα μαντζούνι με μέλι, γιαούρτι και αυγό για καθαρισμό και ανανέωση!  Κι όσο για το μασάζ, φτάσαμε να τρίβει ο ένας τον άλλο με οινόπνευμα (μπλε οι φτωχοί / άσπρο οι νεόπτωχοι) για θερμότητα και ανακούφιση! Αλλά και η δουλειά του Τάκη, τα ίδια χάλια! Πέρσι τέτοιον καιρό είχε πλύνει και σιδερώσει όλες τις κουρτίνες, τα καλύμματα και τα παπλώματα της γειτονιάς… Φέτος που τέτοια τύχη! Κάθε νοικοκυρά, εργαζόμενη ή άνεργη, τα κανόνισε όλα μόνη της. Τόσα υφάσματα απλωμένα σε μπαλκόνια δεν έχω ξαναδεί! Βοήθησε και ο καιρός βλέπεις. Πλυντήριο και σίδερο έκαναν απόσβεση! Καλά που έρχεται κανένα κουστουμάκι, παλτουδάκι και χαιρόμαστε! Τέτοια και άλλα τέτοια που λες… Κι έτσι λοιπόν χρυσή μου, φέτος, τις γιορτές θα τις περάσουμε εντός εκτός και επί τα αυτά. Μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να παίρνει και κανείς από την παλιοπαρέα την απόφαση να καλέσει σπίτι του, να κάνει μια μικρή γιορτούλα, μια φιλική μάζωξη που λέει ο λόγος… Βλέπεις από τη μια τα έξοδα και από την άλλη η φασαρία… Ποιος ξεβολεύεται τώρα που ξεσυνηθίσαμε; Όλοι περιμένουν να κάνει κάποιος άλλος την κίνηση, να πάρει την πρωτοβουλία… Και τελικά θα μείνουν όλοι με την αναμονή, μόνοι, μίζεροι και μοναχοί! Όσο για την Πρωτοχρονιά, ένα σου λέω! Θα μας βρει στο κρεβάτι… λέμε να τηρήσουμε εν μέρη το έθιμο… μόνο που το δικό μας βλέπει το μπαλκόνι του γείτονα!
                                                                                                   
Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στις 03/12/2012 στο www.neopolis.gr

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Φέτος, Θα Στολίσω Τάρανδο!


Εδώ και 11 μήνες έχω δοκιμάσει τα πάντα, αλλά τίποτα! Τι κι αν έκανα ολική αποτρίχωση; Πήγα σε spa, έκανα μασάζ, κόντρα μασάζ, πίλινγκ σε όλο το σώμα, πασαλείφθηκα με σοκολάτες, έβαλα σαντιγί και καυτές πέτρες, μπάνια με αιθέρια έλαια, μαθήματα χορού, pilates, τεχνικές στριπτίζ… κατέγραψα πόζες ατελείωτες… μέχρι και τα μπαλκόνια μου φούσκωσα… έφτιαξα κορμάρα!  Τι τα ζυγωματικά μου τόνωσα, τα σαρκώδη χείλια μου, έκανα μεσοθεραπεία, δερμοαπόξεση, botox, υαλουρονικό…! Τι extensions έβαλα, έκανα τα μαλλιά μου μπούκλες! Τι ρούχα άλλαξα! Τι κι αν φόρεσα sexy εσώρουχα! Τι κι αν δοκίμασα σαγηνευτικά αρώματα, μεθυστικές κρέμες σώματος! Στρας, κουδουνάκια, μεταξωτά σεντόνια, ερωτική μουσική, θανατηφόρα κοκτέιλ… ψέκασα τα δωμάτια με πατσουλί και σανταλόξυλο! Τι μαγικά φίλτρα αγόρασα, σταγόνες στο φαγητό έβαλα, βότανα έβρασα… όλα τα έκανα, όλα, όλα για χάρη του! Κι εκείνος τίποτα! Τίποτα απολύτως!

Όλη μέρα, κάθε μέρα με το που επιστρέφει από το γραφείο, κάθετε αποχαυνωμένος μπροστά σε μια οθόνη, πότε αυτή του pc, του laptop, του android, του ipad, του iphone, της τηλεόρασης και πάει λέγοντας! Οθόνη στο φαγητό, οθόνη στο ποτό, στην τουαλέτα, στο κρεβάτι… οθόνη παντού! Εμένα ούτε που με κοιτάει! Γδυμένη ή ντυμένη, για εκείνον το ίδιο κάνει! Διαβάζει μανιωδώς ότι πολιτικό και παραπολιτικό blog υπάρχει, παίζει το ένα παιχνίδι μετά το άλλο, τριγυρνάει σε όλα τα social media, δοκιμάζει ηλίθιες εφαρμογές, κάνει τσίου, ποστάρει εξυπνάδες, like εδώ, like εκεί, αυθαίρετα endorsements, τυχερά παιχνίδια, θρίλερ, αθλητικά… Ταινία τρόμου έγινε η ζωή μας! Έτσι και κάνω να τον αγγίξω, φωνάζει πως τον τρόμαξα… ήταν τόσο απορροφημένος! Σαν κάνω να του μιλήσω, περιμένω ώρες να μας «συνδέσουν»! Μέχρι να έρθει στη γη από το υπερπέραν που βρίσκεται έχω ξεχάσει ότι ήθελα να πω! Α, και το καλύτερο… δεν θέλει να βγαίνουμε! Δεν έχει όρεξη να δει φίλους, γνωστούς, συγγενείς, παρέες! Βαριέται τα πάντα, όλα! Κι όταν πρέπει να μιλήσουμε σοβαρά…. Θα αστειεύεστε βέβαια! Ε, τότε γίνεται τις κακομοίρας! Κουβέντα και καυγάς, καυγάς και κουβέντα!

Τι κι αν κάνω υπομονή! Τον φροντίζω, τον περιποιούμαι, τον δικαιολογώ, μήπως είναι μια φάση – θα περάσει, τον χαϊδεύω, τον πασπατεύω, τον ξεσηκώνω… εκείνος ακλόνητος, σε πλήρη νάρκη! Επιλόχεια κατάθλιψη να ήταν, θα είχε περάσει! Είμαι γυναίκα και είναι άντρας. Απαιτώ μια φυσιολογική ζωή! Θέλω να νιώθω ποθητή! Υπάρχω! Μου αξίζει προσοχή, φροντίδα, έρωτας, αγάπη, πάθος, σεξ! Την αγαμία δεν την επέλεξα και δεν την αντέχω! Καλά, εκείνος πως μπορεί; Φιόγκους δένει; Στον τοίχο χτυπιέται; Βρε, μπας και βαρέθηκε και φοβάται να το πει; Ε, λοιπόν θα τον διευκολύνω!

Σε ένα μήνα Χριστούγεννα. Αυτή την εποχή του χρόνου πραγματικά τη λατρεύω! Δεν πάει άλλο! Αύριο θα του μιλήσω έξω από τα δόντια! Και ή που θα τον στολίσω φέτος τάρανδο γιορτινό, με τα κουδούνια, τα λαμπάκια, τα στολίδια, τις τρέσες, τις γιρλάντες, τα πλουμίδια του και θα τον βάλω εκεί που του ταιριάζει, έξω από την πόρτα δηλαδή,  ή που θα τα πούμε όλα από την καλή και την ανάποδη και θα τα συμφωνήσουμε μια και καλή, για πάντα!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Συγγραφέας


Το παρόν κείμενο δημοσιεύθηκε 26.11.2012 στο www.neopolis.gr

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Θεσσαλονίκη. 100 Χρόνια Μετά...


Θεσσαλονίκη… τα μάτια κλείνω κι ονειρεύομαι μια άλλη Θεσσαλονίκη, 100 χρόνια μετά… γιατί όχι και αύριο;! Αφήνω το όνειρο να με ταξιδέψει σε ένα ανεκτίμητο ιστορικό μονοπάτι, παγκόσμια κληρονομιά, που στο διάβα του σώζονται ζωντανές μαρτυρίες, αναλλοίωτες μνήμες από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα… Αρχή και τέλος, ουρανός, δάσος, θάλασσα και στη μέση αιώνες ανθρώπινης ιστορίας… μια ζωή, αμέτρητες ψυχές… Ω! Πνεύμα παντοδύναμο, Αθάνατο Ελληνικό, υπάρχει άλλη στον κόσμο πόλη που σε μια ευθεία γραμμή να συνδυάζει τέτοια προίκα; Ω! Στολίδι αξιοζήλευτο, Εσύ και η ένδοξη ιστορία σου, πόσο απλόχερα μας εμπιστευθήκατε αυτούς τους ανεκτίμητους θησαυρούς, να θυμούνται οι παλαιοί, να μαθαίνουν οι νέοι, να θαυμάζουν οι επισκέπτες!

Σε μια μικρή απόσταση διαγράφεται ένα μεγάλο ταξίδι… ξεκινούμε, βαδίζοντας με τα πόδια, από την Άνω Πόλη, το βορειότερο και υψηλότερο τμήμα της παλιάς πόλης της Θεσσαλονίκης, το οποίο ουσιαστικά αρχίζει από τη βόρεια πλευρά της οδού Αγίου Δημητρίου φτάνοντας βόρεια ως τα τείχη της Ακρόπολης και δυτικά και ανατολικά ως τα αντίστοιχα Βυζαντινά Τείχη, που σώζονται σχεδόν ολόκληρα στην περιοχή. Τα Κάστρα λοιπόν, «Το Επταπύργιο», «Ο Πύργος του Τριγωνίου ή της Αλύσεως»,  «Ο Πύργος και η Επιγραφή του Μανουήλ», «Η Επιγραφή του Ορμίσδα», «Η Πύλη και η Επιγραφή της Άννας Παλαιολογίνας» και μέσα στην ευρύτερη περιοχή ο ναός του Οσίου Δαβίδ (Μονή Λατόμου), ο ναός του Αγίου Νικολάου Ορφανού, ο ναός των Ταξιαρχών, η Μονή Βλατάδων, ο ναός της Αγίας Αικατερίνης, ο ναός του Προφήτη Ηλία, ένας βυζαντινός λουτρώνας της πλατείας Κρίσπου, το Αλατζά Ιμαρέτ της οδού Κασσάνδρου… Η πανοραμική θέα εδώ πάνω είναι μαγευτική, τα μάτια ατενίζουν ολόκληρη την πόλη, ο δροσερός αγέρας από το δάσος του Σέιχ Σου σμίγει με τη θαλάσσια αύρα του Θερμαϊκού, θαρρείς πως απλώνεις τα χέρια και με μιας αγκαλιάζεις τον τόπο όλο… χαίρεσαι! Τι φροντισμένα μνημεία! Τάξη, καθαριότητα, ανακύκλωση, πράσινο, λουλούδια, αρχαιολογικοί χώροι και μνημεία προσβάσιμα, καθημερινά επισκέψιμα, οργανωμένες ξεναγήσεις, διακριτικά αναψυκτήρια, παραδοσιακές ταβερνούλες με αρχοντιά και επαγγελματισμό, συνδυάζουν την πατίνα του χρόνου με υπηρεσίες υψηλών προδιαγραφών, ευγενικοί άνθρωποι, Μακεδονίτικο άρωμα

Συνεχίζουμε τη βόλτα μας… Κατηφορίζοντας συναντούμε μπροστά μας τη Ροτόντα, περίκεντρο οικοδόμημα του 4ου μ.Χ. αιώνα, όμοιο με το Πάνθεον της Ρώμης, με διασωσμένα εξαιρετικής ποιότητας ψηφιδωτά, περίλαμπρα λείψανα από την παλαιοχριστιανική εποχή, σήμερα γνωστή και ως Χριστιανικός ναός του Αγίου Γεωργίου, μνημείο Παλαιοχριστιανικό και Βυζαντινό της Θεσσαλονίκης,  Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς για την ΟΥΝΕΣΚΩ. Ας αφιερώσουμε λίγο χρόνο να θαυμάσουμε το χώρο μέσα και έξω… η υψηλών προδιαγραφών αποκατάσταση - συντήρηση του κτιρίου έχει ολοκληρωθεί, γεγονός που του επιτρέπει να λειτουργεί ως οργανωμένος μουσειακός χώρος, και παράλληλα να φιλοξενεί εντός του κτιρίου εκθέσεις και κονσέρτα… Η μουσική δένει καταπληκτικά με το χώρο… το αποτέλεσμα είναι μαγικό… Μοναδική εμπειρία! Η ψυχή ευφραίνεται! Ακόμα και έξω, η γύρω περιοχή έχει υπέροχη αύρα… είναι φροντισμένη και προικισμένη με δένδρα, λουλούδια, πάρκα, γραφικά μαγαζιά, εδώ μπορεί κανείς να απολαύσει τον καφέ του διαβάζοντας εφημερίδα ή ένα αγαπημένο βιβλίο, να ευχαριστηθεί ένα ελαφρύ γεύμα…

Ώρα είναι να συνεχίσουμε τον ονειρικό μας περίπατο… κατηφορίζουμε τον πεζόδρομο που ξεκινάει από την αρχή της Ροτόντας και την ενώνει στη συνέχεια με τη Θριαμβική Αψίδα του Γαλερίου. Η Θριαμβική Αψίδα του Γαλερίου, γνωστή και ως «Καμάρα», βρίσκεται στην πάνω πλευρά της Εγνατίας οδού, μιας από τις βασικότερες οδικές αρτηρίες της πόλης με μεγάλη κίνηση καθημερινά. Είναι κτίσμα της Ρωμαϊκής Τετραρχίας του 4ου μ.Χ. αιώνα, πλούσια διακοσμημένη με πλήθος αφηγηματικών και συγχρόνως διακοσμητικών ανάγλυφων. Δίπλα στη σύγχρονη ζωή της πόλης της Θεσσαλονίκης επιβιώνει σχεδόν ανέπαφο ένα όμορφο μνημείο, γνωστό σημείο συνάντησης των κατοίκων και επισκεπτών της πόλης. Η συγκεκριμένη περιοχή είναι ιδιαίτερα φροντισμένη, έχει πραγματοποιηθεί συντήρηση και στερέωση των μαρμάρινων αναγλύφων, ενώ και ο καθαρισμός του μνημείου γίνεται τακτικά ανά συγκεκριμένα έτη βάση αναγκών. Δίπλα στην Καμάρα εκτείνεται ένα περιποιημένο μικρό πάρκο, το οποίο οδηγεί στην εκκλησία της Παναγίας Δέξιας. Για σκεφτείτε λιγάκι… σε αυτή τη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχουν συνθήματα στα μνημεία, δεν αμαυρώνονται οι θησαυροί της ιστορίας, δεν υπάρχουν πεταμένα σκουπίδια, ούτε καταπατημένοι πράσινοι χώροι, δεν καταλαμβάνουν τους ιστορικούς χώρους δήθεν διαμαρτυρόμενοι, πανό, πλακάτ, αφίσες και λοιπές κομματικές, διαφημιστικές ταμπέλες…

Καιρός να προχωρήσουμε παρακάτω… ας διασχίσουμε την Εγνατία… όλο ευθεία… εδώ μας περιμένει μια μεγάλη έκπληξη… ένας από τους γραφικότερους πεζοδρόμους του κόσμου, ανυπολόγιστης αρχαιολογικής και πολιτιστικής σημασίας! Είναι το Ανακτορικό Συγκρότημα του Γαλερίου, που εκτείνεται μεταξύ των οδών Εγνατία, Αλεξ. Σβόλου, Τσιμισκή, Δημητρίου Γούναρη, Ιπποδρομίου και Πλατεία Ναυαρίνου. Πρόκειται για έναν επιβλητικό αρχαιολογικό χώρο του 4ου μ.Χ. αιώνα που περιλαμβάνει ένα κεντρικό περιστύλιο, αίθριο πλαισιωμένο από στοές με ψηφιδωτά, βασιλική, οκτάγωνο και Νυμφαίο,  ένα από τα βασικά τετραρχικά συγκροτήματα, με συχνότατη μνεία στη βιβλιογραφία και το μοναδικό στην Ελλάδα. Ναι, η περιοχή αυτή είναι ένα ανοιχτό μουσείο «υπόδειγμα επιστημονικής αποκατάστασης μνημείου υπό μορφή ερειπίου», το οποίο, μάλιστα, απέσπασε το 2008 τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή διάκριση: το μετάλλιο της Πολιτιστικής Κληρονομιάς (European Union Prize for Cultural Heritage/Europa Nostra Awards). Ω! Ελλάδα! Ω! Μακεδονία! Είμαστε ζωντανοί, μπροστά σε έναν επίγειο παράδεισο πολιτισμού! Αυτό είναι πλούτος, δόξα και ευθύνη! 

Το Ανάκτορο του Γαλερίου λειτουργεί ως εκθεσιακός χώρος… κατά καιρούς φιλοξενεί στις εγκαταστάσεις του εκθέσεις, ενώ συχνά λαμβάνουν χώρα αρχαία και κλασσικά θεατρικά δρώμενα, χορευτικά σχήματα, μουσικά αφιερώματα και κονσέρτα… Όλος ο πεζόδρομος και οι επιμέρους πλατείες λάμπουν από καθαριότητα! Κατά μήκος του πεζοδρόμου της Δημητρίου Γούναρη και των επιμέρους καθέτων (Στυλιανού Γονατά – πρώην Ναυαρίνου, Μεθώνης, Αιμιλιανού Γρεβενών κ.ο.κ.) και από τις δυο πλευρές των πεζοδρόμων υπάρχουν εκλεπτυσμένα και περιποιημένα κτήρια, όπου στο ισόγειό τους λειτουργούν γκαλερί, εργαστήρια παλαιών και νέων καλλιτεχνών, χώροι τέχνης, αντικερί, παλαιοπωλεία, βιβλιοπωλεία, ανθοπωλεία, βοτανοπωλεία, παραδοσιακά μαγαζιά με βιολογικά προϊόντα, καλαίσθητοι χώροι εστίασης, ομοιόμορφοι, ιδιαίτερα προσεγμένοι, με φίνα διακόσμηση, μοναδικό χρώμα, που υπόσχονται να ξεκουράσουν, να ευχαριστήσουν, να ξελογιάσουν κάθε πελάτη που θα αφεθεί στα χέρια τους για καφέ, τσάι, χυμό, ποτό, πρωινό, μεσημεριανό ή βραδινό γεύμα! Πρόκειται για μια αρτίστικη και ιδιαίτερα καλόγουστη περιοχή στην καρδιά της Θεσσαλονίκης. Εδώ η αρμονία του τοπίου είναι μοναδική… όλες οι οικοδομές είναι ιδιαίτερα περιποιημένες… Κάτοικοι και επισκέπτες με αξιοπρέπεια και καμάρι περπατούν και απολαμβάνουν… Δίχως φόβο κυκλοφορούν οι νέοι, οι ηλικιωμένοι, οι μαμάδες με τα μωράκια τους, τα παιδιά πάνε κι έρχονται από το σχολείο, όλοι… Παντού υπάρχει ασφάλεια! Σε αυτή την περιοχή δεν υπάρχουν βρώμικοι έμποροι, αλήτες, πρεζόνια, άστεγοι, λαθρομετανάστες, αλκοολικοί, κλέφτες, συσσίτια για ξεκάρφωμα, ψωμιά πεταμένα στους δρόμους, αποφάγια, σκουπίδια, τενεκεδάκια μπύρας, παρατημένα μπουκάλια αλκοόλ, κολλημένα προφυλακτικά στο οδόστρωμα, χρησιμοποιημένες σύρριγες, πασαλειμμένα ούρα, βρώμα, δυσωδία… Όχι! Εδώ, δεν βλέπεις γυμνούς, τσιτσιδωμένους, μεθυσμένους, μαστουρωμένους να επιδίδονται σε κανιβαλισμούς τα βράδια (κυρίως Π/Σ/Κ)! Όχι! Εδώ δεν κατουράνε κάτω από το μπαλκόνι σου, μπροστά στο μαγαζί σου! Όχι! Δεν φοβάσαι και δεν κινδυνεύεις να βγεις από το σπίτι σου, να μπεις στην πολυκατοικία σου, να κυκλοφορήσεις! Όχι! Εδώ δεν γίνονται καθημερινά φασαρίες, καβγάδες μεταξύ περιθωριακών (ιδιαίτερα τα βράδια)! Όχι! Η αστυνομία δεν έχει επιλέξει αυτό το ιερό μέρος, αυτή την ιστορική τοποθεσία της Θεσσαλονίκης για να στοιβάξει τα «προβλήματα» της πόλης, για να τα έχει υπό δήθεν έλεγχο! Όχι! Εδώ δεν είναι γκέτο παρακμής!  Όχι!!! Όχι!!!

Μια στάση ακόμα έμεινε για να ολοκληρωθεί το ονειρεμένο οδοιπορικό μας… Στην ευρύτερη περιοχή των δύο τελευταίων ιστορικών σταθμών χτυπάει έντονα ο σφυγμός της συμπρωτεύουσας, δικαίως εδώ βρίσκονται η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, η Στρατιωτική Λέσχη, το Κρατικό Θέατρο, το Βασιλικό Θέατρο, το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βυζαντινό Μουσείο… ! Εμείς όμως συνεχίζουμε το δρόμο μας και με ανάλαφρο βήμα βαδίζουμε πάνω στην χρυσή ευθεία γραμμή που ενώνει την πιο πλούσια, μεγάλης αρχαιολογικής σημασίας, βόρεια και νότια άκρη του Ιστορικού Κέντρου της Θεσσαλονίκης. Μπροστά μας διαγράφεται η παραλία της Θεσσαλονίκης, τα μάτια συναντούν το βασικό μνημείο, σήμα κατατεθέν της πόλης μας, που ορθώνεται επιβλητικά, με την γαλανόλευκη, σημαία Ελληνική, να κυματίζει πάνω του. Είναι ο Λευκός Πύργος. Πρόκειται για μια παλαιά, πρότερα βυζαντινή οχύρωση (12ος αιώνας), και μετέπειτα Οθωμανική με τη σημερινή μορφή Πύργου (15ος αιώνας) - 6 ορόφους, 34 μέτρα ύψος, 70 μέτρα περίμετρο. Ο Λευκός Πύργος, μετά από την ειδική αρχαιολογική συντήρηση και αναστήλωση,  είναι ένα λαμπρό σύγχρονο μνημείο, το οποίο λειτουργεί σήμερα ως μουσείο με μόνιμα εκθέματα και περιοδικές εκθέσεις. Η γύρω περιοχή είναι ιδιαίτερα γοητευτική και φροντισμένη. Θεματικά πάρκα, χώροι αναψυχής, καθαρή θάλασσα, περιποιημένη παραλία, κάτοικοι και επισκέπτες κάνουν βόλτα στην παλαιά παραλία της Θεσσαλονίκης και αγναντεύουν τον ορίζοντα, ενώ ποδηλάτες στις ειδικά διαμορφωμένες ζώνες απολαμβάνουν την οικολογική τους μετακίνηση. Είναι πολύ όμορφα… όλα τα έργα ανάπλασης έχουν ολοκληρωθεί, δεν υπάρχει πλέον κακογουστιά, βρώμικες καντίνες, άσχημες μυρωδιές, ενοχλητικά ακούσματα, παράνομοι πλανόδιοι, ντροπιαστικά συνθήματα σε αγάλματα, μνημεία και παγκάκια, ακαθαρσίες κατοικίδιων, αδέσποτα, παρατημένα φορτηγά και αυτοκίνητα… Όλα είναι άρτια και άριστα!

Εδώ όμως, το όνειρο τελειώνει, είμαστε τόσο τυχεροί, μέσα σε λίγο χρόνο, με τα πόδια διασχίσαμε το βασικό μονοπάτι αρχαίας, ρωμαϊκής, βυζαντινής, οθωμανικής, νεότερης και σύγχρονης ιστορίας της Θεσσαλονίκης, που εκτείνεται από τα Κάστρα, τη Ροτόντα, την Καμάρα, τα Ανάκτορα του Γαλερίου, τη Δημητρίου Γούναρη, μέχρι το Λευκό Πύργο, ουρανός και θάλασσα, ένα ζωντανό υπαίθριο μουσείο κόσμημα, σε μια ευθεία γραμμή, ανοιχτό, προσβάσιμο, επισκέψιμο, φιλικό σε κάθε κάτοικο και επισκέπτη της συμπρωτεύουσας! Αναπνεύσαμε καθαρό αέρα, μυρίσαμε το ιώδιο της θάλασσας, γευτήκαμε πολιτισμό, μάθαμε ιστορία, θαυμάσαμε οργάνωση, είδαμε ανάπτυξη!

Κι έπειτα δυστυχώς ξυπνήσαμε… και η απογοήτευση δεν άργησε να έρθει… ναι, τα μνημεία είναι ακόμα στις θέσεις τους… όμως η εικόνα που λαμβάνει στο αντίκρισμα της κάθε περιοχής, τόσο ο κάτοικος, όσο και ο επισκέπτης είναι τρομακτική… κι όμως για σκεφθείτε… στο χέρι μας είναι το όνειρο να βγει αληθινό… και κάθε περιοχή σε αυτό το ιστορικό μονοπάτι να πάρει τη θέση και τη μορφή που πραγματικά της πρέπει και μας αξίζει… είναι ευθύνη όλων μας, των πολιτών, των φορέων, του δήμου, των αρχών, της πολιτείας, του κράτους… Ας μεριμνήσουμε λοιπόν! Θα αφήσουμε να περάσουν άλλα 100 χρόνια; Ας αναδείξουμε τον πλούτο μας ΣΗΜΕΡΑ! Φτάνει πια! Ως πότε θα αμαυρώνουμε την κληρονομιά μας; Ως πότε θα επιτρέπουμε στην αναρχία να ξεφτιλίζει ότι όμορφο το παρελθόν μας κληροδότησε; Το μέλλον είναι στα χέρια μας και με αγαστά έργα μπορούμε να αναδείξουμε τον καλύτερο μας εαυτό, αρχής γενομένης από ΣΗΜΕΡΑ!

Πόσο δίκιο έχουν τα σοφά λόγια της ιστοσελίδας του «Λευκού Πύργου» www.lpth.g:
«…
Η Θεσσαλονίκη, πραγματικό σταυροδρόμι χερσαίων και υδάτινων δρόμων, έμελλε να έχει τη μοίρα που λίγες ευρωπαϊκές πόλεις ευτύχησαν να έχουν: μακραίωνη, αδιάσπαστη ιστορική παρουσία και την οντότητα μιας μεγαλούπολης. Πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε την ιστορικότητα και την αξία της πόλης, να «προσωποποιήσουμε» την πόλη και να αναπτύξουμε μαζί της σχέση σεβασμού: ό,τι γνωρίζουμε καλύτερα, το αγαπάμε περισσότερο. Η δημιουργία της σχέσης αυτής μοιάζει να είναι επιτακτική, σήμερα ακόμη περισσότερο…»

Ας ευχηθούμε λοιπόν ενεργά, ότι από σήμερα όλοι θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας, γιατί Εδώ, σε αυτή την ευθεία  γραμμή, χτυπάει η καρδιά του πολιτισμού της Θεσσαλονίκης, γεμάτη ανεκτίμητους θησαυρούς, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Πόσο τυχεροί είμαστε..!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Writer


Το παρόν κείμενο δημοσιεύθηκε i) στο περιοδικό "CHANGE" n.03 November και ii) στο www.thesstoday.gr στις 02/04/2013 με τον τίτλο "Η Θεσσαλονίκη Αλλιώς".

ΔΕΘ: Καθρέφτης της Ελληνικής Ζωής

Σε μια βασανισμένη Ελλάδα, που έπειτα από μία μακρά πολεμική περίοδο (η οποία ουσιαστικά άρχισε το 1912 και τελείωσε το 1922), προσπαθούσε να γιατρέψει τις πληγές της και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής και της ανταλλαγής των πληθυσμών, η Θεσσαλονίκη εξαντλημένη, πάσχιζε ακόμα να αναστήσει έστω κάποια από τα αποκαΐδια, μνημεία του πολιτισμού και της ιστορίας της, να γλυκάνει τις καρδιές των αδικημένων, ύστερα από την τραυματική πυρκαγιά του 1917, που σημάδεψε την ιστορία της και κατέστρεψε τις πιο κεντρικές περιοχές της, αλλάζοντας τη φυσιογνωμία της πόλης.
Τα προβλήματα ήταν δεδομένα, η λύση για τη Ελλάδα και ιδιαίτερα για τη Θεσσαλονίκη έπρεπε να έρθει μέσα από την ανασυγκρότηση, την αποκατάσταση των προσφύγων και την ανάπτυξη της οικονομίας. Σε αυτό το σημείο της ιστορίας, ο Νικόλαος Γερμανός (εξέχων επιστήμων, συγγραφέας και πολιτικός), συνέλαβε την ιδέα της οργάνωσης μιας Γενικής Έκθεσης, όχι στην πρωτεύουσα, αλλά στην πόλη της Θεσσαλονίκης, με στόχο την ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας και την εν γένει ανάπτυξη της πόλης.  Έτσι, η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης Α.Ε. (Δ.Ε.Θ. Α.Ε.) ιδρύθηκε από το Νικόλαο Γερμανό το 1925 και το πρώτο εκθεσιακό γεγονός έγινε το 1926. Έμελλε, λοιπόν, η Έκθεση να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας και της οικονομίας της Θεσσαλονίκης, διότι κυριολεκτικά, μετά και τα πολεμικά γεγονότα της δεκαετίας του '40, βλέπει κανείς ότι πόλη και φορέας ανδρώθηκαν μαζί.

Η Δ.Ε.Θ. αρχικά εγκαταστάθηκε στο τότε πεδίο του Άρεως, που παραχωρήθηκε από το Γ' Σώμα Στρατού. Στο χώρο αυτό έλαβαν χώρα 14 από τις 15 προπολεμικές Εκθέσεις, ενώ η 15η πραγματοποιήθηκε στις νέες εγκαταστάσεις, όπου βρίσκεται και σήμερα. 
Το επίπεδο της Δ.Ε.Θ. υπήρξε κάθε φορά ανάλογο προς το επίπεδο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Στα πρώτα χρόνια λειτουργίας της Δ.Ε.Θ., η ελληνική οικονομία βίωνε μια νηπιακή βιομηχανική ηλικία και ήταν κυρίως γεωργική και βιοτεχνική, ενώ παρόμοιο χαρακτήρα είχε και η Έκθεση. Σταδιακά, μεταβαλλόταν η δομή της οικονομίας και βαθμιαία, άλλαζε και ο χαρακτήρας της Έκθεσης, συμβάλλοντας στην εισαγωγή κεφαλαιουχικών αγαθών και τεχνολογίας, αλλά και στην προβολή της ελληνικής παραγωγής και στην προώθηση των εξαγωγών. 
Ειδικότερα, η «Έκθεση», όπως την λέγαμε οι παλιότεροι, ήταν η αφορμή για να δούμε νέα προϊόντα, νέες εφαρμογές της τεχνολογίας, τα «περίεργα και εξωπραγματικά» της εποχής, ειδικά στο Περίπτερο της «Αμερικής» USA και όχι μόνο. Στην Έκθεση παρούσα και η εποχή του Ψυχρού Πολέμου όπου ΕΣΣΔ και ΗΠΑ εξέθεταν τα επιτεύγματα τους στο Διάστημα και όχι μόνο.

Με το πέρασμα των χρόνων, η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης έγινε παράλληλα φορέας πολιτιστικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, πλαισιωμένη από πνευματικά δρώμενα,  μουσικοχορευτικά συγκροτήματα, συναυλίες κ.α. Μέσα από τη Δ.Ε.Θ. καθιερώθηκαν διάφοροι ζωογόνοι θεσμοί για την πόλη της Θεσσαλονίκης, όπως το Φεστιβάλ Τραγουδιού, οι Διεθνείς Ημέρες Μουσικής και το  Φεστιβάλ Κινηματογράφου.


Παράλληλα, η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, κάθε χρόνο από τη μεταπολίτευση και μετά, είναι συνυφασμένη με την έναρξη του νέου «οικονομικού έτους», καθώς για τα εγκαίνια της ο εκάστοτε Πρωθυπουργός της χώρας, με πρώτον από αυτούς τον Κ. Καραμανλή, εξήγγειλε την οικονομική πολιτική που θα ακολουθούσε για την επόμενη χρονιά, δίνοντας έτσι στην όλη διοργάνωση αίγλη και κύρος.
Δικαίως λοιπόν η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης έγινε, στις καρδιές των Ελλήνων και δη των πολιτών της Μακεδονίας,  συνώνυμο μιας μεγάλης γιορτής που δίνει την ευκαιρία σε επιχειρηματίες, κατασκευαστές, εμπόρους, αντιπροσώπους, πωλητές, εκθέτες, επισκέπτες και άλλους από την Ελλάδα και το εξωτερικό να επικοινωνούν μεταξύ τους, να συνεργάζονται, να ανταγωνίζονται ευγενώς και να δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς σε ατομικό αλλά και κρατικό επίπεδο.
Αυτό λοιπόν ήταν και παραμένει το όραμα της Δ.Ε.Θ.  και της Θεσσαλονίκης και καλά θα κάνουν επιτέλους να το σεβαστούν τόσο οι εκάστοτε πολιτικές αρχές, όσο και οι συνδικαλιστικοί φορείς και τα συνδικάτα, που κάθε χρόνο επιχειρούν να καπελώσουν αυτή την προσπάθεια, να αμαυρώσουν την δημόσια και ιδιωτική συνέργεια και μοιραία να ακυρώσουν το χρήσιμο αυτό θεσμό με την πανελλήνια απήχηση και τη διεθνή εμβέλεια. Ως πότε εμείς οι Έλληνες θα ξηλώνουμε οι ίδιοι τις τσέπες μας;
Μήνυμα αισιοδοξίας πηγάζει από το υπό κατασκευή Γενικό και Ιστορικό Αρχείο της Δ.Ε.Θ., στο πλούσιο περιεχόμενο του οποίου καταγράφεται και αποτυπώνεται η μακρόχρονη ιστορία του φορέα. Ευχόμαστε λοιπόν σύντομα να ολοκληρωθεί και να καθοριστεί ο τρόπος αξιοποίησής του, να ανοιχθεί στο κοινό προς μελέτη και παρατήρηση, για να δοθεί η ευκαιρία στις νεότερες γενεές να οραματιστούν ένα καλύτερο μέλλον μέσα από το πλούσιο παρελθόν.
Σήμερα, το εκθεσιακό κέντρο Θεσσαλονίκης της Δ.Ε.Θ. αναπτύσσεται στην ανατολική πλευρά του κέντρου της πόλης, μεταξύ των οδών Αγγελάκη, Λεωφ. Στρατού (Πλατεία ΧΑΝΘ), 3ης Σεπτεμβρίου και Εγνατίας. Περικλείει τα Διεθνή Συνεδριακά Κέντρα "Ιωάννης Βελλίδης" και "Νικόλαος Γερμανός", τμήμα του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, το Μουσείο Ραδιοφωνίας Θεσσαλονίκης, τις εγκαταστάσεις της ΕΡΤ, της δημοτικής ραδιοτηλεόρασης  και άλλων φορέων, καθώς και το Αλεξάνδρειο Μέλαθρο και τον Πύργο του ΟΤΕ.
Το ενδεχόμενο μετακίνησης του εκθεσιακού κέντρου εκτός Θεσσαλονίκης (όπως είθισται να συμβαίνει πλέον παντού λόγω των αυξημένων αναγκών της σύγχρονης εποχής)  εξετάζεται μακροπρόθεσμα, με στόχο ο χώρος να αποδοθεί σε άλλες χρήσεις και να αποσυμφορηθεί το πυκνοκατοικημένο κέντρο της Θεσσαλονίκης από την αυξημένη κίνηση (κυκλοφοριακή συμφόρηση) που παρατηρείται κατά την περίοδο εκθέσεων και λοιπών παράλληλων δράσεων.
Φέτος, η  77η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης έλαβε χώρα  8 - 16 Σεπτεμβρίου 2012.  
Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Writer


Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "CHANGE" n.02 October

Λόγια Γυμνά και Ωμά!


Πριν ένα μήνα έλαβα το email της Μιρέλλας, μιας φοιτήτριας του Α.Π.Θ., από γειτονική χώρα, η οποία ζει μόνιμα στην Ελλάδα,  εδώ και 8 χρόνια.  Εκ τότε, το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα προσπαθώντας να καταλάβω, μέσα από παραλληλισμούς και συγκρίσεις, πόσο ίδιοι αλλά και διαφορετικοί είμαστε με τη γείτονα αυτή χώρα.

Η Μιρέλλα εξέφραζε την πικρία της για τη χώρα στην οποία γεννήθηκε, λέγοντας ότι πρόκειται για έναν τόπο με παντελή έλλειψη ελευθερίας και ίσων ευκαιριών. Απεναντίας την παρομοίαζε, ως ένα αμόρφωτο και άξεστο κράτος, όπου βασιλεύει ο εκβιασμός, η αδικία, το συμφέρον και το ρουσφέτι. Έγραφε η Μιρέλλα, ότι στη γενέτειρά της τα πόστα εργασίας και το δικαίωμα για επαγγελματική αποκατάσταση ανήκει μόνο στο γνωστό του γνωστού, στους κολλητούς, στους κουμπάρους, στους συγγενείς, στο σινάφι, στους παραταξιακούς και πάει λέγοντας. Για να σου δώσει κάποιος δουλειά δεν νοιάζεται για το βιογραφικό σου, δεν κοιτάει σπουδές, κατάρτιση, εξειδίκευση, δεξιότητες, ικανότητες, προσόντα, αλλά όντας μιλημένος βλέπει μόνο τις συστάσεις που κουβαλάς. Με αποτέλεσμα οι έχοντες και κατέχοντες όλα τα πόστα, αλλά και αυτοί που ελέγχουν τους μηχανισμούς και τα γρανάζια να είναι φερέφωνα, κομματόσκυλα, ακαλλιέργητοι, απαίδευτοι, τραμπούκοι, βολεμένοι, εκβιαστές. Εκεί τα πάντα είναι σε ύπνωση, ενώ ταυτόχρονα υπογείως δρα και βασιλεύει ένα σύγχρονο δουλεμπόριο. Εξαθλίωση, φτώχια, ταπείνωση, μετανάστευση.

Έλεγε λοιπόν η Μιρέλλα, ότι ήρθαν στην Ελλάδα με τους γονείς της για να ξεφύγουν από τη μιζέρια και την εκμετάλλευση, για ένα καλύτερο μέλλον, για ένα δίκαιο αγώνα επιβίωσης, γιατί άκουγαν και διάβαζαν ότι στην πολιτισμένη Ελλάδα του πνεύματος και της ελευθερίας, αυτός που προσπαθεί και κοπιάζει  επιβραβεύεται, αμείβεται, χαίρει προνοίας, νιώθει ασφάλεια. «Στην Ελλάδα έχει ήλιο, γη, φεγγάρι, θάλασσα και ψωμί για όλους»… θυμάται που κάποτε έλεγε ο πατέρας της.   Όμως τα χρόνια πέρασαν, το όνειρο τους ξεγέλασε, το όραμα τους διέψευσε,  η ελπίδα τους έσβησε, η απογοήτευση τους εξάντλησε και η ανέχεια τους ξευτέλισε. Πλέον παλεύουν καθημερινά να κρατήσουν ζωντανό έστω κι  ένα ίχνος αξιοπρέπειας…  Τα ίδια εκεί. Τα ίδια εδώ. Παντού τα ίδια.

Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ τη χώρα καταγωγής της Μιρέλλας, ούτε έχω ιδίαν άποψη για τη σύγχρονη ιστορία της. Εγώ ξέρω μόνον τα του οίκου μου… και σαν διάβασα το email της σοκαρίστηκα, ντράπηκα, φοβήθηκα…  Ξαφνικά πέρασαν από το μυαλό μου άπειρες άσχημες εικόνες που με έκαναν να αισθάνομαι τόσο κοντά της, κοινωνός κι εγώ μιας ίδιας πραγματικότητας, εδώ στον τόπο μου…  Σκέφθηκα τις λίγες μεγάλες εταιρίες και φορείς που υπάρχουν στην πόλη μου, χάρηκα με τα εκλεκτά στελέχη που έχω γνωρίσει, αλλά αμέσως λυπήθηκα με το πλήθος των τόσων ανθρώπων με παντελής έλλειψη παιδείας και κουλτούρας που κάποιος «νονός» τους βαφτίζει προέδρους, αντιπροέδρους, διευθύνοντες συμβούλους, γενικούς διευθυντές και βάλε… άτομα εξασφαλισμένα, πουλημένα, αρρωστημένα, που κορδώνονται σαν διάνοι, που διψούν για το εγώ, την αυτοπροβολή τους, που βγάζουν χολή στους ικανούς συνεργάτες τους, που με όπλο την ξινίλα τους  υποτιμούν και προσβάλλουν όλους αυτούς που φοβούνται, γιατί μπροστά τους αδυνατούν να κρύψουν την ανεπάρκειά τους.  Και τελικά τι κάνουν; Τρώνε τυρόπιτες, κρουασάν, πίνουν καφέδες, κάνουν βόλτες, διαβάζουν φυλλάδια από σούπερ μάρκετ, περιοδικά, εφημερίδες, μιλάνε στο τηλέφωνο για ιδία ζητήματα, ξύνονται, γλείφουν, διαστρεβλώνουν, βολεύουν τα άβουλα παιδιά τους, στερούν την επιτυχία από αυτούς που αξίζουν, σκάβουν το λάκκο στους ικανούς και εν τέλει καταστρέφουν την εταιρεία και το φορέα που τους τοποθέτησε. Να γιατί η Ελλάδα μας αδυνατεί να ορθοποδήσει, να αλλάξει… γιατί αρνείται να δει, να καταλάβει τα στραβά καμωμένα, την αλήθεια…

Από τη μια οι σκέψεις της Μιρέλλας, από την άλλοι οι δικές μου… Φούντωσα! Σκέφτηκα να της απαντήσω κατ’ ιδίαν… αλλά αυτό με τρόμαζε περισσότερο… μ’ έκανε να νιώθω συνένοχη σε μια διαπίστωση, δίχως να προσφέρω λύση, δίχως να ανοίγω μια πόρτα αισιοδοξίας… Έτσι πήρα την λυτρωτική απόφαση για εμένα να εκθέσω τη συνομιλία μας δημοσίως… να τη μοιραστώ μαζί σας… γιατί ΕΜΕΙΣ είμαστε πολλοί, γιατί μέσα από το «Neopolis» περιδιαβαίνει το μέλλον αυτού του όμορφου και προικισμένου τόπου που λέγεται Ελλάδα! Αν έστω και λίγο νιώθετε κι εσείς αυτά που περιγράφουν τα λόγια της Μιρέλλας και τα δικά μου, αν τα μάτια σας ορθάνοιχτα βλέπουν, αντιλαμβάνονται και με κριτική αντίληψη φιλτράρουν τα όσα γίνονται γύρω μας… Ας υποσχεθούμε ότι ΕΜΕΙΣ δεν θα επαναλάβουμε τα λάθη των προκατόχων μας! Ναι, ο δρόμος που θα επιλέξουμε θα είναι δύσκολος, απαιτητικός, όμως η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η αξιοπρέπεια και η ικανοποίηση  θα μας δοθούν απλόχερα, ως ανθρώπινη ανταμοιβή. Αξίζει τον κόπο!!!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive
– Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στις 21/11/2ο12 στο www.neopolis.gr

Αχ! Αυτή η Κυριακή!


Θέλει ιστορία, τέχνη και φαντασία η ζωή!  Την απόφασή μου, την έχω λάβει.  Από εδώ και πέρα, η Κυριακή δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια… αλλά θα γίνει η ημέρα της «αναπαύσεως» και της απανταχού παύσεως των λοιπών καθημερινών συνηθειών!

Τέρμα οι γκατζετιές, το internet, οι αμερικανιές και οι φιλευρωπαϊσμοί! 24 ώρες Ελλάδα, γεμάτες αγάπη και δημιουργική διάθεση! Συνώνυμο της δικής μου θαλπωρής, η αυθεντικότητα του παρελθόντος με μια δόση σύγχρονης, χρηστικής απλότητας… ένα είδος μοντέρνας ηθικής, ρετρό αισθησιασμού… το περιβάλλον και η εφευρετικότητα μου δίνουν ένα χεράκι… πετάω!

Πρωινό στο κρεβάτι! Και τι κρεβάτι… το μαντεμένιο της γιαγιάς του καλού μου! Κάτασπρα, βαμβακερά σεντόνια με τελείωμα δαντέλας, Πειραϊκή Πατραϊκή, προίκα της θείας Ευτυχίας… Η καημένη δεν είδε χαρά στα σκέλια της, χρόνια που ήταν… εμείς όμως το απολαμβάνουμε! Να ‘ναι καλά, εκεί που βρίσκεται! Αφράτα μαξιλάρια, ζεστή, μάλλινη, καπλαντισμένη κουβέρτα Νάουσας με παχύ, βαμβακερό ύφασμα, γεμάτο χειροποίητα κεντίδια στα τελειώματά του, δώρο της πεθερούλας μου από τα προικιά της.  Η κοφτή, πάλλευκη κουρτίνα της γιαγιάκας μου στο παράθυρο, αφήνει το φως του φθινοπωρινού ήλιου να φωτίζει χαμόγελα… Βλέπω τα κάτασπρα, ολάνθιστα χρυσάνθεμα!  Μουσική ξαφνικά μας πλημμυρίζει …

«Καλημέρα, τι κάνεις;
Να ‘σαι πάντα καλά…» (Γιάννης Πάριος)

«Ώσπου η γη να μη γυρίζει πια,
ώσπου το φως να γίνει σκοτεινιά,
ώσπου κι αυτός ο ήλιος να σβηστεί,
ώσπου ο χρόνος πια να ξεχαστεί,
θα σ' αγαπώ…» (Δήμητρα Γαλάνη)

-Καλημέρα, για σένα Αγάπη μου!!!

Φοράμε και οι δυο τις μεταξωτές πιτζάμες από το Σουφλί, δώρο της μανούλας μου, μαζί με τις ασορτί απαλές, μάλλινες ρόμπες που η ίδια μας έπλεξε… Αχνιστός καφές φίλτρου, ζεστό γάλα, αυγουλάκι, κάστανα, πτι-μπερ μπισκότα, βούτυρο, σπιτική μαρμελάδα από τα χεράκια μου, πορτοκάλι, μανταρίνι, μήλο … γεύσεις ευωδιαστές, υγεία από τον τόπο μας! Σερβίρουμε το πρωινό σε ατομικούς δίσκους και το απολαμβάνουμε στο κρεβάτι… ξεφυλλίζουμε εφημερίδες, διαβάζουμε, συζητούμε… κάνουμε τα παιχνίδια μας, όπως εμείς ξέρουμε και μας αρέσει! Πόσο όμορφα! Πέρασαν κιόλας δύο ώρες…

Συμμαζεύουμε, δουλίτσες, πλυντήριο, άπλωμα, σίδερο, ο μεντεσές από το ντουλάπι που θέλει σφίξιμο, η λάμπα που πρέπει να αλλαχθεί, τα λουλούδια στο μπαλκόνι θέλουν πότισμα, ξεχορτάριασμα… και τώρα το μεσημεριανό… τι τρώμε σήμερα;

Τραχανάς Θεσσαλίας, με φέτα, πιπέρι και μπαγιάτικο, ψιλοκομμένο ψωμάκι, σοταρισμένο σε ελαιόλαδο και ρίγανη. Κόκκινο κρασί ευφραίνει καρδία! Το γεύμα κλείνει με στραγγιστό γιαούρτι και καρυδάκι, γλυκό του κουταλιού. Αυτό θα πει νοστιμιά! Το Κυριακάτικο μεσημεριανό έλαβε τέλος. Τακτοποιούμε, οργανωνόμαστε και γεμάτοι πια, ξαπλώνουμε στο κρεβάτι μας, διαβάζουμε λίγες σελίδες από το αγαπημένο μας βιβλίο… Τα μάτια κλείνουν και ο μεσημεριανός ύπνος έρχεται γλυκά να μας πάρει…

Για πότε άρχισε να σουρουπώνει, απόγευμα… το κορμί τεντώνεται νωχελικά, τα μάτια ζητούν καφεδάκι για να ανοίξουν, ελληνικός στο γκαζάκι, μπισκότα Μιράντα,  λουκούμι περγαμόντο, ένα κομμάτι σοκολάτας υγείας… Καθισμένοι στο σαλόνι διαβάζουμε εφημερίδα, περιοδικό, βιβλίο, ακούμε μουσική… Χατζηδάκης, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Λοΐζος, Μαρκόπουλος… Πήγε κιόλας επτάμισι… βάζουμε φόρμες, αθλητικά και βγαίνουμε για τον απογευματινό μας περίπατο.

Μια ώρα περπάτημα! Είναι τόσο όμορφα! Ξάστερος ο ουρανός, το φεγγάρι γλυκοφαίνεται, παντού μυρίζει τζάκι και σόμπα, να που κι άλλοι σαν κι εμάς βολτάρουν… για δες που άλλαξαν οι καιροί…

Επιστροφή στο σπίτι μας… Αχ! Σπιτάκι μου αγαπημένο! Κάνουμε ένα καυτό μπάνιο και στη συνέχεια ετοιμάζουμε ζεστό ρόφημα με τσάι του βουνού, φλαμούρι, φασκόμηλο, μαντζουράνα και μέλι, το συνοδεύουμε με λίγες φρυγανιές, ελιές και κασέρι Σοχού… Ξαπλωμένοι στον καναπέ, μαζί, σκεπασμένοι με την κουβερτούλα μας, παρακολουθούμε μια παλιά και αγαπημένη Ελληνική ταινία… «Η Κάλπικη Λίρα», Μυράτ, Λογοθετίδης, Φωτόπουλος, Λιβυκού, Βρανά, Μακρής, Χορν, Λαμπέτη, Ταϋγέτη, Διανέλλος… Αξέχαστος, ποιοτικός Ελληνικός κινηματογράφος! Όσες φορές κι αν τη δεις, δεν τη χορταίνεις! Πόσο ευχάριστα περνά η ώρα! Η ταινία τελείωσε.

Το ρολόι δείχνει 11:30.   Παντζούρια, παράθυρα, φώτα, πόρτες… όλα κλείνουν. Τα δόντια βουρτσίζουμε… Κρεβάτι, Φιλάκι, Αγκαλιά… Καληνύχτα, Αγάπη μου! Ευχαριστούμε! «Πάει κι αυτή η Κυριακή…» (Λ. Παππάς)

Για εσάς που μέχρι τώρα, δεν το δοκιμάσατε, σκεφτείτε το…. έχετε μπροστά σας έξι ολόκληρες ημέρες για να οργανωθείτε… Απλά, όπως παλιά, παραδοσιακά… Αξίζει να το ζήσετε, Ελληνικά! 

Με "Πουλόπουλο" σας αφήνω και φιλιά πολλά!

«Ξημερώνει Κυριακή
μη μου λυπάσαι

Είναι όμορφη η ζωή

να το θυμάσαι…»


Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στις 12/11/2012 στο www.neopolis.gr

Η Μέγιστη Απόλαυση...


Νοέμβριος. Βαθύ φθινόπωρο στα καλύτερα του. Υγρασία διαπεραστική. Κάθε κορμί θέλει ζέστη, θαλπωρή. Το μυαλό γνέθει ατμόσφαιρα. Η καρδιά ζητά ν’ αγαπηθεί. Η ψυχή λαχταρά στιγμή προσωπική. Τα χέρια θέλουν ν’ αγγίξουν. Τα χείλη χάδια να χαρίσουν. Επιστρέφεις απόγευμα στο σπίτι. Άλλη μια γεμάτη μέρα πέρασε. Να και κάτι που δεν σε διαπέρασε… Σούρουπο. Αμπαζούρ, απλίκες, πορτατίφ γλυκαίνουν το χώρο με χαμηλό φωτισμό. 2-3 σταγόνες, αιθέριο έλαιο σανταλόξυλου, γοητεύουν την όσφρηση.  «2046», η μουσική αυτού του καταπληκτικού φιλμ ντύνει σαγηνευτικά την αύρα του χώρου σου.  Δύο ποτήρια παλαιωμένου κονιάκ. Φλοίδες πορτοκαλιού τυλιγμένες μαύρη σοκολάτα. Τραγανά βύσσινα με κουβερτούρα. Δεν είσαι μόνη. Κεριά στο μπάνιο. Ξεντύνεστε. Το νερό στο ντους, καυτό, τρέχει με πίεση. Η όραση θολή, ηλεκτρισμένη. Είστε μαζί. Γυμνοί. Έκσταση. Απαγορευμένες αισθήσεις. Τα κορμιά σας ενώνονται. Οι ρυθμοί επαναλαμβανόμενοι, εντείνονται. Το θέμα καταπληκτικό. Οι ήχοι, διαπεραστικοί, κορυφώνονται. Ύψιστη ηδονή. Λες και η μέρα όλη ποθούσε την ώρα τούτη για ν΄ αναστηθεί! Νιώθετε την πίεση να χάνεται. Τα κορμιά ανάλαφρα, σφιχτά αγκαλιασμένα, χαϊδεύονται ευφραντικά. Τα χείλη βρεγμένα, τρυφερά γλυκοφιλούν. Λίγο σαμπουάν, αφρόλουτρο… τα χέρια του ενός πάνω στον άλλο… τα δάχτυλα… και το νερό να γλείφει ζωτικά τους πόρους του πόθου, με πάθος για ζωή. Αφράτες πετσέτες, ζεστά μπουρνούζια. Αυτή είναι η μέρα και η νύχτα σας. Ο δικός σας ποιοτικός χρόνος. Ένταση, εκτόνωση, χαλάρωση, δύναμη.  Μια προσιτή, ζωηρή, πονηρή, υγιής πρόταση τέρψης για όλους! Τολμήστε, σήμερα, να ζήσετε τη μέγιστη απόλαυση!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive – Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε 06/11/2012 στο www.neopolis.gr

Λεφτά στον Έρωτα!


Πείτε μου, φταίω εγώ που από μικρή άκουγα τη μαμά και τη γιαγιά μου να λένε ότι ο καλός ο καβαλιέρος, ο άντρας ο σωστός, πληρώνει πάντα εκείνος στα ραντεβού; Μη τυχόν άκουγαν ότι βγήκα με κάποιον και πληρώσαμε μισά – μισά!  «Ο τσιγκούνης, ο τσιφούτης, το παιδάριο που θέλει φλερτ, έρωτες και αγάπες… ο παρακατιανός… ας πάει να βρει καμιά φουκαριάρα της σειράς του!» Αν πάλι τύχαινε να αντιληφθούν ότι βγήκα ραντεβού με αγόρι και κέρασα εγώ… ποιος τις άκουγε! «Ο ανεπρόκοπος, ο αχαΐρευτος, ο προικοθήρας, λεφτά δεν έχει η τσέπη του και μου θέλει έρωτες και γκομενιλίκια! Καλά αυτός δεν έχει τρόπους… ντροπή! Ποιος ξέρει από πού κρατάει η σκούφια του; Τι σόι είναι η οικογένειά του;» Η κριτική και οι «καλοπροαίρετες» συμβουλές τους συνεχίζονταν μέχρις ότου καταλάβαιναν ότι με είχαν πείσει, ότι συμφωνούσα μαζί τους και ότι το δίχως άλλο από αύριο κιόλας τέρμα το συγκεκριμένο «ενδιαφέρον». Η γιαγιά συνήθιζε να κλείνει την κουβέντα αναπολώντας… «Στα χρόνια μου, όλοι οι προκομμένοι νεαροί, πλούσιοι και φτωχοί, δούλευαν από μικροί για να έχουν το δικό τους χαρτζιλίκι, να μπορούν να σταθούν ως καβαλιέροι, άντρες σε ένα φλερτ, μια σχέση, και αύριο μεθαύριο στην οικογένεια… τώρα όλα τα έχετε ισοπεδώσει… έχασαν τη μαγεία τους οι κινήσεις, οι συμβολισμοί… άνδρες και γυναίκες έχουν μπερδέψει τις θέσεις τους…».

Τα χρόνια πέρασαν, κι εγώ, η Άννα από τη Θεσσαλονίκη, έμαθα να κρίνω τα αγόρια, που με πλησίαζαν ή επέλεγα, μέσα από το πρίσμα της οικογένειάς μου. Έκρινα σκληρά κάθε τους κίνηση και μόλις καταλάβαινα ότι δεν πληρούν τα δεδομένα που ήθελα, τους παρατούσα… Πλήγωνα και πληγωνόμουν… μονίμως σκεφτόμουν, μετρούσα, υπολόγιζα… δίχως να αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο να χαρεί τον έρωτα ή ακόμα και να τον απορρίψει…

Το χρήμα, το αυτοκίνητο, η μαμά και η γιαγιά μου είχαν γίνει ο εφιάλτης μου! Ναι, όταν άρχισα να βγαίνω με μεγαλύτερα αγόρια, άνω των 17, το αυτοκίνητο ήταν και αυτό απαραίτητη προϋπόθεση! Ποιος άκουγε τη γκρίνια και τις επικρίσεις τους εάν το φλερτ μου δεν είχε αυτοκίνητο, δεν ερχόταν να με πάρει από το σπίτι και να με επιστρέψει! Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη φορά που βγήκα με τον Βαγγέλη… είχαμε ραντεβού στην Καμάρα… εγώ φανταζόμουν ότι θα με περίμενε με το αυτοκίνητό του… κι εκείνος με δυο εισιτήρια στο χέρι, με περίμενε γεμάτος χαρά για να πάμε με το λεωφορείο..! Αχ! Το τι άκουσα το βράδυ που γύρισα σπίτι δεν περιγράφεται!!! Αλλά κι εγώ, βιβλίο ανοιχτό, έλεγα πάντα την αλήθεια στην οικογένειά μου, συζητούσα… λες και περίμενα να καταλάβουν το πόσο είχαν αλλάξει οι αξίες και τα δεδομένα στη υπερσύγχρονη εποχή μου…

Τα χρόνια πέρασαν, έγινα κι εγώ 17 χρονών… έβγαλα δίπλωμα οδήγησης, πήρα αυτοκίνητο… Που να καταλάβουν η μαμά και η γιαγιά μου ότι είχα ελευθερία και ανεξαρτησία στις μετακινήσεις και στις επιλογές μου! «Τι, εσύ θα κάνεις τη σοφερίνα! Χριστέ και Παναγία μου! Η κόρη του Σκούρα, η εγγονή του Χατζηαργύρη να πέφτει τόσο χαμηλά! Ξεμυαλισμένη! Άιντε άνοιξε τα μάτια σου να βρεις έναν άντρα ευκατάστατο, με προοπτική, καλή δουλειά, τρόπους, να νοικοκυρευτείς!» Κι όμως, αν και με πλήγωναν οι κουβέντες τους, εγώ τις άκουγα… τα λόγια τους ώρα με την ώρα, μέρα με την μέρα καλλιεργούνταν μέσα μου και σαν λάσπη γέμιζαν το μυαλό μου… Ναι! Έκανα σχέσεις με άνδρες όλων των κατηγοριών, αλλά τελικά ποτέ δεν ήμουν ικανοποιημένη! Κάθε φορά ένιωθα έναν φόβο μέσα μου… πως και πάλι κάτι θα βρουν οι δικοί μου να μου προσάψουν για την επιλογή μου!

Δεν λέω, είναι ωραίο ο άντρας να είναι ιππότης, να σε περιποιείται… Ποια από εμάς δεν θέλει να της ανοίγουν τις πόρτες, να την πηγαινοφέρνουν με το αυτοκίνητο, να την βγάζουν στα καλύτερα εστιατόρια και μπαρ έχοντας κάνει κράτηση, να πληρώνουν γι’ αυτήν, να της κάνουν δώρα, εκπλήξεις, να την πηγαίνουν ταξίδια;;; Όσο φεμινίστρια, φυσιολογική ή κότα κι αν είσαι, τα ωραία πάντα αρέσουν σε όλες μας!!! Όμως ας είμαστε ρεαλίστριες! Σήμερα που όλοι οι νέοι βγαίνουμε σχεδόν κάθε μέρα, ποιο πορτοφόλι μπορεί να αντέξει Χ 2; Εκτός και αν το αμόρε σου είναι ευκατάστατος και καμιά εικοσαριά χρόνια μεγαλύτερος σου… αλλά κι αυτό έχει το τίμημά του! Εκτός κι αν αφεθείς μοιραία στην εκλεπτυσμένη ακαδημαϊκή πορνεία, στον εμπορικό κλοιό των ναρκωτικών, στην υπηρεσία των κομματικών συμφερόντων, στην παρανομία… Βρώμα η δουλειά! Σαπίλα σε κάθε περίπτωση! Ως πότε νομίζεις θα φτουρήσει το βρώμικο χρήμα; Θα σε εκμεταλλευτεί… τον κύκλο του θα κάνει και θα σ΄ αφήσει με γούστα ακριβά, σε βαθιά απόγνωση…

Σε μια εποχή βαθιάς οικονομικής κρίσης, όπου η αλόγιστη ακρίβεια μας αγγίζει από το πρώτο πακέτο τσίχλες, τον πρωινό καφέ, το κουλούρι, το χάμπουργκερ, τη μπύρα, την πίτσα, τα τσιπς, την καϊπιρίνια, τη βενζίνη… εμείς οι νέοι πληρώνουμε ακριβά ακόμα και τον αέρα που αναπνέουμε! Όνειρα για το μέλλον… ωραίο αστείο! Κάποτε τουλάχιστον επαναπαυόμασταν στο χαρτζιλίκι και τα χρήματα του μπαμπά… τώρα ακόμα και αυτά τελείωσαν! Πάνε οι μισθοί, οι συντάξεις! Έγιναν οι οικογένειές μας σκλάβοι για το ρεύμα, το τηλέφωνο, το νερό, το ψωμί, τον δήμο, το κράτος… Λεφτά, που να φτάσουν, που;;;

Φέτος όμως πέρασα στο πανεπιστήμιο, πρωτοετής στην Πάντειο! Επιτέλους μόνη! 20 χρονών, μόνη και λογική! Νιώθω όμορφα! Βρήκα το χρόνο να βάλω το παρελθόν μου σε τάξη… ξεσκόνισα τα πιστεύω, τις απόψεις μου… άκουσα την ψυχή μου… άγγιξα την καρδιά μου… διάβασα το μυαλό μου… έφτιαξα τη λογική μου… λογική και συναίσθημα σε ισορροπία! Κατάλαβα ποια είμαι, από πού έρχομαι και που θέλω να πάω… Δεν φοβάμαι πια! Μέσα μου κυριαρχούν ο σεβασμός, η πίστη και η ευγνωμοσύνη… Είμαι ευτυχισμένη! Κάθε μέρα ξυπνώ με κέφι και αγωνίζομαι με μεράκι ζώντας κάθε λεπτό της ζωής σαν να ‘ναι το τελευταίο! Και το καλύτερο!!! Είμαι ερωτευμένη! Ερωτευμένη με τον Πέτρο! Ναι, κι ο Πέτρος είναι τρελός για μένα! Ζούμε τον έρωτά μας με τα πόδια, με ποδήλατο με όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς, με δικό μας ΙΧ, από τα καλύτερα μαγαζιά, στα πιο φτηνά και παρακμιακά στέκια, ξοδεύοντας λίγα ή πολλά ανάλογα με τις οικονομίες μας… σήμερα βάλαμε αγγελία για ιδιαίτερα μαθήματα! Με λαχτάρα ανυπομονούμε για την πρώτη μας μερική απασχόληση! Κι αυτό είναι μόνον η αρχή..!

Αν δεν είστε η Liza Minelli στο «Cabaret», επιτέλους σταματήστε να φωνάζετε ότι “Money makes the world go round”! Βάλτε Celine Dion, τραγουδήστε “The Power of Love”, αφεθείτε στην μαγεία του απρόσκοπτου έρωτα και ζήστε!

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive
– Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε 29/10/2012 στο www.neopolis.gr

Νίνα… Διπλός Εφιάλτης!


"Είμαι ο Μιχάλης.  Ετών 26. Αρχιτέκτων. Σπουδάζω και εργάζομαι. Μένω μόνος. Ζω στην Αθήνα. Πριν από έξι μήνες γνώρισα τη Νίνα. Ναι, τη Νίνα. Ήταν Κυριακή. Την προηγούμενη είχα μόλις πάρει την μοιραία απόφαση, ότι από εδώ και πέρα θα αγόραζα μόνο πρωτότυπα έργα τέχνης. Όχι πλέον αντίγραφα. Ούτε αφίσες. Η τραγικότητα των επιλογών μου έμελλε να με στοιχειώσει.

«Από αύριο κιόλας, αρχίζω την αναζήτηση νέων ταλέντων. Ούτως ή άλλως τα χρήματα που μπορώ να διαθέσω είναι λίγα. Άρα, αρχικά, απευθύνομαι σε νέους και άγνωστους ακόμα δημιουργούς». Πήγα λοιπόν σε μια εικαστική έκθεση νέων καλλιτεχνών που φιλοξενούνταν σε ένα ερειπωμένο κτίριο, εγκαταλελειμμένο μεν, ευάερο και ευήλιο δε. Ώρες παράδερνα μέσα στα τόσα γνωστά – άγνωστα έργα, ψάχνοντας να βρω αυτό που έχει φτιαχτεί για μένα. Πρόσεξα, ότι  όσες φορές κι αν έκανα το γύρω της μεγάλης αίθουσας, η ψυχή του ματιού μου έπεφτε πάνω στον ίδιο γκρίζο πίνακα. Έναν τεμαχισμένο, ακαθόριστο πίνακα που ξεδίπλωνε ένα δεμένο, γυμνό γυναικείο κορμί, μέσα από ένα τρελό παιχνίδι μίσους ανάμεσα στο μαύρο, το άσπρο, το γκρι, πολύ γκρι, όλες τις τρελές αποχρώσεις του γκρι. «Αυτό θέλω! Ναι, το έργο αυτό μου μιλάει. Με τυραννάει, με τρελαίνει κι εγώ το θέλω, το θέλω πολύ! Είμαι εδώ!».

Ο υπεύθυνος της έκθεσης μ’ ενημέρωσε ότι δεν μπορούσα να αγοράσω τον πίνακα εκείνη τη στιγμή, διότι θα έπρεπε να είναι παρούσα και η δημιουργός του. Έτσι άφησα το νούμερο του τηλεφώνου μου για να επικοινωνήσουν μαζί μου για την ημέρα και ώρα παράδοσης – παραλαβής. Έφυγα νιώθοντας μέσα μου έναν ανεκπλήρωτο πόθο. Ίσως μια αγωνία. Σκεφτόμουν συνέχεια τον πίνακα, βασάνιζα το μυαλό μου, προσπαθούσα να φανταστώ τη δημιουργό του, ποιο παράξενο μυαλό, ποια διχασμένη καρδιά βρισκόταν πίσω από αυτή την εικόνα – ή μήπως μπροστά; Πέρασε μια μαρτυρική εβδομάδα αγωνίας αλλά και αμφιβολίας για την επιλογή μου. Πέρασε από το μυαλό μου να ξεχάσω τον πίνακα, να προσποιηθώ κάποιον άλλο όταν θα μου τηλεφωνούσαν για την πολυπόθητη αγορά.

Έξι μέρες μετά, ένα μοναχικό απόγευμα, το τηλέφωνό μου λες και χτύπησε τόσο επίμονα, όσο ποτέ άλλοτε. Ήταν η Νίνα, η ζωγράφος. Μου συστήθηκε, με ευχαρίστησε και μου ζήτησε να συναντηθούμε το επόμενο απόγευμα, να μου παραδώσει το έργο της και να γνωριστούμε. Αμέσως μετά το τηλεφώνημα μια παράξενη ησυχία άρχισε να βασιλεύει μέσα μου. Ξέχασα το έργο και τη Νίνα μαζί. Η μέρα πέρασε. Ήρθε η επόμενη. Στο παρά -πέντε θυμήθηκα το ραντεβού μας στην έκθεση για την αγοραπωλησία  Η κίνηση ήταν ελεγχόμενη στους δρόμους και έτσι έφτασα στην ώρα μου. Δεν με περίμενε κανείς. Ξαφνικά ένα ρίγος μελαγχολίας και άρνησης με κυρίευσε. Μόνος στη μεγάλη αίθουσα αναζητούσα το έργο μου. Μάταια… όλα μου φαίνονταν τόσο ξένα, αδιάφορα… που ήταν το έργο μου, αυτό που εγώ μοιραία ή τυχαία είχα επιλέξει; «Καλησπέρα, μήπως είσαι ο Μιχάλης; Είμαι η Νίνα, η ζωγράφος. Χαίρω πολύ. Αν θέλεις ακολούθησε με, έχω ξεχωρίσει το έργο που διάλεξες και το τύλιξα, ώστε να το μεταφέρεις με ασφάλεια. Θέλεις να το ξαναδείς; Σε ευχαριστώ. Ήθελα τόσο πολύ να σε δω, εσένα που επέλεξες τον πίνακα μου… ξέρεις… είσαι ο πρώτος μου… αγοραστής… ένα κομμάτι μου σου ανήκει….»

Αυτό ήταν… Αγόρασα τον πίνακα. Η Νίνα κρυμμένη πίσω από τα κοκάλινα γυαλιά της και τα ατίθασα μαλλιά της με ευχαρίστησε με ευγνωμοσύνη. Ένιωσα την αμηχανία της αλλά και μια ακαθόριστη φοβία στις κινήσεις της, γεγονός που με προκάλεσε τόσο έντονα! Εκείνη τη στιγμή με κυρίευσε μια δυνατή επιθυμία να θέλω να δω και άλλα έργα της. Η γλώσσα μου λύθηκε στη στιγμή! Ευθύς της το ζήτησα κι εκείνη έκπληκτη αμέσως απάντησε ότι θα μου τηλεφωνούσε για να συνεννοηθούμε. Εγώ και ο πίνακας φύγαμε για το σπίτι. Εκεί πήρε ο καθένας τη θέση και το ρόλο του. Ήμουν πολύ ευτυχισμένος με την επιλογή μου. Ήμουν ανυπόμονος να δω και τα υπόλοιπα έργα της Νίνας. Ήθελα όμως να τη γνωρίσω ανθρώπινα, να δω πως σκέφτεται, τι σημαίνει η τέχνη της για την ίδια. Η επιθυμία μου έγινε ευχή και η ευχή δεν άργησε να πραγματοποιηθεί. Η Νίνα μου τηλεφώνησε. Συναντηθήκαμε στη ερειπωμένη φωλιά της. Είδα όλα τα έργα της. Αλλά αυτό δεν μου έφτανε! Ούτε στην ίδια έφτανε! Αρχίσαμε να βγαίνουμε, να κάνουμε πράγματα μαζί, χρόνο με το χρόνο βρεθήκαμε κοινωνοί σε μια παράλογη σχέση…

Δεν υπάρχει μια Νίνα κι αυτό με τρομάζει. Η διπλή προσωπικότητα της Νίνας μου κόβει την ανάσα. Ο διπλός εφιάλτης της Νίνας στοιχειώνει τις νύχτες μου… μαγαρίζει τις μέρες μου… Ναι, η Νίνα έχει δύο πρόσωπα. Ποιο είναι το αληθινό; Ποιο να πιστέψω, να εμπιστευθώ; Ποιο να ποθήσω; Η μια Νίνα είναι αντράκι. Μια πονεμένη ψυχή. Μέρα – νύχτα κρύβεται πίσω από τα κοκάλινα γυαλιά της. Μέρα-νύχτα κρύβεται μέσα στα ατίθασα, αχτένιστα μαλλιά της. Τα πάντα πάνω της είναι γκρι. Μουντά τα πάντα. Τυλιγμένη σε ένα ατελείωτο σκοτάδι, ατημέλητη, απεριποίητη, αδέξια, νιώθει συνέχεια ανασφάλεια και παλεύει μέσα στην απέραντη αμηχανία της. Αρνείται τα χάδια και τους συναισθηματισμούς. Δεν θέλει να την αγγίζεις. Δεν αγγίζει κανέναν. Χλευάζει τα φιλιά και τα γλυκόλογα. Κρατάει το κορμί της μόνο για τον εαυτό της! Χάνεται στις παράλογες σκέψεις της και απομονώνεται. Η Νίνα, ένα γυμνό, γκρίζο κορμί δίχως φύλλο. Αυτό το σώμα αγγίζουν βασανιστικά θλιμμένα τατουάζ… Κανείς άλλος. Αυτή η Νίνα μυρίζει θάνατο. Ο έρωτας μαζί της είναι βιασμός...

Η άλλη Νίνα είναι ροζ. Είναι η Νίνα! Πονηρό θηλυκό – κατεργάρα γυναίκα. Τσαχπίνα, μπριόζα, ακαταμάχητη. Το φίνα μακιγιαρισμένο της πρόσωπο φωτίζεται από τα κατάμαυρα μάτια της. Τα καλοχτενισμένα μαλλιά της αγκαλιάζουν τρυφερά το λαιμό της και νωχελικά αφήνονται στους ώμους της. Το ντύσιμο της είναι αθεράπευτα στιλάτο. Ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ κολακεύουν απίθανα το καλοσχηματισμένο κορμί της και αναδεικνύουν έναν αέρα μοναδικής θηλυκότητας. Αυτή η Νίνα είναι γλύκα! Γεμάτη χρώμα! Χαδιάρα, αισιόδοξη, χαρούμενη, κεφάτη, με χιούμορ, όνειρα, επιθυμίες! Είναι η Νίνα που σαγηνεύει, η Νίνα που τρελαίνεται να την αγγίζουν… η Νίνα που διψάει να αγγίξει τα πάντα τώρα, εδώ, εδώ, τώρα, όλα!!! Ναι! Φιλάει και φιλιέται, ρουφάει, κάνει έρωτα, τρελαίνεται, φωνάζει, ουρλιάζει, θέλει κι άλλο! Ζει με πάθος, αγαπάει κι αγαπιέται! Αυτή η Νίνα μυρίζει ζωή. Ο έρωτας μαζί της είναι ανάσταση!

Πάνε ήδη έξι μήνες που είμαστε μαζί… δεν αντέχω άλλο!!! Αυτός ο έρωτας με φρικάρει, με τρομάζει! Η μετάβαση από τη μια Νίνα στην άλλη είναι απρόβλεπτη και η αίσθηση που μου αφήνει είναι σαν ένα βρεγμένο μαστίγιο που ακατάπαυστα μου γδέρνει το κορμί. Δεν ξέρω τι να κάνω…"

Μιχάλη, προσωπικά λατρεύω την τέχνη και θαυμάζω όσους επενδύουν σε αυτή. Η Νίνα είναι η Νίνα, κι εσύ είσαι εσύ. Αλήθεια, πόσο καλά γνωρίζεις τον εαυτό σου; Είσαι σίγουρος ότι κι εσύ ο ίδιος δεν κρύβεις δύο, τρεις και παραπάνω εαυτούς, μικρούς ή μεγάλους, δυνατούς ή αδύναμους, αλλά τόσο διαφορετικούς, που τελικά όλοι αυτοί μαζί φτιάχνουν το παζλ της προσωπικότητας σου; Αν όμως αυτό δεν είναι αρκετό, δεν σε καλύπτει, τότε απλά θυμήσου… Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια… για δοκίμασε! Εσείς τι λέτε;

Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά
Company Executive
– Συγγραφέας

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στι 22/10/2012 στο www.neopolis.gr